Na het vorig blogbericht verliep de dag allesbehalve pole pole. Omdat het laagseizoen is had de vrouw in het internetcafé geen wisselgeld en stuurde ze een jongeman weg met mijn geld om te gaan wisselen. We zagen de tijd wegtikken en toen ik mijn geld had gekregen, moesten we eigenlijk al bijna aan de daladala staan! We zijn dan super snel beginnen wandelen om dan uiteindelijk de daladala niet te vinden. We kregen telefoon van Exaudi om te vragen waar we waren en na heel wat miscommunicatie vonden we uiteindelijk de overvolle daladala. Eind goed, al goed! Die avond heeft het ontzettend hard geregend. ’s Nachts voelde ik de trillingen op de golfplaten door mijn dunne matras. Het was echt een hels lawaai.
De volgende ochtend regende het nog steeds en we vreesden dat we toch niet naar de boerderij konden gaan. We waagden het er toch op met onze jas, lange broek en regenbotten aan. Ja, er waren nog dikke zwarte wolken op komst maar we wilden doodgraag de boerderij zien. Al snel merkten we hoe glibberig de modder was. Met onze regenbotten aan ging het vlotjes, al dan niet met een slipspoor, en genoten we van de mooie natuur. We wandelden door de velden, liepen langs hutjes en kregen het al snel veel te warm. Mijn jas en T-shirt gingen al snel uit. Nee schat, geen bang hebben. Ik had onder mijn T-shirt nog een topje aan! :-) Op de boerderij gedroegen Marlies en ik ons als kleine kindjes op de kinderboerderij. We wilden alle diertjes aaien en ik denk dat ik enkele keren heb gehuppeld! Even een opsomming van alle dieren op de boerderij: de 3 puppy’s van Poppi (Tanzi, Rocky en Shady gedoopt), kleine lammetjes, schapen, geiten, koeien, kalfjes, een schildpad, hevig vechtende bokken (staat op film!), varkens en kleine biggetjes. Er was ook een klein ros biggetje en haar had ik heel graag Caro gedoopt. We bezochten ook de lagere school die de overgrootvader van de chairman heeft opgericht. Ik voelde me eigenlijk op reis in Oostenrijk zoals de goede oude dagen. We dronken verse koemelk met een zwerm vliegen rond ons. We bleven maar foto’s trekken, dieren aaien, genieten van de zon, de rust en het zalige uitzicht! Toen we weer naar huis wandelden was het puffen geblazen. De zon was er echt goed doorgekomen en wij liepen daar met een lange broek en regenbotten! In ons huis hebben we dan ook meteen onszelf overgoten met koud water nadat we onze botten, dikke sokken en lange broek hadden gewisseld voor een short en sleffers. Ons middageten was echt een feestmaal met veel fruit als dessert. We genoten met onze volle maag kort van de zon met wat tijdschriften. Ik zeg kort want we kregen al snel gezelschap van Exaudi (een leerkracht op de lagere school) die ons uitnodigde bij hem thuis. Daar aangekomen schrokken we enorm van de lichtschakelaars. Hij had een zonnepaneel en dan een heel systeem van draden om overal lampen te hebben. We hoorden eindelijk nog eens goede muziek (Engels dus en geen gebrabbel in het Swahili) en kregen koffie & spaghetti MET HONING. Dat laatste was niet echt mijn ding en van roeren als je spaghetti kookt had hij nog nooit gehoord. Ach, het was heel lief en we hadden een leuke namiddag. Propvol gingen we naar huis om weer zalig avondeten te krijgen. Ik begrijp alleen niet zo goed waar ik dat eten nog heb kunnen steken.
Op maandag begon de schoolweek met een heerlijke zonnetje. Op zich niet veel gebeurd op één belangrijk ding na. We zagen plots een meisje buiten liggen en ik dacht dat ze was flauwgevallen. Er stonden wat andere meisjes rond en we besloten om een kijkje te gaan nemen. We begrepen echt niet wat er aan de hand was en de andere leerkrachten leken niet echt bezorgd. Toen het meisje weg wilde gaan, viel ze plots weer neer. Haar vriendinnen droegen haar naar een leegstaand lokaal en ondertussen vertelde Stephen dat dit vaak gebeurde. Toen beseften we het plots! Dit is het meisje waar mama Walter eens over vertelde. We hoorden een tijd geleden veel klagende gebeden in de Kerk en toen was er een meisje dat was flauwgevallen en niet meer wakker werd. Ze hebben dat de hele nacht volgehouden en uiteindelijk werd ze weer wakker. Ook vandaag deden ze dat. De leerlingen begonnen voor haar te bidden en te wenen. De leerkrachten bleven gewoon vrolijk verder praten of lesgeven. Ik wist niet wat mij overkwam! Ja, ik ben leerkracht godsdienst maar ik bereikte even mijn limiet. Haar familie vond bidden genoeg. “Als God het belieft zal Hij haar wel weer wakker maken.” Ik vond dat ze meteen naar het ziekenhuis moest om haar bloed te testen want dit gebeurde wekelijks. Ik voelde zowel angst als kwaadheid als ongeloof. Ik moest dit echt even laten bezinken. Het meisje hebben ze uiteindelijk naar huis gedaan en naar ons advies over het testen van haar bloed werd niet echt geluisterd… Om die dag met een vrolijke noot te eindigen: Joke kwam die avond aan in Getamock.
