Drukke werkdagen in pole pole Tanzania? Yes, I can! :-)

Na mijn vorig blogbericht zijn we jammer genoeg geen fris pintje in de mooie tuin gaan drinken, want er kwamen wel hele donkere wolken naar ons toe. We zijn dan maar teruggewandeld naar de guesthouse. Dat weekend logeerden er ook twee Vlamingen in Karatu. Bram is één van de vele zotten die hier is blijven plakken in Tanzania. Bijna elke keer dat we een Vlaming zien, is het iemand die er voor gekozen heeft om zoveel mogelijk tijd door te brengen in Tanzania. Maak jullie echter niet te veel zorgen, want dat ik terugkom in juni is een zekerheid! Die avond hebben we onszelf eigenlijk echt hard verwend met wat chips en een leuke film. We zagen de film “Take the Lead” en het voelde aan om even van de wereld te zijn. Ik was helemaal vergeten dat ik in Tanzania zat en voelde me meer op mijn kamer thuis. Het was ook slecht weer die dag, dus België was vrij dichtbij. Het was al middernacht toen we gingen slapen en hier is dat echt al heel laat. Het was echt een super fijne avond!

Op zondagochtend werd ik echter ziek wakker met het geluid van regen op ons dak. Na een ontbijt en een warme (!) douche ging het met mij iets beter, maar het begon wel pijpenstelen te regenen. We kozen er dan ook gewoon weer doodleuk voor om een ander filmpje te zien, deze keer was het de “kaskraker” ‘Mean Girls’. De film toverde een glimlach op mijn gezicht en deed het misselijk gevoel wat wegvloeien. Die dag niet veel anders gedaan dan luieren, een uurtje internet, inpakken en veel buikpijn hebben. We hadden ook weer pech met de auto, want er was geen daladala naar Getamock beschikbaar. De ober had er echter voor gezorgd dat we meekonden met de daladala naar Endallah en als we extra betaalden dan reed hij door naar Getamock. Je zou denken ‘zo gezegd, zo gedaan’, maar het is en blijft Afrika. Na dat we de mensen in Endallah hadden afgezet, viel de auto na 10 minuten stil. We hebben zowat een uur stilgestaan en het was weer heel typisch, want bibi was ziek. De wet van Murphy is er niets tegen! In Getamock zagen we dan eindelijk Mama Walter en de chairman terug, maar voor mij werd dat blij weerzien wat overschaduwd door mijn ziekelijk gevoel. Na wat te wenen, te rusten op bed en een telefoontje met het thuisfront, ging het echter beter en ging ik bij Mama Walter zitten. Zij had echt een super verrassing voor ons, ze had voor ons een armband als souvenir gekocht in Loliondo en die draag ik nu elke dag met veel liefde. Het is echt een schat van een vrouw! Wel een beetje zielig voor Edwin, want voor haar eigen zoon had ze niets bij. Ben dan maar op tijd, met nog wat buikpijn, in bed gekropen, hopende dat het de volgende dag voorbij was.

Op maandag ben ik echter moeten thuisblijven van school, want ik was nog veel te slap. Zo’n dagje in bed doorbrengen deed eigenlijk wel deugd, al was het een beetje dubbel, omdat het buiten echt goed weer was. Toen Marlies me kwam bezoeken, vertelde ze me dat Emmanuel ook afwezig was. Omdat we die dag startten met de schoolcompetitie, kleedde ik me aan om het wat te gaan organiseren. Het zonnetje deed deugd en het was ook fijn om te zien dat de leerlingen genoten van de wedstrijden. Op weg naar huis (lees: het voetbalveld oversteken) passeerde Joseph ons en hij vertelde dat er grote enveloppen uit België op ons lagen te wachten. We begonnen spontaan wat te huppelen, lachen en vooral sneller te wandelen. Zowel Marlies als ik hadden een grote envelop (lees: voor mij een plastic zak, want de envelop was volledig opengescheurd) van onze lieve mama’s met verschillende tijdschriften en een lief briefje. Ik was echt super verrast, ik had het nooit verwacht. Verder hadden we ook alle twee een brief van Roger met een deel van een cursus om Swahili te leren. Dat was dan weer een leuke, maar vooral handige verrassing. Ben echt met een super gelukkig gevoel gaan slapen.

Dinsdag was het de eerste drukke werkdag in Getamock. Hij startte al vroeg, want deze week ben ik ‘Teacher on Duty’ en dat betekent vroeger naar school gaan. Ik startte meteen met het typen van minstens 70 testen op een oude typemachine. Door middel van een carbonpapier kon ik toch elke keer twee papieren typen, maar als ik dan bedenk dat je het in België één keer typt en dan onder een kopieermachine kan leggen, vond ik het eerder grappig. Het was echt vermoeiend, maar tegelijkertijd super leuk. Ik zie het mij ooit nog wel eens doen. Tussendoor gaf ik ook mijn vervangles en kregen de leerling van Form 3 een grote herhalingsoefening om de test van de volgende dag te kunnen voorbereiden. Bij al dat typen kwam dus ook nog de verbetering van een 70-tal schriften. Als dat nog niet genoeg was, gaf ik tot 18u bijles voor de leerlingen die wilden, in plaats van te genieten van de schoolcompetitie en het zonnetje. Ik vond het echter allemaal meer leuk dan erg. De eerste lange drukke werkdag was een feit! Het is dan ook niet te verwonderen dat ik als een blok in slaap viel.

Woensdagochtend opnieuw vroeg uit bed als TOD en aangekomen op school haastte ik me om nog snel enkele exemplaren te typen. Mijn collega’s vonden het hilarisch om me weer zo te zien typen en me weer zo druk bezig te zien. Ze zijn dat hier echt niet gewoon. Na mid morning breakfast was het twee uur test in Form 4 en dan meteen twee uur in Form 3. Marlies hielp me bij het schrijven van de vragen op het bord voor Form 4 en hield me vooral gezelschap tijdens het toezicht houden. Mijn inspanning van al dat typen heeft niet echt geloond. De leerlingen waren plots met 82, waardoor ik te weinig exemplaren had en ik zag meteen dat velen een slecht resultaat gingen behalen. Met dat van het leerlingenaantal kon ik enorm hard lachen, maar het idee van zeer slechte resultaten gaf me meteen een zeer lastig gevoel. Ik wist niet goed wat te denken. Tijdens de lunchtijd heb ik de testen dan ook ver weg in een schuif gelegd en genoot ik deze keer wel van de zon en de schoolcompetitie. Met het idee dat ik morgen meer dan 120 testen moest verbeteren, kroop ik slim op tijd in bed.

Donderdagochtend was er veel mist, maar zo koppig als ik ben, trok ik toch een rokje, sleffers en een T-shirt aan. Ik dacht dat de zon er wel weer hevig ging doorkomen. Later die dag ben ik echter mijn outfit gaan omwisselen voor schoenen, een lange broek en een vest. Ik ben een fris weertje al niet meer gewoon, dus vraag me niet of ik het in België ga aankunnen. Het lijkt me tot nu toe nog een groot raadsel. Zoals verwacht, waren de resultaat van Form 3 veruit slecht, maar daar moet ik bijzeggen in Belgische normen. In België hadden ongeveer 50 leerlingen gebuisd geweest en dat riep verschillende gevoelens bij me op, ik was enerzijds kwaad, ontgoocheld, gefrustreerd en anderzijds stelde ik me veel vragen over mezelf en de leerlingen. Trouwens, als je hier in Tanzania woont, moet je maar 20% halen om een D te hebben (dit betekent geslaagd te zijn). 13 leerlingen hadden toch zo slecht gescoord dat ze een F (gebuisd dus) behaalden. Echte slimme koppen zullen het nooit worden, maar daar zijn verschillende redenen voor. Ik heb op het einde van die dag dan ook proberen praten met die leerlingen, maar zoals jullie al weten, is die communicatie niet echt vlot. Ik vlieg er maandag meteen in met die verbetering en blijf duizend keer herhalen dat ze altijd om hulp mogen vragen. Na schooltijd, dus wanneer de anderen weer genoten van de schoolcompetitie, begon ik aan de verbetering van de testen van Form 4. Dit was leuker om twee redenen; ze waren eerst en vooral ‘maar’ met 41 leerlingen en anderzijds hadden ze gewoon veel betere resultaten. Ongeveer 10 leerlingen hadden minder dan 50% en 3 van hen hadden een F. Ik was echt super blij met deze resultaten, want zij moeten in mei nationale examens afleggen. Zij zijn echt gebrand op goeie resultaten en willen er helemaal voor gaan. Dit is de droom van alle leerkrachten! Tijdens het verbeteren moesten de leerlingen weer in formatie gaan staan van Joseph, terwijl de meisjes eigenlijk nog bezig waren met hun voetbalwedstrijd. Ik ging ook even buitenstaan om te kijken wat hij te vertellen had. Het was echter een beetje zielig om te zien, hij gaf in het Engels een preek dat de leerlingen meer in het Engels moeten praten en dergelijke, maar 80% van de leerlingen stonden half gedraaid verder te kijken naar de wedstrijd. Ik kon zelf mijn lach niet inhouden bij dit tafereel en lachte dan ook guitig naar de leerlingen van Form 4. Wanneer hij dan zei dat terug weg konden, liepen ze natuurlijk snel terug naar de wedstrijd en ging ik door met verbeteren. Zelfs op school voel ik me al helemaal thuis.

Vrijdagochtend was er een hele dichte mist en zocht ik dus om half 8 ’s morgens mijn weg naar school. Normaal kan ik de school zien aan de overkant van het voetbalveld, maar dat zat er vandaag niet in. Slimmer als gisteren deed ik dus die lange broek en vest weer aan. Aangekomen op school schoot ik meteen weer in actie, want ik moest mijn puntenlijst van Form 4 afhebben tegen 8uur. Dit alles was natuurlijk weer met pen en papier, de good old fashion way. De testen uitdelen probeer ik deze keer eens zelf en natuurlijk maakte ik de ene fout na de andere. Man man, die Afrikaanse namen en klanken zijn nog altijd niet echt aan mij besteed. Het was echter weer een vrolijke manier om de dag te beginnen. Na wat vragen op te lossen met de leerlingen, genoot ik van de rust. Ik heb die dag dan uiteindelijk niet veel meer gedaan. Het belangrijkste is dat de zon er enorm stevig is doorgekomen, ik schoot dan ook meteen in mijn sleffers, short en topje. Ik waste mijn lading ondergoed die dan konden gaan drogen in dit stralende zonnetje. Ik heb met Marlies, net zoals bijna elke dag, nog enkele keren het spelletje Backgammon gespeeld in het zonnetje en hielp daarna wat leerlingen met een test van chemie. Het zat allemaal ver weg, maar het kwam wel terug. Ik gaf ook de test aan een jongen terug uit Form 3 die er de dag ervoor niet was en ik zag aan zijn gezicht dat hij teleurgesteld was met zijn resultaat. Ik had medelijden met hem en benadrukte hem nog eens dat hij altijd welkom is voor hulp tijdens het studeren. Ik hoop echt dat hij het tegen volgende keer doet, want hij lijkt me echt een goede student. Voor de rest van de dag, ben ik naar de wedstrijd nettibal van de meisjes gaan kijken, wat trouwens echt een contactsport blijkt te zijn en nadien ben ik goed gaan lachen met de voetbalwedstrijd tussen Form 3 en 1. De jongens van Form 3 wonnen uiteindelijk met 14-0! Ook gisteren hadden we weer post en deze had ik een lange, zeer toffe brief van Leentje. Met een gelukzalig gevoel heb ik mijn haren gewassen en met een fris koppeke nog wat in de tijdschriften liggen lezen. Het leven kan hier soms toch zalig rustig zijn.

Een les die ik deze week heb geleerd, luidt als volgt: wees blij met alles dat je hebt en krijgt, maar leg het soms eens aan de kant. In België hebben we zoveel hulpmiddelen voor handen, dat we vaak vergeten dit enorm hard te appreciëren. Ik vind ook dat we allemaal wat vaker de Afrikaanse creativiteit en vindingrijkheid moeten opzoeken. Ik ben dit deze week nog meer gaan appreciëren en hoop het  in juni mee naar huis te nemen. Daarom zeg ik jullie nu al en druk ik het op jullie hart, vergeet nooit ‘Less is more’. De eenvoud van de mensen, de materialen en eigenlijk het hele leven siert en ik hou ervan.

ENKELE LEUKE WEETJES:

- hier in Tanzania moet je goed opletten als je auto door een plas rijdt, want ik heb zelf al mogen ervaren dat je voeten dan nat kunnen worden. Ook bij hevige regen sijpelt het water vanuit het dak wel eens naar beneden.

- na al die weken zijn Marlies en ik nog steeds een attractie, de kleine kindjes blijven ons aangapen en proberen ons aan te raken. Overlaatst nog in het internetcafé voelde ik plots een hand in mijn haar, want de vrouw wilde graag weten hoe het aanvoelde. Je er niet aan ergeren en er vooral mee kunnen lachen is de boodschap.

- de Tanzanianen zijn als hamsters: de leerkrachten bijvoorbeeld hamsteren alle balpennen die ze tegenkomen in hun zakken. Mijn pennenzak is dan ook nog maar halfvol.

- over het algemeen zijn ze hier heel pole pole, maar ik schrok nogal tijdens het kaarten. Als ik met de leerkrachten een spelletje speel, moet het allemaal snel snel gaan, hun beurt afwachten is dan ook vaak een probleem.

- net zoals in België haal ik wel eens domme dingen uit en waag ik me wel eens aan een verspreking: tijdens een voetbalmatch wilde ik iets zeggen over een jonge student en zei ik tegen Marlies: “Uwe mooie heeft vandaag weer steve tijpels”. Aurora, misschien is dit eentje voor het uitsprakenboek in het KVT?

- Marlies is eigenlijk ook maar een klungel gelijk ik, ze is al verschillende keren met haar slaapkop ergens tegengelopen, maar deze week liet ze me toch even schrikken, ze liep achter mij het trapje af, maar toen ik me omdraaide, hing/viel ze in een vrij bizarre houding op/van het trapje. We zijn soms wel aan elkaar gewaagd.

- kort en bondig: ik heb zowat 70% van de dag HONGER! 

- als de Afrikanen hier nog maar een zuchtje wind voelen, trekken ze meteen hun dikke jas aan

- Marlies en ik zijn ook goed in het bedenken van bijnamen. Enkele voorbeelden: mijne mentor, uwe mentor, onze vriend bij de leerkrachten, onze vriend bij de leerlingen, den oude, de grote broer, onze broer, ons mama, ons papa, ons vriendin, de zuur moef, mijne mooie, uwe mooie, de grappige gehandicapte … Voor Joseph bedenken we bijna elke dag een andere, want hij heeft nogal een dubbel karakter: de kolonel, spast, worst, den baas … Het zijn allemaal schatten van mensen, maar je kan toch moeilijk hun namen gebruiken als je gewoon iets simpel wil vertellen tegen elkaar. Hier gaan dan ook geen kwade bedoelingen mee gepaard, het is gewoon leuk om wat karaktertrekjes van iedereen vast te leggen.

- een tijd geleden kreeg onze daladala een boete, de politie hield ons tegen en ze vonden 23 mensen in 1 auto toch een beetje te veel van het goede. Een boete van 10euro was dan ook het gevolg. 

- ons avondeten is altijd gemaakt met coconut cream en bestaat voor zeker 60% uit pure cooking oil. Vettig, maar smakelijk boeltje dus!

- om even duidelijk te maken hoe slecht hun Engels is, hier de boodschap van de Second Headmaster, de man die normaal het best Engels kan: “After being having a lunch we shall be having a short meeting.” Laat dat maar gewoon voor zich spreken…

Voila, dat is weer wat leesvoer voor jullie, maak nog veel plezier in België en tot volgende week!