Dinsdagochtend was het voor Joke een blij weerzien met al haar leerlingen in Getamock en scheen het zonnetje ook vrolijk mee. Er werden echter die ochtend drie leerlingen geschorst omdat de leerlingen de lerarenkamer niet hadden gekuist. Ik denk dat de leerlingen in België zich dit niet kunnen inbeelden. Ik vond het vooral jammer voor HP (Head of Prefect), zowat de burgemeester van de lln op school, want hij werd ook geschorst, omdat het volgens de directeur zijn verantwoordelijkheid was dat de leerlingen naar hem luisteren. Er was echter niet veel aan te doen, dus moest hij twee dagen zijn ouders gaan helpen op het veld. De rest van de dag heb ik vooral weer gewerkt voor school. Die avond werd er eentje om nooit meer te vergeten. We gingen op café met Tesha, Dawite, Emmanuel, Stephen, Chua, Exaudi, Joke, Marlies en ikzelf. Aan het begin van de avond maakten we de afspraak dat er enkel Engels gesproken mocht worden. Voor elk woord in het Swahili of Nederlands moest je een rondje betalen. We hebben ons echt kapotgelachen. Het belachelijkste van allemaal is, dat ik ook een rondje heb moeten betalen, maar niet omdat ik Nederlands sprak, ik zei gewoonweg een woord in het Swahili. Echt te belachelijk voor woorden! Tussendoor zijn we even komen genieten van het heerlijke eten van Mama Walter, maar daarna trokken we terug op café. Het werd een late avond met heel wat halve liters, maar zo leuk is het ’s avonds nog nooit geweest. Uitgeput zijn we dan ook in bed gekropen.
De volgende dag hadden we een heel lange personeelsvergadering met alle leerkrachten, de directeur, de burgemeester en Joke. Ik ga hier geen verslag maken over de vergadering, maar het komt er vooral op neer dat we ons hart hebben kunnen luchten over het spreken van Engels tijdens personeelszaken & het lesgeven. Het was een lange, maar goede vergadering. Sommige dingen kregen nog een staartje maar dat moet ik hier niet zitten te vertellen. Na de vergadering heb ik weer les gegeven, genoot ik van de schoolcompetitie en had ik een rustige avond. Tijdens de schoolcompetitie moet ik samen met Emmanuel leerlingen selecteren voor de schoolteams. Het is wel een fijne opdracht. Ik vraag me nu al af hoe het gaat zijn om de meisjes te coachen tijdens voetbal. Dat wordt nog lachen! Hun wedstrijden zijn nu al vaak zeer grappig!
Donderdag moest Joke weer vertrekken en dat deed ze na een heerlijk ontbijt. Mama Walter had haar specialiteit ‘bokes met ei’ gemaakt. En nee, dat zijn niet de bokes met ei die bijna iedereen kreeg op schoolreis!Het vis iets veel beter. Ik heb die dag vooral gemerkt dat we een heel leuk schoolteam hebben. We lachen hier vaak geregeld met of gewoon onder elkaar. Er is wel 1 rotte appel in ons mooie fruitmand, maar dat wordt bedekt met de mantel der liefde van ons zalig, gezellig groepsgevoel. Door samen te kaarten, te babbelen of mopjes te tappen slijten we geregeld de uren. Leuk om zo’n toffe collega’s te hebben! Ze doen na de vergadering ook extra veel moeite om Engels te praten. Dat is volgend mij de beste uitkomst van die dag.
Eergisteren was het weer tijd om een reflectieverslag te schrijven nadat ik 2 uren les gaf in form 4. Daar kijk ik elke keer weer tegenop maar de plicht roept dan! Ik maakte weer vlijtig gebruik van pen, papier en carbon papier. Na enkele uren gezucht en geschrijf was de klus dan ook geklaard. Het weer zat niet helemaal mee maar ik beloonde mezelf met wat te lezen in het gras in het boek ‘Holy cow!’. Ik kreeg echter al snel het gezelschap van één van mijn leerlingen uit form 4, Perpetua. Het was namelijk middagpauze. Haar Engels is niet echt denderend maar we hadden toch min of meer een gesprekje. Al snel kwamen er nog wat meer leerlingen bij ons zitten. Ik kreeg vooral veel commentaar op de cover van het boek (het is nogal een gekke prent) en ze vonden het ook leuk om er eens door te bladeren om de Nederlandse taal te bewonderen. Ik kreeg ook een vraag over chemie. Uiteindelijk zat ik daar met een hele hoop leerlingen en op het einde waren er enkel nog leerlingen uit form 1 en 2. Met hen praten was geen optie. De reactie van het meisje uit form 1 was: “No English”. Ik denk dat zij dan een groot probleem heeft want alle lessen moeten in het Engels worden gegeven. Ik genoot later op de dag nog van een spannende volleybalmatch tussen form 3 en 4, om daarna meisjes te selecteren voor het schoolteam. Ik ben vroeg in mijn bed gekropen zodat ik de volgende dag fris was om naar Arusha te reizen.
Dit weekend was/is dus weer lekker Westers en daar vertel ik volgende week alles over. Als besluit van de afgelopen week kan ik jullie vertellen dat ik hier ondertussen een super fijne band heb met de leerlingen en de leerkrachten. Het is echt leuk om ook met de leerlingen te kunnen lachen en praten. Heb ik jullie al verteld dat ik de vorige keer in form 3 mijn krijtje liet vallen in mijn decolleté? Zo nee, dan kan je er nu eens goed mee lachen. Zo ja, ik denk dat je er wel eens een tweede keer mee kan lachen. :-) Het weer valt soms wat tegen maar meestal klaart het goed op. Klagen mogen we dus eigenlijk niet doen!
We zitten zo goed als halfweg van dit avontuur en over 2 weken is papa hier al! April zal zot goed worden en ik denk dat de maand mei veel te snel voorbij zal gaan. Ik geniet dus nog steeds vollenbak van alle momenten!
Tot de volgende! x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten