Zoals ik al zei viel het afscheid zwaar. Ik probeerde dit in Arusha wat te vergeten. Op woensdag liepen we wat rond te dwalen in Arusha. Lekker eten en al enkele souvenirs stonden toen op het menu. Ik was echter moe van het afscheid nemen en was dan ook blij om op ons bedje te liggen. Na wat televisie en vooral Alias te kijken, viel ik in slaap met mijn gedachten nog in Getamock.
De volgende ochtend, na een çava ontbijtje, trokken we naar het internetcafé. Daar kon ik mijn zegje doen via skype, de laatste mails lezen en het lange blogbericht posten. Ik was wel opgelucht om ’s morgens al meteen het zonnetje te zien. Ik had namelijk niet zoveel zin in de dag en daardoor deden die zonnestralen extra deugd. Op het einde printte ik nog snel ons vliegtuigtickets, toch ook niet onbelangrijk en dan konden we vertrekken naar Africafé. Onderweg stopten we nog om souvenirs te kopen. We hadden gisteren namelijk een schitterende winkel ontdekt met o.a. T-shirts en zakken. Jammer genoeg was mijn geld na 4 maanden volledig op. Ik had anders nog een geweldig mooie handtas op de kop kunnen tikken. Ach, ik maak wel mijn eigen souvenirs met de gekregen doeken! :-) Ergens in de namiddag belandden we dan toch met een reuzenhonger in Africafé. Niet veel later en na een drukke dag kwam ook Joke net op tijd om te genieten van een heerlijke cheeseburger. Na al die tijd doet het nog steeds deugd om dit achter de kiezen te stoppen! Met een goed gevulde maag trokken we dan naar de Masai-markt. Dé ideale plek om schitterende souvenirs te kopen. Omdat Joke heel goed Swahili kan praten konden we alles aan een goede, eerlijke prijs kopen. Ik kocht met Joke een lading oorbellen en kettingen. Bij deze vertel ik jullie al dat ik ze in Reet & omstreken zal verkopen ten voordele van Getamock. Jullie horen nog van me! ;-) Op deze manier kan ook ik vanuit België de leerlingen en leerkrachten blijven steunen. Het is mijn contact, een manier om nauw verbonden te blijven met hen. Al is mijn grote droom wel om over een jaar al terug te reizen. Hen in levende lijve zien is namelijk een tikkeltje leuker dan juwelen te verkopen ten voordele van de school. :-) Het was een druk shopmomentje maar we konden wel naar huis gaan met knappe dingen. We zeiden nog snel gedag tegen Joke en trokken naar Empire, een restaurantje. Met een frisse pint, een lekkere pizza en een gezellige kerel die me een mooi schilderijtje als souvenir verkocht was ook deze avond weer voorbij. Het was de bedoeling om lang op te blijven zodat ik echt moe zou zijn op het vliegtuig, maar dat plan is op onverklaarbare wijze gefaald. Geen flauw idee waarom of hoe, maar ik viel als een blok in slaap! Echt waar, ik kon me niet wakker houden. Op die manier was het wel sneller ochtend dan verwacht… . :-)
De volgende dag nam ik een warme douche met wat zenuwen voor het nakende vertrek. Toen ook het ontbijt achter de rug was, stond de taxi voor de deur. Onderweg zagen we Joke nog kort en dan was het tijd om echt naar de luchthaven te gaan. Over de reis valt niets zinnigs te zeggen. Ze was lang en vermoeiend. Geland in België gierden de zenuwen door ons lichaam! Zenuwachtig als we waren staken we iedereen voorbij. Snel even opfrissen en tanden poetsen in het toilet (en wauw, ik mocht het water uit de kraan gebruiken!) om vervolgens door de gang te joggen. De jongeman aan de douane had al snel door dat we had gehaast waren. In één adem legden we toch nog uit dat we 4 maanden waren weggeweest. Met een piepende kar (ja, was dus kapot en met mijn haast en luiheid had ik geen zin om er eentje uit de rij te trekken) trok ik naar de bagageband om vervolgens door de gangen te rennen. Haha, nee zo erg was het niet maar het komt wel in de buurt. Op de luchthaven stonden mama, papa, Kelly, Caro (MET boterhammen met choco, ’t boerinneke natuurlijk), Jan, Ifke en Leentje me al een tijdje op te wachten. Hilariteit alom want de tranen waren ook aanwezig tussen de knuffels door! Ja, gevoelig beestje! :-) Op onze oprit stonden de vrouwen van de chiro, duidelijk verrast dat ik zo vroeg was, al klaar om me te verwelkomen. Enja, gezellige dagen dus! Veel mensen gezien en het was steeds een blij weerzien.
Ik besef dan nu ook dat ik ze eigenlijk echt wel had gemist! Van heimwee was geen sprake maar nu doet het wel deugd om Reet & omstreken weer onveilig te maken. Doordat iedereen examens heeft, veel succes trouwens, kan ik mij op mijn gemak aanpassen aan het leven in België. Mijn uitleg over hoe het aanpassen gaat en welke levenslessen ik heb getrokken houd ik voor mijn eindverslag. Daar zou ik zo snel mogelijk eens werk van moeten maken. Zoals ik al zei is het leuk om iedereen terug te zien maar mijn gedachten zitten nog vaak in Getamock. Ik zal mijn tijd daar nooit vergeten! Stel dus gerust vragen over alles, kom langs om mijn foto’s en filmpjes te bekijken en weet: “waar het hart van vol is, loopt de mond van over”! ;-)
Bedankt om mijn blog te volgen! Ik zal binnenkort ook mijn Picasa volledig vernieuwen met nieuw beeldmateriaal en een woordje uitleg. Goh jongens, wat een vooruitzicht!
Groetjes,
Nathalie a.k.a. het afrikaantje van Chiro Aurora.
maandag 6 juni 2011
donderdag 2 juni 2011
Het lange verhaal van ‘the final countdown’
Op zondag 22 mei kon ik in Bumbs, het internetcafé, weer genieten van een heerlijk stukje chocoladecake. Om heel eerlijk te zijn was dat stukje ook mijn middageten. Het duurt namelijk steeds langer en langer voordat mijn blog klaar is. Het was nogal snel tijd om voor de allerlaatste keer een daladala te nemen. Het voelde echt gek aan om dat te beseffen. Het was het begin van het einde. We zagen ons eigen daladala staan (jippiie, hij is dus gemaakt) maar toch namen we de auto naar Endallah. Tandao zou ons daar opwachten en we konden hem niet bereiken om hem het nieuws van onze daladala te vertellen. Nadat we dit hadden uitgelegd aan Simon, Thomas (a.k.a. HP) en nog vele anderen die dachten dat die domme blanken in de verkeerde auto zaten, konden we vertrekken. Aangekomen maakten we weer kennis met de lak aan stiptheid van de Tanzaniaanse mensen. Tandao was namelijk nergens te bespeuren. Na wat bellen en wachten, daagde hij toch op met de auto van zijn vader. We konden dus koers zetten naar Getamock! We waren weer veilig thuis, aten wat avondeten en gingen al dromend van kaas naar bed.
De volgende dag was het tijd om naar school te gaan. Dit ging jammer genoeg gepaard met veel keelpijn. Ik zal jullie nu alvast verklappen dat ik de komende 2 weken een verkoudheid had. Jep, dat lees je goed. Ik had een echte verkoudheid met gesnotter en gehoest in een land als Tanzania! De leerlingen van form 4 hadden die dag hun allerlaatste examen. Omdat ze vanaf dan 2 weken vakantie hadden, was het al tijd om afscheid te nemen. We gaven hen na het examen een balpen met een tekstje aan om hen te bedanken voor de fantastische tijd die we hadden. De rest van de dag spendeerde ik aan lesgeven in het derde jaar en het maken van mijn allerlaatste samenvatting voor de lessen biologie. Weer een start van het einde… . Het zonnetje kwam er maar laat door dus dat was een extra reden om er 100% van te genieten. De volgende dag zouden er leerlingen naar Karatu gaan om wedstrijden te spelen. Omdat Emmanuel wéér afwezig was, moest ik langs alle kanten proberen om informatie te verzamelen. Chaos alom maar de leerlingen waren weer ontzettend lief en vriendelijk. Het is hier echt een leuke bende! De avond werd weer compleet met een telefoontje van het thuisfront en zo kwam ik weer een dagje dichterbij België.
Dinsdag werd een ontzettend slechte dag. Door de verkoudheid had ik slecht geslapen en het regende ook toen ik moest opstaan. Ik was al om 7u10 op school om de situatie van de leerlingen voor Karatu te bekijken. Ook de leerlingen en Simon moesten dan aanwezig zijn. Daar stond ik dan: alleen en buiten in de koude met een keel die dicht zat. Na 20 minuten waren er enkele leerlingen, de daladala stond klaar en ook Simon was gearriveerd. Ik zal jullie het hele gedoe besparen maar ik kan jullie zeggen dat er een grote (en terechte) woordenwisseling was tussen Emmanuel en Simon omdat die eerste zijn verantwoordelijkheden niet neemt. De leerlingen zijn ook niet naar Karatu gegaan omdat ze uiteindelijk bijna 2 uur te laten waren. De wedstrijden waren ondertussen al begonnen dus ze hadden hun eigen ruiten ingegooid. Het was geen fijne beslissing en Emmanuel was ook van het toneel verdwenen waardoor ik het kon gaan vertellen. Enorm triest en vooral teleurgesteld na mijn harde werk, ging ik naar huis. Daar ontdekte ik dat het geluid van mijn GSM stuk was. Bellen zou dus ook al niet lukken! Jongens, jongens, wat een dag en hij was van bijlange nog niet voorbij. Gelukkig was er nog mama Walter! Ze leerde ons boke met ei en mandaazi maken. We kregen dus kookles en mochten alles zelf opeten. Zalig! Omdat ik op dinsdag niet moet lesgeven en toch nog wat sip was, las ik nog een boek in onze zetel. Het was nog te koud en nat om buiten in het gras te zitten. In de namiddag kwam het zonnetje er toch door en ging ik ook naar school. Daar werkte ik verder aan de samenvatting. Er werd niet meer gesproken over het voorval van die ochtend. Thuis kreeg ik van mijn Tanzaniaanse papa, de chairman dus, zijn GSM om met Jan te kunnen bellen. Ik mocht zijn GSM voor de komende week hebben. Ik wachtte op het telefoontje van Jan door een boek te lezen terwijl de zon onderging. Na enkele minuten had ik echter al gezelschap van Peter Axwesso, een jongen uit form 4. Het werd een gezellige babbel en daarna had ik Jan aan de lijn. Toen ik weer thuis kwam beseften we dat Edwin echt was verdwenen. Hij was geselecteerd om naar Karatu te gaan maar zoals ik net vertelde hadden we de auto zonder hen laten vertrekken. We konden onze jongste broer niet bereiken dus afwachten was de boodschap!
Woensdagochtend werd ik uit de leraarskamer geroepen door Ambrosi, een leerling uit form 4. Eigenlijk wilde hij gewoon vertellen dat hij naar ergens ver weg (namen van dorpen onthouden is hier niet zo simpel) ging en dag wilde zeggen. Al een geluk dat hij tegen het weekend zou terugkomen dus een echt afscheid was het nog niet! Ik had die woensdag een belangrijke taak op het programma. Ik moest namelijk de verbetersleutel van mijn examen nog maken. Dit wilde ik echt heel gedetailleerd maken met een duidelijke puntenverdeling want Dawite zou mijn examen verbeteren. Een taak dat dus bijna de hele dag innam. Ik kon niet gaan lesgeven omdat Emmanuel mijn tijd inpalmde (ahja, hij was weken spoorloos geweest) en toen hij eindelijk stopte was het tijd voor de lunch. De lunch was de laatste tijd namelijk heel vroeg omdat de leerlingen geen ontbijt meer kregen. Dit komt omdat er weinig leerlingen zijn die hun schoolgeld kunnen betalen, noch met maïs noch met geld. Na de lunch voor de leerkrachten zat ik samen met Christopher om het feest met de geit te regelen. Jep, de jongens van form 3 krijgen hun feest met een geit om te vieren dat ze de winnaars van de schoolcompetitie waren! Die avond waren we opnieuw uitgenodigd bij Simon en Beatrice. Ook deze keer maakten ze hun overheerlijke kip met frietjes. Marlies en ik hadden nu wel frisdrank en zelfgemaakte mandaazi als dessert bij. Toen ik daar zat op een stoel met liedjes van bijvoorbeeld Bob Marley onder een prachtige sterrenhemel, besefte ik pas hoe hard ik Getamock zal missen. Ik voelde het vertrek zo dichtbij komen en daar werd ik niet vrolijk van. Ik kan jullie in het grootste geheim vertellen dat ik enkele traantjes heb moeten wegpinken. Het overviel me echt plots. Het was wel een heel vrolijke avond. Op een bepaald moment had Beatrice zelf de slappe lach en dat was echt enorm aanstekelijk. Simon bracht ons weer als een echte gentleman naar huis en in mijn bed kwam de gedachte van het afscheid weer naar boven. En weet je wat? Ik heb/had hier echt ‘the time of my life’!!!!!
De volgende ochtend wilden we ons evaluatiedocument laten invullen door de directeur maar die lieve man verdween weer naar Karatu of Endamarariek. Dat laatste is niet altijd even duidelijk. :-) Ik had echter een heel fijne dag. Door de vorige avond had ik namelijk beslist om echt voor de volle 100% nóg bewuster te genieten van elke seconde! De zon was dan ook extra vroeg van de partij! Ik heb even voor school gewerkt door al puntjes te noteren voor het allerlaatste reflectieverslag. Daarna heb ik van mijn dagboek een plakboek vol herinneringen gemaakt en als volgende taak stond het cadeautje voor form 3 op het programma. Ik maakte daarvoor opnieuw gebruik van mijn beste vriend, Meneer Carbonpapier. 90 keer hetzelfde tekstje schrijven is namelijk wat te veel van het goede, is het niet?! Door de vervroegde lunch kon ik weeral geen lesgeven in form 3. Dat betekende dat ik onbewust die maandag voor de allerlaatste keer had lesgegeven in Getamock! Om de schooldag af te sluiten had ik nog een vergadering met de leerlingen van form 3 over het feest met de geit. Ik had ondertussen, de vuile was ga ik niet uithangen, ook het geld van de leerkrachten ingezameld. De vergadering was best fijn. We planden wat we gingen kopen (de leerlingen moesten ook een bijdrage doen om aanwezig te mogen zijn), verdeelden taken en ik zat er ondertussen wat verbaasd bij. Het feest zou namelijk echt leuk worden en dat allemaal door het werk van de studenten. Ze dachten echt aan alles. Ze waren ook blij dat ik hen kon vertellen dat ik thuis Belgische vlaggetjes, tape en ballonnen had. Met tekentalenten als HP en het gekleurd krijt van Marlies zou de decoratie dus ook dik in orde zijn! Christopher maakte ook nog het grapje dat iedereen een danspartner moest hebben. Mja, dat ging bij mij toch het ene oor in en het andere weer uit! ;-) Met een fijn gevoel ging ik naar huis en het werd alleen maar beter. Ik heb namelijk weer kunnen bellen met de familie en net op dat moment stond ‘Dé Worstman’ voor de deur. Ik heb dan ook meteen mijn verlanglijstje kunnen doorgeven. BBQ: check! :-) Nadat dat weer achter de rug was konden we nog eens genieten van de generator. De GSM, die ik ondertussen alleen kon gebruiken om heel af en toe iets te sturen, werd weer opgeladen en op het einde zagen we ook een aflevering van de serie ‘Alias’. Bij deze wil ik Joke bedanken voor deze geweldige DVD’s. :-) Marlies en ik hebben weer iets nieuws ontdekt. Later die avond sprong Tesja ook nog eens binnen. Het was al een tijdje geleden dat we hem hadden gezien dus dat deed deugd. Na een simpele maar leuke dag kroop ik weer met een gelukzalige glimlach in bed.
“The final countdown was really happening…!” Vrijdag was namelijk mijn allerlaatste schooldag! De volgende week zouden mijn dagen namelijk gevuld zijn met inpakken en afscheid nemen. Ik organiseerde die ochtend een korte personeelsvergadering om alles uit de doeken te doen over het feest met de geit en vervolgens zaten we even samen met de directeur. Hij moest namelijk echt die dag ons evaluatiedocument invullen! Het was schitterend weer maar ik bracht mijn dag door aan de bureau om het allerlaatste reflectieverslag te schrijven. Je kunt je niet inbeelden hoe frustrerend dat dit was en ik moest het op de koop toe ook nog schrijven terwijl ik in mijn ooghoeken de directeur mijn evaluatie zag invullen/schrijven. Ik was dan ook enorm opgelucht toen het verslag was nagelezen en ik de lovende commentaar van de directeur las. Al bij al dus een goede dag! Tussendoor ging ik met Christopher nog een extra krat frisdrank bestellen bij de daladala omdat er nog meer leerlingen hadden betaald om naar het feest te komen. Jongens, die kerel ga ik toch missen ze. Hij kon ons die avond dan ook opnieuw verwachten in zijn ghetto. Eerst was het tijd om weer een heel uur te bellen met Jan. Omdat Christopher en Thomas/HP vorige keer frisdrank hadden gekocht, was het deze keer onze beurt. We hadden ook andere spullen bij. Ik had namelijk mijn kleine reiszak gevuld met o.a. balpennen, latten, potloden, papier, enzovoort. Christopher is ook van 1990 en HP is wat ouder dan ons maar toch waren deze gasten er oprecht blij mee. Dergelijk materiaal is voor hen namelijk niet zo vanzelfsprekend. Het is de grote droom van HP om ooit naar Europa te komen en dan kon hij de reiszak heel goed gebruiken. Tot dan zouden ze het als kleerkast gebruiken want hun kleren hingen gewoon over een balk boven hun bed. Nu zou het wat gemakkelijker worden om de kleren proper te houden. Ze hadden trouwens ook nog snel cakejes gaan kopen voor ons. Wat ga ik die enorme vriendelijkheid toch missen! In hun kamer/huis/ghetto hing ook een tekening van de inwendige structuur van de nier op. Ik had HP ooit gevraagd om die voor mij te maken omdat hij zo fantastisch goed kan tekenen. Hij vertelde me plots dat hij me zeker nooit zal vergeten en dat die tekening hem daarbij zou helpen. Pff, woorden zoals afscheid en missen wilde ik nog niet horen. Er moest namelijk nog gefeest worden! Omdat ons avondeten ondertussen klaar zou zijn zeiden we gedag en sloften we naar huis. Walter, onze oudere broer, had gekookt want mama Walter was in Aursha om Irene te gaan halen van school. Het was heel lekker en hij was de allereerste dat ons aanbod om met ons te eten aannam. We hebben dus gezellig met ons drietjes in ons salonnetje gegeten.
Even tussendoor wil ik nog iets vertellen over de kokkin op school. Mama Walter had verteld tegen de directeur dat zij speciaal voor ons iets anders moest maken omdat we bijna niets meer eten tijdens de lunch. Het klopt dat ik de ugali meer dan beu ben maar toch voelde ik me er ongemakkelijk bij. De kokkin heeft dus de hele week super hard gewerkt om voor mij en Marlies iets anders klaar te maken. We kregen rijst, soms spaghetti en aardappelen. Echt te lief! Ze werd dan ook elke dag uitvoerig bedankt voor mij.
Op zaterdag wilde ik een beetje uitslapen na weer een drukke schoolweek maar dat was zonder Christopher gerekend. Hij stond om half 8 al aan onze deur te kloppen voor het materiaal. Na wat gedraai en gegeeuw ben ik dan maar de deur gaan opendoen. Daar stond ik dan voor 2 leerlingen met een slaapkop in mijn pyjama. Achja, dat hebben we dan ook weer meegemaakt! :-) Ik gaf hem het materiaal en zei dat we nog niet echt klaar waren om naar school te komen. Na het ontbijt hebben we ons haar nog eens gewassen om fris te zijn voor het feest. Daarna was het wachten geblazen want eigenlijk zagen we niet zoveel beweging in de school. We wisten ook niet goed wat ze van ons verwachtte dus we hoopten dat Christopher ons nog wel eens kwam halen. Ik leende mijn creatieve brein nog even uit aan Marlies voor haar kampartikel om vervolgens ons cadeau te versieren met ballonnen. Marlies en ik hadden namelijk nog een extra krat frisdrank gekocht. In de late voormiddag zijn we even naar school gewandeld om te kijken of het feest al was begonnen. Omdat we nergens leerkrachten zagen en onze vrienden HP en Christopher ook niet meteen in ons oog sprongen, wandelden we naar de leerkrachtenhuisjes. Daar aangekomen vertelde Simon dat het zou beginnen als de directeur er eindelijk was want eigenlijk was alles klaar. Ik schrok enorm toen hij even leutig vertelde dat ze al waren begonnen om 5 uur ’s morgens. Man, voelde ik me even schuldig dat ik om half 8 met een enorme slaapkop het materiaal aan Christopher had gegeven. Maar ze zijn hier niet echt goed in het vertellen van informatie dus ik wist helemaal niet dat hun harde werk al zo vroeg van start ging. Omdat spijt te laat komt, nam ik me voor om later die dag wel wat te werken. Simon moest zich nog omkleden en er was nog geen enkele leerkracht op school. Daarom gingen Marlies en ik weer even naar school. Ondertussen was het ook weer schitterend weer. Hallo, vitamine D! :-) We kunnen de school zien vanuit onze zetel, dus toen we het roze hemd van de directeur konden spotten begaven we ons naar de school. We droegen samen het krat frisdrank maar dat konden we enkel doen tot halfweg het voetbalveld. Er kwamen namelijk al 2 leerlingen aangeLOPEN uit eigen beweging om alles van ons over te nemen. :-) Toen kon het feest eindelijk van start gaan! Ik ben nog steeds geen grote fan van geitenvlees maar zo samen met de rijst kon het me best bekoren. Ik denk niet dat ik weer een stukje hart of een niertje heb gegeten, al is dat niet altijd gemakkelijk te onderscheiden. De leerkrachten zaten aan ene grote tafel vooraan en de leerlingen op bankjes in een halve cirkel voor ons. Ze hadden het ook heel mooi versierd, de tekening op het bord was prachtig en er stond ook een televisietoestel met muziek. Het eten van de leerlingen was in grote emmers gedaan. Ze moesten dan aanschuiven om een portie te krijgen. Dat was best een komisch zicht! :-) Natuurlijk mocht/moest ik als hoofd van sport een speech geven en dat lukt me tegenwoordig toch aardig. Daarna reikte de directeur een trofee uit voor de voetbalploeg en ook een trofee voor het volleybalteam. Vervolgens ruimden de leerlingen alles op zodat de dansvloer nog wat groter werd. Op dat moment reed er een auto op het schoolterrein en dat was even schrikken toen we zagen dat er 3 blanken uitstapten! Voor mij en Marlies is dat tegenwoordig echt schrikken. :-) Het bleek Bram, een Belg die we in Karatu al eens hadden ontmoet en 2 meisjes te zijn. De meisjes hadden 3 maanden stage gedaan in de school van Brams project. Het was wel fijn om wat te kunnen babbelen maar daar hadden we niet echt veel tijd voor. We moesten namelijk ontelbaar veel keer poseren. Er kwamen afwisselend leerlingen tussen mij en Marlies zitten. Ik voelde me als één of ander standbeeld of een karton waar je u hoofd kan komen doorsteken! Het grote voordeel was dat wij onmogelijk mee konden dansen. Wat dat konden ze echt goed! Ik denk dat er maar heel weinig mensen in België dergelijke heupbewegingen kunnen doen. Wil je het toch eens proberen te evenaren? Kom dan maar eens langs want ik heb filmpjes gemaakt. De leerlingen zijn ook 2 keer komen vragen om mee te doen. Sorry maar ik heb het aanbod weggelachen en keek gewoon heel vrolijk toe. :-) Toen het uiteindelijk tijd werd om op te ruimen gaf ik opnieuw een speech waar ik de leerlingen bedankten voor het harde werk en dat ik echt van alles had genoten. Want dat had ik ook echt gedaan. Het was een prachtige dag! Ik had nog eens leuk contact met de leerlingen. Op zich zijn de leerlingen ook open en vlot op school. Toch was het anders tijdens zo’n feest op een zaterdag. De leerlingen van form 3 waren zo vriendelijk geweest om van elk jaar enkele leerlingen “gratis” te laten deelnemen. Ook enkele leerlingen van het vierde jaar waren present. Neema en Pendaeli van form 4 kwamen ook vragen of ik met hen op de foto wilde. No problemo! Ik was ondertussen al een volleerd glimlachend standbeeld geworden. ;-) Toen ik daarna nog wat zat te genieten van het zonnetje kwamen Judith & Prisca, 2 leerkrachten dus collega’s, ons uitnodigen om te komen eten. We spraken de volgende dag af en op die manier hadden we weer een leuk vooruitzicht. Het feest was echter nog niet voorbij want die avond zou Manchester United spelen tegen Barcelona. Dat zijn net de 2 favoriete ploegen van Christopher en HP. Daarom had ik met Walter geregeld om de generator op te zetten en te proberen om de wedstrijd te ontvangen. Dat is gelukt dus we keken met een hoopje kerels naar de wedstrijd. Op de manier kroop ik gewoonweg pas tegen middernacht in bed na een dag om nooit meer te vergeten. Man, en dat heb ik gevoeld!
Op zondag vertrok Marlies naar Karatu en ik bleef thuis. Ik had namelijk meer nood aan een rustig dagje in Getamock dan een dag vol internet. Ik wilde zoveel mogelijk genieten van het rustige leventje. Nog eens extra genieten van de oase van echte rust in een prachtige natuur met een brandend zonnetje! Mijn mails en blog konden wel even wachten. Voor mij was het wel eerst wachten op het zonnetje omdat ik een grote handwas wilde doen. In afwachting van de man die water bracht en de zon om mijn kleren te drogen, zette ik al 1 valies in de living/het salon. Ik nam ook een kartonnen doos om alles in te doen dat ik in Getamock zou laten. Ik heb veel papier weggegooid en kleren geselecteerd die ik zou achterlaten. Toen vond ik dat het wel al tijd was voor een pauze dus ik zette me in de zetel met een boek van Aspe. Ik zag wat later al wat zonnestralen en verhuisde naar ons trapje om te lezen in de warmte. Daar kwam Sunday, ons schattig buurjongetje, mijn handje vastnemen en te kijken naar hoe ik zat te lezen. Super schattig! Nadat ik per ongeluk Dawite uit zijn bed had gezet, het was ondertussen wel al 11u30, kwam de man met het water. Ik heb dan wel 2 ½ uur gewassen en ik vond het best fijn. Toen ik al enkele kleren had gewassen was Walter terug thuis van de misviering in Endamarariek en hij zette leuke Engelstalige muziek op. Dat ging allemaal gepaard met een heerlijke zon. Tussendoor even kort gebeld met het thuisfront terwijl Walter zich ontfermde over het middageten. Ik legde op en toen riep Walter me in de keuken. Terwijl ik zat te bellen had ons hondje Rocky een verschrikkelijk ongeluk gehad. Het komt er op neer dat hij ergens afsprong en een stoeltje met daarop een baksteen meenam in zijn val. De lugubere details laat ik achterwege maar hij kreeg de steen op zijn hoofd. Ik had enorm veel medelijden met het diertje want hij had duidelijk veel pijn. Er was echter niet veel dat we konden doen dus ik hoopte dat hij snel zou sterven zodat hij niet meer moest lijden. Om dit even te laten bezinken gingen we eten. Na de lunch nam ik de eerste wasronde van de draad en ging ik verder met mijn handwas. Ik ging af en toe even kijken naar Rocky maar er was geen beterschap te bespeuren. Na het harde werk beloonde ik mezelf met een leesmoment in het gras. Wanneer ik de daladala zag arriveren wandelde ik naar huis. In de auto zaten zowel Marlies, de chairman, mama Walter als Irene. Edwin was nog steeds nergens te bespeuren maar voor de rest was het gezin weer compleet. Walter en ik moesten hen echter het droevige nieuws over Rocky vertellen. Marlies en ik wilden dat hij uit zijn lijden werd verlost maar de anderen geloofden dat hij het zou overleven… . Later die avond, nog voor het etentje met Judith & Prisca, hadden we een cadeau voor onze familie. Het was een grote chocoladecake, uiteraard van Bumbs, en een fotoboekje. Toen ik hen vertelde waarom we dit deden en hen dus enorm wilden bedanken, kregen we het allemaal wat moeilijk. Enkele dagen later zouden we namelijk vertrekken naar Arusha en dan naar België. We lieten het even bezinken om dan wat te laat naar de leerkrachtenhuisjes te wandelen. Als goede gasten hadden we een fles frisdrank bij en als goede gastvrouwen boden ze ons meteen een zitplaats aan. Het eten was weer heerlijk! Frietjes, koude groentjes, gefrituurde kip, spaghetti maar vooral de mayonaise zaten al snel in mijn maag. We hebben mayonaise bijna 4 maanden moeten missen en nu kregen we het doodleuk in Getamock aangeboden. Wauw seg, dat deed deugd zo’n frietje met mayonaise. :-) Het was een leuke avond met de vrouwelijke collega’s en ook zij wandelden met ons mee naar huis. Marlies en ik praatten nog even na om vervolgens te gaan slapen.
Maandagochtend vertelde mama Walter me dat Rocky die nacht was gestorven. Ik had het persoonlijk niet anders verwacht maar ik vond het echt erg. Ik ben geen grote dierenvriend maar dat moet je ook niet zijn om een kleine puppy heel lief te vinden. Met dit droevige nieuws vertrok ik dan maar naar school. We wilden namelijk van elke klas een foto te nemen bij wijze van herinnering. Het deed raar om vervolgens naar huis te gaan om in te pakken. Dat werd dan ook even uitgesteld door te ontbijten met de overschot van de chocoladecake. Ik zette alvast het afscheidscadeau voor de leraren klaar (balpennen, potloden, latten en carbonpapier) in een doos. Hierna was ik al toe aan een pauze met mijn boek. Zo gezegd, zo gedaan maar daarna was het tijd om nog een laatste lading ondergoed te wassen. En op die manier heb ik voor de allerlaatste keer kleren gewassen in de zalige zon van Tanzania. Alles was dan ook snel droog. Vervolgens was het echt inpaktijd. Ook de tweede valies werd verhuisd naar onze living en ik gaf alles een plekje. Dat was niet zo gemakkelijk omdat ik nu al moest kiezen wat ik de komende dagen zou aandoen. De doos met kleren die hier zouden blijven werd ondertussen ook goed gevuld. Het deed zo raar om alles weg te steken. Onze slaapkamer was ondertussen heel leeg. We aten lunch op school omdat de kokkin tegenwoordig zo hard voor ons werkt en vervolgens dachten we dat er een afscheidsfeest zou zijn. Mama Walter zat achter in Endamarariek en de chairman was naar een begrafenis in Karatu. We kregen dan ook vrij snel het gevoel dat we geen afscheidsfeest gingen krijgen. Dat was eigenlijk ook helemaal niet nodig! Toen ons Tanzaniaanse mama en papa in Getamock arriveerden waren ze ook verbaasd dat er nergens iemand te bespeuren was. Ze waren speciaal vroeger terug gekomen. Het feest werd uiteindelijk verzet naar dinsdag want er was blijkbaar ook iemand gestorven in Mahaha ofzo iets. Geen vrolijke dag dus voor een feest! Mama Walter gaf ons wel al een cadeau. Het was een ketting met de eerste letter van onze naam aan en een blouse & rok. Super leuk maar er was één domper op deze gebeurtenis. Marlies en ik kregen namelijk echt exact hetzelfde kleed en we moesten het van mama Walter de volgende dag dragen voor het feest. Mmhh, dat vonden we toch niet zo leuk. We waren precies een tweeling. Toen kwam Tandao er net aangereden met een motor om naar ons afscheidsfeest te komen. We moesten hem teleurstellen dat dit de volgende dag zou doorgaan maar hij kwam dan gewoon gezellig bij ons thuis zitten. We babbelden wat, kregen al snel het gezelschap van Tesja en wisselden gegevens uit om contact te houden. Deze fijne dag werd afgerond met een leuk telefoontje van Jan en een aflevering ‘Alias’.
En daar was dan het einde van ons avontuur in Getamock. Onze allerlaatste dag was sneller aangebroken dan verwacht. Ik sprong bijna uit bed omdat ik het dom vond om lang te slapen op mijn laatste dag. Ik moest nog genieten van elke seconde in mijn nieuwe thuis. Getamock is namelijk ene plek geworden dat ik voor de rest van mijn leven in mijn hart zal dragen. Ik heb hier een prachtige familie en geweldige vrienden gemaakt. Ik kom terug! Wees daar maar even heel zeker van en dan liefst zo snel mogelijk. Misschien moet ik maar gaan meespelen me de Lotto?! Het ontbijt werd ook die dag afgerond met een stukje chocoladecake. Nadat ik me had gewassen en aangekleed pakte ik verder in. Het deed zo raar om mijn foto’s en tekstjes van de muur te halen. Nu was alles echt kaal en dat viel me zwaar. Ik kreeg ook bezoek van de directeur. Hij kwam een brief van appreciatie brengen voor mijn werk als hoofd van sport. Je kunt niet geloven hoe dankbaar ik daar mee ben. Een mooie herinnering aan een fantastische taak in Getamock. Tijdens het inpakken gaf ik ook nog allerlei dingen aan mama Walter. Soms vroeg ze er zelf ook naar, zoals mijn schaar die haar wel van pas zou komen. Allemaal simpele dingen die we thuis in overvloed hebben. Het deed dan ook deugd om te zien hoe dergelijke simpele dingen haar blij konden maken. Leentje & Ifke, ook jullie Belgische vlaggetjes moest ik hier laten. Chiro Aurora, de spandoek heb ik ook daar aan de muur laten hangen op vraag van mama Walter. :-) Ze wilt dat het huis blijft zoals wij er hebben gewoond. Toen ik met 3 leerlingen het boekenrek kwam halen om terug naar school te brengen, viel me wel op dat alles nu zo leeg was. Ik kon niet langer negeren dat het bijna tijd was om weer naar België te gaan. We konden onze valiezen ook wegen op de grote maar antieke weegschaal van het dorp. Ik denk dat het in België al lang een museumstuk zou zijn maar eigenlijk had het wel iets en het was vooral heel handig. Vervolgens was het tijd om naar school te gaan voor onze afscheidscadeaus. De directeur liet de leerlingen verzamelen zodat we iets konden zeggen. We hielden het kort want er ging nog een afscheidsfeest zijn. We gaven hen een volleybal en die werd ontvangen onder een luid applaus. Daarna gaven we onze cadeautjes in de leraarskamer. We hadden ook frisdrank en lekkere koekjes bij voor de lunch. Die werden met veel smaak opgegeten. Ik gaf ook nog 3 paar oorbellen aan Prisca, Judith en Beatrice. Dat waren namelijk oorbellen die ik in België niet meer droeg. Ik ga dan ook al vertellen dat Beatrice ze de volgende ochtend al met veel trots droeg. Super! In afwachting van het feest gingen Marlies nog eens letterlijk bakken en braden in de hete zon terwijl we in een boek zaten te lezen. Toen John bij ons thuis arriveerde zagen we plots dat de leerlingen al zingend kwamen aangewandeld. We schoten snel in de rok dat we van mama Walter hadden gekregen en wandelen dan samen met de leerlingen naar de plaats van het gebeuren. Het was korter als het verwelkomingfeest maar dat was goed. Er werd weer veel gedanst en gezongen, maar het beste moment was het liedje van onze leerlingen. Door wat ze zongen, in het Engels weliswaar, begon ik tranen te laten. Dat vonden de leerlingen best grappig al waren er ook meisjes aan het wenen. Ze hadden hun tekst dan maar niet zo emotioneel moeten maken! Wie nieuwsgierig is kan altijd het filmpje komen bekijken. In mijn speech legde ik uit dat ik begon te wenen omdat ik ‘really really unhappy’ ben omdat ik de volgende dag zou vertrekken. Ik bedankte ook mama Walter en de chairman voor hun goede zorgen. Ik vertelde de hele hoop mensen dat ik de eerste keer dat ze ons hun dochters noemden nooit zal vergeten en dat ik hen ook beschouw als mijn ouders in Tanzania. En ja lap, mama Walter begon te wenen dus we gaven haar een knuffel en de chairman kon er ook aan geloven. Pff, wat zou ik hen missen! Het was echt even moeilijk. We kregen die dag ook weer enorm veel doeken cadeau, armbanden, beeldjes en een ketting. Hoe blij ik er ook mee ben, het is niet zo handig. Mijn valiezen puilen namelijk uit! ;-) Die avond kregen we te horen dat Edwin terug was van Arusha en dat hij op de boerderij zou slapen. We vroegen of we dan de volgende ook van hem afscheid konden nemen en dat zou geen probleem zijn. We hebben toen voor de allereerste keer met z’n allen avondeten gegeten. Mama Walter had super veel gemaakt. Er was niet alleen haar lekkere spaghetti met groentjes maar ook frietjes met gefrituurde kip. Jongens, we werden nog eens goed verwend! Er werden weer mooie dingen gezegd want de chairman verklaarde dat het huis voor eeuwig voor ons zou zijn. Als we terugkomen staat ons bedje klaar en ook voor heel de familie en al onze familie. Deze lieve man ga ik nooit of te nimmer vergeten. Met een volle maag was het jammer genoeg tijd om voor de allerlaatste keer in ons bedje in Getamock te kruipen.
Woensdagochtend gingen we nog even naar school om dag te zeggen tegen de leerlingen en leerkracht. Deze keer was het dus menens! We trokken nog een foto en wandelden diep droevig naar huis. De auto was ondertussen ook gearriveerd. Het enige dat we nog moesten doen was ene familiefoto trekken. We hebben lang gewacht op Edwin maar uiteindelijk hebben we het zonder hem moeten doen… . Tijdens het afscheid vond ik het moeilijk om mijn tranen te bedwingen dus iedereen kreeg nog eens een dikke knuffel. De traantjes kwamen toen we met de auto naar Karatu reden. Er spookte allerlei dingen door mijn hoofd. Ik werd kwaad omdat ik plots vond dat ik niet genoeg had genoten en gedaan, dan was ik weer verdrietig omdat de tijd zo snel was gegaan en weer wat later nam ik er vrede mee en vond ik het wel tijd om weer naar België te gaan. Toch nog even een zware rollercoaster aan emoties! Onze chauffeur was trouwens Tandao en hij zou ons ook naar Arusha vergezellen. Dat was wel leuk! In Karatu gingen we in afwachting van de auto iets drinken in Bumbs. De chairman was ondertussen even naar het postkantoor gegaan waardoor ik op de valreep een brief van Jan kreeg. Toen ook dit afscheid achter de rug was trokken we naar Arusha.
Wat ik hier in Aursha de komende tijd heb gedaan en nu doe, vertel ik in België wel. Ik moet namelijk nu even op souvenirjacht en we hebben ook afgesproken met Joke. Tegelijkertijd mag de tijd ook echt vliegen. Nu ik niet meer in Getamock ben wil ik eigenlijk gewoon naar huis. Arusha is namelijk niet echt mijn lievelingsstad.
Zoals jullie kunnen lezen viel het afscheid dus zwaar. Ik vind het echter een ‘tot ziens’ en geen ‘vaarwel’. Ik kom namelijk ooit terug! Ik vind het afscheid nu zwaarder dan in februari op de luchthaven van Zaventem. Toen wist ik namelijk dat ik terug zou komen en iedereen zou terugzien. Ik heb nu bang dat ik sommige mensen nooit meer zal zien en die angst is echt niet ongegrond. De leerlingen zullen namelijk verhuizen naar een andere stad om verder te studeren.
Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Laat me gewoon nog even zeggen dat ik mijn hart in Getamock heb achtergelaten maar al bij al blij zal zijn om jullie allemaal weer te zien.
Tot snel jongens! “I am coming home…!”
X
De volgende dag was het tijd om naar school te gaan. Dit ging jammer genoeg gepaard met veel keelpijn. Ik zal jullie nu alvast verklappen dat ik de komende 2 weken een verkoudheid had. Jep, dat lees je goed. Ik had een echte verkoudheid met gesnotter en gehoest in een land als Tanzania! De leerlingen van form 4 hadden die dag hun allerlaatste examen. Omdat ze vanaf dan 2 weken vakantie hadden, was het al tijd om afscheid te nemen. We gaven hen na het examen een balpen met een tekstje aan om hen te bedanken voor de fantastische tijd die we hadden. De rest van de dag spendeerde ik aan lesgeven in het derde jaar en het maken van mijn allerlaatste samenvatting voor de lessen biologie. Weer een start van het einde… . Het zonnetje kwam er maar laat door dus dat was een extra reden om er 100% van te genieten. De volgende dag zouden er leerlingen naar Karatu gaan om wedstrijden te spelen. Omdat Emmanuel wéér afwezig was, moest ik langs alle kanten proberen om informatie te verzamelen. Chaos alom maar de leerlingen waren weer ontzettend lief en vriendelijk. Het is hier echt een leuke bende! De avond werd weer compleet met een telefoontje van het thuisfront en zo kwam ik weer een dagje dichterbij België.
Dinsdag werd een ontzettend slechte dag. Door de verkoudheid had ik slecht geslapen en het regende ook toen ik moest opstaan. Ik was al om 7u10 op school om de situatie van de leerlingen voor Karatu te bekijken. Ook de leerlingen en Simon moesten dan aanwezig zijn. Daar stond ik dan: alleen en buiten in de koude met een keel die dicht zat. Na 20 minuten waren er enkele leerlingen, de daladala stond klaar en ook Simon was gearriveerd. Ik zal jullie het hele gedoe besparen maar ik kan jullie zeggen dat er een grote (en terechte) woordenwisseling was tussen Emmanuel en Simon omdat die eerste zijn verantwoordelijkheden niet neemt. De leerlingen zijn ook niet naar Karatu gegaan omdat ze uiteindelijk bijna 2 uur te laten waren. De wedstrijden waren ondertussen al begonnen dus ze hadden hun eigen ruiten ingegooid. Het was geen fijne beslissing en Emmanuel was ook van het toneel verdwenen waardoor ik het kon gaan vertellen. Enorm triest en vooral teleurgesteld na mijn harde werk, ging ik naar huis. Daar ontdekte ik dat het geluid van mijn GSM stuk was. Bellen zou dus ook al niet lukken! Jongens, jongens, wat een dag en hij was van bijlange nog niet voorbij. Gelukkig was er nog mama Walter! Ze leerde ons boke met ei en mandaazi maken. We kregen dus kookles en mochten alles zelf opeten. Zalig! Omdat ik op dinsdag niet moet lesgeven en toch nog wat sip was, las ik nog een boek in onze zetel. Het was nog te koud en nat om buiten in het gras te zitten. In de namiddag kwam het zonnetje er toch door en ging ik ook naar school. Daar werkte ik verder aan de samenvatting. Er werd niet meer gesproken over het voorval van die ochtend. Thuis kreeg ik van mijn Tanzaniaanse papa, de chairman dus, zijn GSM om met Jan te kunnen bellen. Ik mocht zijn GSM voor de komende week hebben. Ik wachtte op het telefoontje van Jan door een boek te lezen terwijl de zon onderging. Na enkele minuten had ik echter al gezelschap van Peter Axwesso, een jongen uit form 4. Het werd een gezellige babbel en daarna had ik Jan aan de lijn. Toen ik weer thuis kwam beseften we dat Edwin echt was verdwenen. Hij was geselecteerd om naar Karatu te gaan maar zoals ik net vertelde hadden we de auto zonder hen laten vertrekken. We konden onze jongste broer niet bereiken dus afwachten was de boodschap!
Woensdagochtend werd ik uit de leraarskamer geroepen door Ambrosi, een leerling uit form 4. Eigenlijk wilde hij gewoon vertellen dat hij naar ergens ver weg (namen van dorpen onthouden is hier niet zo simpel) ging en dag wilde zeggen. Al een geluk dat hij tegen het weekend zou terugkomen dus een echt afscheid was het nog niet! Ik had die woensdag een belangrijke taak op het programma. Ik moest namelijk de verbetersleutel van mijn examen nog maken. Dit wilde ik echt heel gedetailleerd maken met een duidelijke puntenverdeling want Dawite zou mijn examen verbeteren. Een taak dat dus bijna de hele dag innam. Ik kon niet gaan lesgeven omdat Emmanuel mijn tijd inpalmde (ahja, hij was weken spoorloos geweest) en toen hij eindelijk stopte was het tijd voor de lunch. De lunch was de laatste tijd namelijk heel vroeg omdat de leerlingen geen ontbijt meer kregen. Dit komt omdat er weinig leerlingen zijn die hun schoolgeld kunnen betalen, noch met maïs noch met geld. Na de lunch voor de leerkrachten zat ik samen met Christopher om het feest met de geit te regelen. Jep, de jongens van form 3 krijgen hun feest met een geit om te vieren dat ze de winnaars van de schoolcompetitie waren! Die avond waren we opnieuw uitgenodigd bij Simon en Beatrice. Ook deze keer maakten ze hun overheerlijke kip met frietjes. Marlies en ik hadden nu wel frisdrank en zelfgemaakte mandaazi als dessert bij. Toen ik daar zat op een stoel met liedjes van bijvoorbeeld Bob Marley onder een prachtige sterrenhemel, besefte ik pas hoe hard ik Getamock zal missen. Ik voelde het vertrek zo dichtbij komen en daar werd ik niet vrolijk van. Ik kan jullie in het grootste geheim vertellen dat ik enkele traantjes heb moeten wegpinken. Het overviel me echt plots. Het was wel een heel vrolijke avond. Op een bepaald moment had Beatrice zelf de slappe lach en dat was echt enorm aanstekelijk. Simon bracht ons weer als een echte gentleman naar huis en in mijn bed kwam de gedachte van het afscheid weer naar boven. En weet je wat? Ik heb/had hier echt ‘the time of my life’!!!!!
De volgende ochtend wilden we ons evaluatiedocument laten invullen door de directeur maar die lieve man verdween weer naar Karatu of Endamarariek. Dat laatste is niet altijd even duidelijk. :-) Ik had echter een heel fijne dag. Door de vorige avond had ik namelijk beslist om echt voor de volle 100% nóg bewuster te genieten van elke seconde! De zon was dan ook extra vroeg van de partij! Ik heb even voor school gewerkt door al puntjes te noteren voor het allerlaatste reflectieverslag. Daarna heb ik van mijn dagboek een plakboek vol herinneringen gemaakt en als volgende taak stond het cadeautje voor form 3 op het programma. Ik maakte daarvoor opnieuw gebruik van mijn beste vriend, Meneer Carbonpapier. 90 keer hetzelfde tekstje schrijven is namelijk wat te veel van het goede, is het niet?! Door de vervroegde lunch kon ik weeral geen lesgeven in form 3. Dat betekende dat ik onbewust die maandag voor de allerlaatste keer had lesgegeven in Getamock! Om de schooldag af te sluiten had ik nog een vergadering met de leerlingen van form 3 over het feest met de geit. Ik had ondertussen, de vuile was ga ik niet uithangen, ook het geld van de leerkrachten ingezameld. De vergadering was best fijn. We planden wat we gingen kopen (de leerlingen moesten ook een bijdrage doen om aanwezig te mogen zijn), verdeelden taken en ik zat er ondertussen wat verbaasd bij. Het feest zou namelijk echt leuk worden en dat allemaal door het werk van de studenten. Ze dachten echt aan alles. Ze waren ook blij dat ik hen kon vertellen dat ik thuis Belgische vlaggetjes, tape en ballonnen had. Met tekentalenten als HP en het gekleurd krijt van Marlies zou de decoratie dus ook dik in orde zijn! Christopher maakte ook nog het grapje dat iedereen een danspartner moest hebben. Mja, dat ging bij mij toch het ene oor in en het andere weer uit! ;-) Met een fijn gevoel ging ik naar huis en het werd alleen maar beter. Ik heb namelijk weer kunnen bellen met de familie en net op dat moment stond ‘Dé Worstman’ voor de deur. Ik heb dan ook meteen mijn verlanglijstje kunnen doorgeven. BBQ: check! :-) Nadat dat weer achter de rug was konden we nog eens genieten van de generator. De GSM, die ik ondertussen alleen kon gebruiken om heel af en toe iets te sturen, werd weer opgeladen en op het einde zagen we ook een aflevering van de serie ‘Alias’. Bij deze wil ik Joke bedanken voor deze geweldige DVD’s. :-) Marlies en ik hebben weer iets nieuws ontdekt. Later die avond sprong Tesja ook nog eens binnen. Het was al een tijdje geleden dat we hem hadden gezien dus dat deed deugd. Na een simpele maar leuke dag kroop ik weer met een gelukzalige glimlach in bed.
“The final countdown was really happening…!” Vrijdag was namelijk mijn allerlaatste schooldag! De volgende week zouden mijn dagen namelijk gevuld zijn met inpakken en afscheid nemen. Ik organiseerde die ochtend een korte personeelsvergadering om alles uit de doeken te doen over het feest met de geit en vervolgens zaten we even samen met de directeur. Hij moest namelijk echt die dag ons evaluatiedocument invullen! Het was schitterend weer maar ik bracht mijn dag door aan de bureau om het allerlaatste reflectieverslag te schrijven. Je kunt je niet inbeelden hoe frustrerend dat dit was en ik moest het op de koop toe ook nog schrijven terwijl ik in mijn ooghoeken de directeur mijn evaluatie zag invullen/schrijven. Ik was dan ook enorm opgelucht toen het verslag was nagelezen en ik de lovende commentaar van de directeur las. Al bij al dus een goede dag! Tussendoor ging ik met Christopher nog een extra krat frisdrank bestellen bij de daladala omdat er nog meer leerlingen hadden betaald om naar het feest te komen. Jongens, die kerel ga ik toch missen ze. Hij kon ons die avond dan ook opnieuw verwachten in zijn ghetto. Eerst was het tijd om weer een heel uur te bellen met Jan. Omdat Christopher en Thomas/HP vorige keer frisdrank hadden gekocht, was het deze keer onze beurt. We hadden ook andere spullen bij. Ik had namelijk mijn kleine reiszak gevuld met o.a. balpennen, latten, potloden, papier, enzovoort. Christopher is ook van 1990 en HP is wat ouder dan ons maar toch waren deze gasten er oprecht blij mee. Dergelijk materiaal is voor hen namelijk niet zo vanzelfsprekend. Het is de grote droom van HP om ooit naar Europa te komen en dan kon hij de reiszak heel goed gebruiken. Tot dan zouden ze het als kleerkast gebruiken want hun kleren hingen gewoon over een balk boven hun bed. Nu zou het wat gemakkelijker worden om de kleren proper te houden. Ze hadden trouwens ook nog snel cakejes gaan kopen voor ons. Wat ga ik die enorme vriendelijkheid toch missen! In hun kamer/huis/ghetto hing ook een tekening van de inwendige structuur van de nier op. Ik had HP ooit gevraagd om die voor mij te maken omdat hij zo fantastisch goed kan tekenen. Hij vertelde me plots dat hij me zeker nooit zal vergeten en dat die tekening hem daarbij zou helpen. Pff, woorden zoals afscheid en missen wilde ik nog niet horen. Er moest namelijk nog gefeest worden! Omdat ons avondeten ondertussen klaar zou zijn zeiden we gedag en sloften we naar huis. Walter, onze oudere broer, had gekookt want mama Walter was in Aursha om Irene te gaan halen van school. Het was heel lekker en hij was de allereerste dat ons aanbod om met ons te eten aannam. We hebben dus gezellig met ons drietjes in ons salonnetje gegeten.
Even tussendoor wil ik nog iets vertellen over de kokkin op school. Mama Walter had verteld tegen de directeur dat zij speciaal voor ons iets anders moest maken omdat we bijna niets meer eten tijdens de lunch. Het klopt dat ik de ugali meer dan beu ben maar toch voelde ik me er ongemakkelijk bij. De kokkin heeft dus de hele week super hard gewerkt om voor mij en Marlies iets anders klaar te maken. We kregen rijst, soms spaghetti en aardappelen. Echt te lief! Ze werd dan ook elke dag uitvoerig bedankt voor mij.
Op zaterdag wilde ik een beetje uitslapen na weer een drukke schoolweek maar dat was zonder Christopher gerekend. Hij stond om half 8 al aan onze deur te kloppen voor het materiaal. Na wat gedraai en gegeeuw ben ik dan maar de deur gaan opendoen. Daar stond ik dan voor 2 leerlingen met een slaapkop in mijn pyjama. Achja, dat hebben we dan ook weer meegemaakt! :-) Ik gaf hem het materiaal en zei dat we nog niet echt klaar waren om naar school te komen. Na het ontbijt hebben we ons haar nog eens gewassen om fris te zijn voor het feest. Daarna was het wachten geblazen want eigenlijk zagen we niet zoveel beweging in de school. We wisten ook niet goed wat ze van ons verwachtte dus we hoopten dat Christopher ons nog wel eens kwam halen. Ik leende mijn creatieve brein nog even uit aan Marlies voor haar kampartikel om vervolgens ons cadeau te versieren met ballonnen. Marlies en ik hadden namelijk nog een extra krat frisdrank gekocht. In de late voormiddag zijn we even naar school gewandeld om te kijken of het feest al was begonnen. Omdat we nergens leerkrachten zagen en onze vrienden HP en Christopher ook niet meteen in ons oog sprongen, wandelden we naar de leerkrachtenhuisjes. Daar aangekomen vertelde Simon dat het zou beginnen als de directeur er eindelijk was want eigenlijk was alles klaar. Ik schrok enorm toen hij even leutig vertelde dat ze al waren begonnen om 5 uur ’s morgens. Man, voelde ik me even schuldig dat ik om half 8 met een enorme slaapkop het materiaal aan Christopher had gegeven. Maar ze zijn hier niet echt goed in het vertellen van informatie dus ik wist helemaal niet dat hun harde werk al zo vroeg van start ging. Omdat spijt te laat komt, nam ik me voor om later die dag wel wat te werken. Simon moest zich nog omkleden en er was nog geen enkele leerkracht op school. Daarom gingen Marlies en ik weer even naar school. Ondertussen was het ook weer schitterend weer. Hallo, vitamine D! :-) We kunnen de school zien vanuit onze zetel, dus toen we het roze hemd van de directeur konden spotten begaven we ons naar de school. We droegen samen het krat frisdrank maar dat konden we enkel doen tot halfweg het voetbalveld. Er kwamen namelijk al 2 leerlingen aangeLOPEN uit eigen beweging om alles van ons over te nemen. :-) Toen kon het feest eindelijk van start gaan! Ik ben nog steeds geen grote fan van geitenvlees maar zo samen met de rijst kon het me best bekoren. Ik denk niet dat ik weer een stukje hart of een niertje heb gegeten, al is dat niet altijd gemakkelijk te onderscheiden. De leerkrachten zaten aan ene grote tafel vooraan en de leerlingen op bankjes in een halve cirkel voor ons. Ze hadden het ook heel mooi versierd, de tekening op het bord was prachtig en er stond ook een televisietoestel met muziek. Het eten van de leerlingen was in grote emmers gedaan. Ze moesten dan aanschuiven om een portie te krijgen. Dat was best een komisch zicht! :-) Natuurlijk mocht/moest ik als hoofd van sport een speech geven en dat lukt me tegenwoordig toch aardig. Daarna reikte de directeur een trofee uit voor de voetbalploeg en ook een trofee voor het volleybalteam. Vervolgens ruimden de leerlingen alles op zodat de dansvloer nog wat groter werd. Op dat moment reed er een auto op het schoolterrein en dat was even schrikken toen we zagen dat er 3 blanken uitstapten! Voor mij en Marlies is dat tegenwoordig echt schrikken. :-) Het bleek Bram, een Belg die we in Karatu al eens hadden ontmoet en 2 meisjes te zijn. De meisjes hadden 3 maanden stage gedaan in de school van Brams project. Het was wel fijn om wat te kunnen babbelen maar daar hadden we niet echt veel tijd voor. We moesten namelijk ontelbaar veel keer poseren. Er kwamen afwisselend leerlingen tussen mij en Marlies zitten. Ik voelde me als één of ander standbeeld of een karton waar je u hoofd kan komen doorsteken! Het grote voordeel was dat wij onmogelijk mee konden dansen. Wat dat konden ze echt goed! Ik denk dat er maar heel weinig mensen in België dergelijke heupbewegingen kunnen doen. Wil je het toch eens proberen te evenaren? Kom dan maar eens langs want ik heb filmpjes gemaakt. De leerlingen zijn ook 2 keer komen vragen om mee te doen. Sorry maar ik heb het aanbod weggelachen en keek gewoon heel vrolijk toe. :-) Toen het uiteindelijk tijd werd om op te ruimen gaf ik opnieuw een speech waar ik de leerlingen bedankten voor het harde werk en dat ik echt van alles had genoten. Want dat had ik ook echt gedaan. Het was een prachtige dag! Ik had nog eens leuk contact met de leerlingen. Op zich zijn de leerlingen ook open en vlot op school. Toch was het anders tijdens zo’n feest op een zaterdag. De leerlingen van form 3 waren zo vriendelijk geweest om van elk jaar enkele leerlingen “gratis” te laten deelnemen. Ook enkele leerlingen van het vierde jaar waren present. Neema en Pendaeli van form 4 kwamen ook vragen of ik met hen op de foto wilde. No problemo! Ik was ondertussen al een volleerd glimlachend standbeeld geworden. ;-) Toen ik daarna nog wat zat te genieten van het zonnetje kwamen Judith & Prisca, 2 leerkrachten dus collega’s, ons uitnodigen om te komen eten. We spraken de volgende dag af en op die manier hadden we weer een leuk vooruitzicht. Het feest was echter nog niet voorbij want die avond zou Manchester United spelen tegen Barcelona. Dat zijn net de 2 favoriete ploegen van Christopher en HP. Daarom had ik met Walter geregeld om de generator op te zetten en te proberen om de wedstrijd te ontvangen. Dat is gelukt dus we keken met een hoopje kerels naar de wedstrijd. Op de manier kroop ik gewoonweg pas tegen middernacht in bed na een dag om nooit meer te vergeten. Man, en dat heb ik gevoeld!
Op zondag vertrok Marlies naar Karatu en ik bleef thuis. Ik had namelijk meer nood aan een rustig dagje in Getamock dan een dag vol internet. Ik wilde zoveel mogelijk genieten van het rustige leventje. Nog eens extra genieten van de oase van echte rust in een prachtige natuur met een brandend zonnetje! Mijn mails en blog konden wel even wachten. Voor mij was het wel eerst wachten op het zonnetje omdat ik een grote handwas wilde doen. In afwachting van de man die water bracht en de zon om mijn kleren te drogen, zette ik al 1 valies in de living/het salon. Ik nam ook een kartonnen doos om alles in te doen dat ik in Getamock zou laten. Ik heb veel papier weggegooid en kleren geselecteerd die ik zou achterlaten. Toen vond ik dat het wel al tijd was voor een pauze dus ik zette me in de zetel met een boek van Aspe. Ik zag wat later al wat zonnestralen en verhuisde naar ons trapje om te lezen in de warmte. Daar kwam Sunday, ons schattig buurjongetje, mijn handje vastnemen en te kijken naar hoe ik zat te lezen. Super schattig! Nadat ik per ongeluk Dawite uit zijn bed had gezet, het was ondertussen wel al 11u30, kwam de man met het water. Ik heb dan wel 2 ½ uur gewassen en ik vond het best fijn. Toen ik al enkele kleren had gewassen was Walter terug thuis van de misviering in Endamarariek en hij zette leuke Engelstalige muziek op. Dat ging allemaal gepaard met een heerlijke zon. Tussendoor even kort gebeld met het thuisfront terwijl Walter zich ontfermde over het middageten. Ik legde op en toen riep Walter me in de keuken. Terwijl ik zat te bellen had ons hondje Rocky een verschrikkelijk ongeluk gehad. Het komt er op neer dat hij ergens afsprong en een stoeltje met daarop een baksteen meenam in zijn val. De lugubere details laat ik achterwege maar hij kreeg de steen op zijn hoofd. Ik had enorm veel medelijden met het diertje want hij had duidelijk veel pijn. Er was echter niet veel dat we konden doen dus ik hoopte dat hij snel zou sterven zodat hij niet meer moest lijden. Om dit even te laten bezinken gingen we eten. Na de lunch nam ik de eerste wasronde van de draad en ging ik verder met mijn handwas. Ik ging af en toe even kijken naar Rocky maar er was geen beterschap te bespeuren. Na het harde werk beloonde ik mezelf met een leesmoment in het gras. Wanneer ik de daladala zag arriveren wandelde ik naar huis. In de auto zaten zowel Marlies, de chairman, mama Walter als Irene. Edwin was nog steeds nergens te bespeuren maar voor de rest was het gezin weer compleet. Walter en ik moesten hen echter het droevige nieuws over Rocky vertellen. Marlies en ik wilden dat hij uit zijn lijden werd verlost maar de anderen geloofden dat hij het zou overleven… . Later die avond, nog voor het etentje met Judith & Prisca, hadden we een cadeau voor onze familie. Het was een grote chocoladecake, uiteraard van Bumbs, en een fotoboekje. Toen ik hen vertelde waarom we dit deden en hen dus enorm wilden bedanken, kregen we het allemaal wat moeilijk. Enkele dagen later zouden we namelijk vertrekken naar Arusha en dan naar België. We lieten het even bezinken om dan wat te laat naar de leerkrachtenhuisjes te wandelen. Als goede gasten hadden we een fles frisdrank bij en als goede gastvrouwen boden ze ons meteen een zitplaats aan. Het eten was weer heerlijk! Frietjes, koude groentjes, gefrituurde kip, spaghetti maar vooral de mayonaise zaten al snel in mijn maag. We hebben mayonaise bijna 4 maanden moeten missen en nu kregen we het doodleuk in Getamock aangeboden. Wauw seg, dat deed deugd zo’n frietje met mayonaise. :-) Het was een leuke avond met de vrouwelijke collega’s en ook zij wandelden met ons mee naar huis. Marlies en ik praatten nog even na om vervolgens te gaan slapen.
Maandagochtend vertelde mama Walter me dat Rocky die nacht was gestorven. Ik had het persoonlijk niet anders verwacht maar ik vond het echt erg. Ik ben geen grote dierenvriend maar dat moet je ook niet zijn om een kleine puppy heel lief te vinden. Met dit droevige nieuws vertrok ik dan maar naar school. We wilden namelijk van elke klas een foto te nemen bij wijze van herinnering. Het deed raar om vervolgens naar huis te gaan om in te pakken. Dat werd dan ook even uitgesteld door te ontbijten met de overschot van de chocoladecake. Ik zette alvast het afscheidscadeau voor de leraren klaar (balpennen, potloden, latten en carbonpapier) in een doos. Hierna was ik al toe aan een pauze met mijn boek. Zo gezegd, zo gedaan maar daarna was het tijd om nog een laatste lading ondergoed te wassen. En op die manier heb ik voor de allerlaatste keer kleren gewassen in de zalige zon van Tanzania. Alles was dan ook snel droog. Vervolgens was het echt inpaktijd. Ook de tweede valies werd verhuisd naar onze living en ik gaf alles een plekje. Dat was niet zo gemakkelijk omdat ik nu al moest kiezen wat ik de komende dagen zou aandoen. De doos met kleren die hier zouden blijven werd ondertussen ook goed gevuld. Het deed zo raar om alles weg te steken. Onze slaapkamer was ondertussen heel leeg. We aten lunch op school omdat de kokkin tegenwoordig zo hard voor ons werkt en vervolgens dachten we dat er een afscheidsfeest zou zijn. Mama Walter zat achter in Endamarariek en de chairman was naar een begrafenis in Karatu. We kregen dan ook vrij snel het gevoel dat we geen afscheidsfeest gingen krijgen. Dat was eigenlijk ook helemaal niet nodig! Toen ons Tanzaniaanse mama en papa in Getamock arriveerden waren ze ook verbaasd dat er nergens iemand te bespeuren was. Ze waren speciaal vroeger terug gekomen. Het feest werd uiteindelijk verzet naar dinsdag want er was blijkbaar ook iemand gestorven in Mahaha ofzo iets. Geen vrolijke dag dus voor een feest! Mama Walter gaf ons wel al een cadeau. Het was een ketting met de eerste letter van onze naam aan en een blouse & rok. Super leuk maar er was één domper op deze gebeurtenis. Marlies en ik kregen namelijk echt exact hetzelfde kleed en we moesten het van mama Walter de volgende dag dragen voor het feest. Mmhh, dat vonden we toch niet zo leuk. We waren precies een tweeling. Toen kwam Tandao er net aangereden met een motor om naar ons afscheidsfeest te komen. We moesten hem teleurstellen dat dit de volgende dag zou doorgaan maar hij kwam dan gewoon gezellig bij ons thuis zitten. We babbelden wat, kregen al snel het gezelschap van Tesja en wisselden gegevens uit om contact te houden. Deze fijne dag werd afgerond met een leuk telefoontje van Jan en een aflevering ‘Alias’.
En daar was dan het einde van ons avontuur in Getamock. Onze allerlaatste dag was sneller aangebroken dan verwacht. Ik sprong bijna uit bed omdat ik het dom vond om lang te slapen op mijn laatste dag. Ik moest nog genieten van elke seconde in mijn nieuwe thuis. Getamock is namelijk ene plek geworden dat ik voor de rest van mijn leven in mijn hart zal dragen. Ik heb hier een prachtige familie en geweldige vrienden gemaakt. Ik kom terug! Wees daar maar even heel zeker van en dan liefst zo snel mogelijk. Misschien moet ik maar gaan meespelen me de Lotto?! Het ontbijt werd ook die dag afgerond met een stukje chocoladecake. Nadat ik me had gewassen en aangekleed pakte ik verder in. Het deed zo raar om mijn foto’s en tekstjes van de muur te halen. Nu was alles echt kaal en dat viel me zwaar. Ik kreeg ook bezoek van de directeur. Hij kwam een brief van appreciatie brengen voor mijn werk als hoofd van sport. Je kunt niet geloven hoe dankbaar ik daar mee ben. Een mooie herinnering aan een fantastische taak in Getamock. Tijdens het inpakken gaf ik ook nog allerlei dingen aan mama Walter. Soms vroeg ze er zelf ook naar, zoals mijn schaar die haar wel van pas zou komen. Allemaal simpele dingen die we thuis in overvloed hebben. Het deed dan ook deugd om te zien hoe dergelijke simpele dingen haar blij konden maken. Leentje & Ifke, ook jullie Belgische vlaggetjes moest ik hier laten. Chiro Aurora, de spandoek heb ik ook daar aan de muur laten hangen op vraag van mama Walter. :-) Ze wilt dat het huis blijft zoals wij er hebben gewoond. Toen ik met 3 leerlingen het boekenrek kwam halen om terug naar school te brengen, viel me wel op dat alles nu zo leeg was. Ik kon niet langer negeren dat het bijna tijd was om weer naar België te gaan. We konden onze valiezen ook wegen op de grote maar antieke weegschaal van het dorp. Ik denk dat het in België al lang een museumstuk zou zijn maar eigenlijk had het wel iets en het was vooral heel handig. Vervolgens was het tijd om naar school te gaan voor onze afscheidscadeaus. De directeur liet de leerlingen verzamelen zodat we iets konden zeggen. We hielden het kort want er ging nog een afscheidsfeest zijn. We gaven hen een volleybal en die werd ontvangen onder een luid applaus. Daarna gaven we onze cadeautjes in de leraarskamer. We hadden ook frisdrank en lekkere koekjes bij voor de lunch. Die werden met veel smaak opgegeten. Ik gaf ook nog 3 paar oorbellen aan Prisca, Judith en Beatrice. Dat waren namelijk oorbellen die ik in België niet meer droeg. Ik ga dan ook al vertellen dat Beatrice ze de volgende ochtend al met veel trots droeg. Super! In afwachting van het feest gingen Marlies nog eens letterlijk bakken en braden in de hete zon terwijl we in een boek zaten te lezen. Toen John bij ons thuis arriveerde zagen we plots dat de leerlingen al zingend kwamen aangewandeld. We schoten snel in de rok dat we van mama Walter hadden gekregen en wandelen dan samen met de leerlingen naar de plaats van het gebeuren. Het was korter als het verwelkomingfeest maar dat was goed. Er werd weer veel gedanst en gezongen, maar het beste moment was het liedje van onze leerlingen. Door wat ze zongen, in het Engels weliswaar, begon ik tranen te laten. Dat vonden de leerlingen best grappig al waren er ook meisjes aan het wenen. Ze hadden hun tekst dan maar niet zo emotioneel moeten maken! Wie nieuwsgierig is kan altijd het filmpje komen bekijken. In mijn speech legde ik uit dat ik begon te wenen omdat ik ‘really really unhappy’ ben omdat ik de volgende dag zou vertrekken. Ik bedankte ook mama Walter en de chairman voor hun goede zorgen. Ik vertelde de hele hoop mensen dat ik de eerste keer dat ze ons hun dochters noemden nooit zal vergeten en dat ik hen ook beschouw als mijn ouders in Tanzania. En ja lap, mama Walter begon te wenen dus we gaven haar een knuffel en de chairman kon er ook aan geloven. Pff, wat zou ik hen missen! Het was echt even moeilijk. We kregen die dag ook weer enorm veel doeken cadeau, armbanden, beeldjes en een ketting. Hoe blij ik er ook mee ben, het is niet zo handig. Mijn valiezen puilen namelijk uit! ;-) Die avond kregen we te horen dat Edwin terug was van Arusha en dat hij op de boerderij zou slapen. We vroegen of we dan de volgende ook van hem afscheid konden nemen en dat zou geen probleem zijn. We hebben toen voor de allereerste keer met z’n allen avondeten gegeten. Mama Walter had super veel gemaakt. Er was niet alleen haar lekkere spaghetti met groentjes maar ook frietjes met gefrituurde kip. Jongens, we werden nog eens goed verwend! Er werden weer mooie dingen gezegd want de chairman verklaarde dat het huis voor eeuwig voor ons zou zijn. Als we terugkomen staat ons bedje klaar en ook voor heel de familie en al onze familie. Deze lieve man ga ik nooit of te nimmer vergeten. Met een volle maag was het jammer genoeg tijd om voor de allerlaatste keer in ons bedje in Getamock te kruipen.
Woensdagochtend gingen we nog even naar school om dag te zeggen tegen de leerlingen en leerkracht. Deze keer was het dus menens! We trokken nog een foto en wandelden diep droevig naar huis. De auto was ondertussen ook gearriveerd. Het enige dat we nog moesten doen was ene familiefoto trekken. We hebben lang gewacht op Edwin maar uiteindelijk hebben we het zonder hem moeten doen… . Tijdens het afscheid vond ik het moeilijk om mijn tranen te bedwingen dus iedereen kreeg nog eens een dikke knuffel. De traantjes kwamen toen we met de auto naar Karatu reden. Er spookte allerlei dingen door mijn hoofd. Ik werd kwaad omdat ik plots vond dat ik niet genoeg had genoten en gedaan, dan was ik weer verdrietig omdat de tijd zo snel was gegaan en weer wat later nam ik er vrede mee en vond ik het wel tijd om weer naar België te gaan. Toch nog even een zware rollercoaster aan emoties! Onze chauffeur was trouwens Tandao en hij zou ons ook naar Arusha vergezellen. Dat was wel leuk! In Karatu gingen we in afwachting van de auto iets drinken in Bumbs. De chairman was ondertussen even naar het postkantoor gegaan waardoor ik op de valreep een brief van Jan kreeg. Toen ook dit afscheid achter de rug was trokken we naar Arusha.
Wat ik hier in Aursha de komende tijd heb gedaan en nu doe, vertel ik in België wel. Ik moet namelijk nu even op souvenirjacht en we hebben ook afgesproken met Joke. Tegelijkertijd mag de tijd ook echt vliegen. Nu ik niet meer in Getamock ben wil ik eigenlijk gewoon naar huis. Arusha is namelijk niet echt mijn lievelingsstad.
Zoals jullie kunnen lezen viel het afscheid dus zwaar. Ik vind het echter een ‘tot ziens’ en geen ‘vaarwel’. Ik kom namelijk ooit terug! Ik vind het afscheid nu zwaarder dan in februari op de luchthaven van Zaventem. Toen wist ik namelijk dat ik terug zou komen en iedereen zou terugzien. Ik heb nu bang dat ik sommige mensen nooit meer zal zien en die angst is echt niet ongegrond. De leerlingen zullen namelijk verhuizen naar een andere stad om verder te studeren.
Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Laat me gewoon nog even zeggen dat ik mijn hart in Getamock heb achtergelaten maar al bij al blij zal zijn om jullie allemaal weer te zien.
Tot snel jongens! “I am coming home…!”
X
zondag 22 mei 2011
Een rustige week die eindigde met de zevende hemel op aarde in Endallah
Vorig weekend heb ik nog eens geslapen in Karatu. Dat betekende dus elektriciteit en internet. We sliepen deze keer niet in de number one guesthouse maar wel in een andere B&B met wat meer luxe! Daar aangekomen gaven ze ons eerst een kamer met een put als toilet! Een Westerse toilet is net een van de grootste deugden in Karatu dus hebben we maar even van kamer geruild! Nadat we ons gerief hadden gedropt in de kamer vol luxe, zijn we naar het postkantoor gewandeld. Jammer genoeg was er nog steeds geen post aangekomen uit Belgie voor mij. Deze keer nemen de brieven en hun bezorgers echt wel hun tijd. Dan maar zonder post naar Bumbs gegaan om te genieten van een lekkere lunch. Voornamelijk het dessert kon me echt bekoren want dit was ene heerlijke chocoladecake. De zogenaamde glazuur was eerder chocolademousse en dat is gewoon geweldig! Ik heb dan ook genoten van elke kruimel. Met een volle maag heb ik dan kunnen chatten, mails kunnen lezen en beantwoorden en was ik begonnen aan mijn blogbericht. Op deze manier vliegt de tijd heel snel. Voordat ik het wist das het dan ook tijd om af te sluiten. Ik nam nog take-away avondeten mee en keeg zelfs een potje echte tomatenketchup mee van Heinz. Dat was dus weeral smullen! De rest van de avond spendeerde we met televisie en DVD’s kijken. Dit ging gepaard met een zakje paprikanootjes die papa in april voor mij had meegenomen. Veel eten en dus genieten was de rode draad van het weekend!
De volgende ochtend stonden we echter op zonder elektriciteit. We hoopten echt dat het weer snel ging werken want geen elektriciteit betekent geen internet en geen warme douche. Dat zijn zowat de 2 grote redenen voor ons om naar Karatu te komen. Bij het ontbijt was er dus geen toast maar wel een lekkere Spaanse omelet. ‘Een mens kan niet alles hebben’, zegt men dan! Een half uurtje later werkte de elektriciteit terug dus jippie want ik kon nog eens genieten van een warme douche. Dat heeft me echt deugd gedaan. Met een kiplekker gevoel kon ik dan ook gaan lunchen in Bumbs en nog een keertje op internet gaan. Omdat we er gisteren zo van hadden genoten, namen we nog een stuk chocoladecake om mee te nemen naar Getamock. Gepakt en gezakt trokken we naar het busstation om de daladala te nemen. Toch wilden ze ons nog even testen. We kregen namelijk te horen dat de daladala van Getamock niet naar Karatu was gekomen! En dat is een enorm problem want een taxi kost heel veel geld. Door onze goede vriend John konden we echter mee rijden met de dalaldala naar Endamarariek en voor wat extra geld zou hij ons dan naar Getamock brengen. Desondanks wat strubbelingen onderweg over het geld, bereikten we Getamock vrij vlot maar laat. We waren geslaagd voor de survivaltest en ik kon weer genieten van een telefoontje van het thuisfront! En voila, dat was mijn laatste weekend in Karatu met een overnachting. Op deze manier begin ik aan alle laatste keren en komt mijn vertrek dichterbij.
Op maandag hebben we vernomen dat onze daladala gewoonweg stuk is. Dat was de reden dat hij op zondag niet naar Karatu is gekomen. Mama Walter kon niet met zekerheid vertellen dat de auto snel gemaakt ging zijn. Bang afwachten was haar boodschap. Het weer was wel fel verbeterd dus we konden weer genieten van een heerlijk zonnetje, althans in de namiddag. Iets anders dat me heel vrolijk maakte was mijn ontbijt! We kregen gewoon brood maar ik had nog heerlijke speculaas van Lotus, een ander cadeautje uit Belgie. Je kunt je echt niet inbeelden wat een boterham met speculaas met een mens kan doen totdat je het zelf 3,5 maanden hebt moeten missen! :-) Die dag zijn de examens van het vierde jaar ook gestart. Het zag er allemaal heel officieel uit want de envelop met de examens werd goed verzegeld en nagekeken en verder zaten de leerlingen alleen aan een bankje. Toch was spieken geen enkel probleem! De leerlingen mogen altijd naar het toilet gaan en de toezichthoudende leerkracht is geregeld afwezig. Op dat vlak hebben ze het hier dus wel gemakkelijk. Ik bracht deze dag door met schoolwerk. Ik moest eerst lesgeven in het derde jaar en vervolgens schreef ik het VOORLAATSTE reflectieverslag voor Mechelen. Met de hand schrijven is en blijft een heel karwei. Het deed dan ook deugd toen ik klaar was. Ik las het nog even na in een heerlijk zonnetje om het dan met heel veel plezier in een envelop te stoppen. Nog eentje te gaan! Een rustige dag dus die toch vrij snel voorbij was.
De volgende dag begonnen we met veel mist. Ik hielp Simon met het uitdelen van de examens en antwoordbladen in form 4 om de dag rustig te beginnen. In de namiddag heb ik dat ook gedaan en toen zag ik echt iets grappig. Het viel me al eerder op dat er geregeld fouten staan in de vragen van de examens. Toch zijn ze opgesteld door de overheid. Die namiddag hadden ze examens Engels en daar stond de volgende oefening in vermeld. “Choose the best world”. Ja, dat lijkt me knap lastig tijdens een examen Engels. Het was echter een invuloefening waarbij ze het meest geschikte woord uit een lijst moesten kiezen om in een gegeven zin te plaatsen. En zo staan alle examens vol met fouten! Ik heb zelf het volgende en laatste hoofdstuk van biologie voor het derde jaar voorbereid om vervolgens te merken dat de zon er weer was. Een perfect weertje dus om de was nog een keertje te doen. Ik had hard gewerkt dus ik nam een lange pauze in de zon met een boek. Dat had ik wel verdiend! Raar maar waar, de dag was weer zo goed als om. Omdat Marlies en ik ‘s avonds nooit echt goed weten wat te doen namen we gezelschapsspelen van de school mee naar huis. We keken dus uit naar een gezellig avondje want we kregen ook warme melk. Het is er alleen niet van gekomen. Ik leef hier namelijk als een grootmoeder. Ik sta heel vroeg op, een uur of half 7 en ik val in slaap als het buiten donker is. Tussen 21u en 22u lig ik kan ook al in bed! Het komt er eigenlijk op neer dat ik leef volgende het ritme van de zon.
Die nacht heb ik trouwens geslapen in de zetel. Ik was het namelijk beu om de planken van mijn bed zo goed te voelen. En het deed echt deugd! Na een goede nachtrust ging ik dus weer fris en monter naar school. Ik was extra vroeg wat de leerlingen van form 4 hadden hun examen biologie. Ze stelden dan ook nog snel snel wat vraagjes. Na het uitdeelwerk stond ik daar 3 uren te koekeloeren. Het enige dat ik moest doen was af en toe een vraag beantwoorden en eens tegen een meisje zeggen dat praten niet was toegestaan! Dat wist ze blijkbaar niet zo goed! De leerlingen waren wel grappig al ze een vraag stelden want ze lazen meestal gewoon de examenvraag voor. Ze wilden dan dat ik het antwoord ggaf. Ja jongens, zo dom ben ik niet hoor! Ach, het was voor hen het proberen waard en ik vond het wel grappig. Ik gaf nog een korte les biologie in het derde jaar en veel meer heb ik niet gedaan. Het was dan ook een rustige week! Die avond kregen we wel slecht nieuws van Stephen. Hij telefoneerde om te zeggen dat hij weg was voor een maand. Dat zou dus betekenen dat we hem niet meer zouden zien voordat we naar huis gingen. Ik vind dit echt enorm jammer want met hem kwam ik net het meest overeen. Ik moest echt altijd heel hard lachen met hem! Hij gaat zijn best doen om alsnog een dagje naar Getamock te komen om afscheid te nemen. Ik hoop echt dat het hem lukt! Voor de rest niet veel meer te vertellen behalve dan dat ik nog eens met het thuisfront telefoneerde en weer op de zetel sliep.
Op donderdagochtend kregen we een omelet als ontbijt. Dat krijgen we altijd als het brood op was. Deze keer waren we daar op voorzien! We hadden namelijk in Karatu een brood gekocht omdat een omelet niet echt goed vult. Mijn geluk was echter van korte duur. Ik zag namelijk dat ons brood beschimmeld was! Met een hongerig gevoel en vooral veel hoofdpijn, slenterde ik naar school. Een praatje met de leerlingen uit form 4 deed echter al wonderen! Die dag had ik eindelijk nog eens iets te doen. Na mijn drukke dagen vorige week leek deze week namelijk heel lang te duren. Ik kon me op donderdag echter bezighouden met het opstellen van het examen biologie voor form 3. Hun examens komen er namelijk ook aan! Ze hebben nog geen flauw idée hoe, waar en wanneer ze de examens zullen typen, maar toch moest elke leerkracht zijn examen hebben voorbereid tegen vrijdag. Zo braaf als ik ben heb ik dat dan ook gedaan. Ik moest af en toe wel even stoppen om mijn papieren te bedekken. Er kwamen namelijk geregeld leerlingen in de leraarskamer. En het is van elke student een grote droom om de examenvragen op voorhand te zien, niet waar?! Nadien was het tijd voor mij om eens samen te zitten met de leerlingen die geselecteerd zijn om naar Karatu te gaan voor sport. Een korte maar krachtige vergadering met wat gedoe erbij was dan ook het gevolg! Tot daar mijn relaas over de laatste, beetje lastige sportvergadering. ;) Marlies kwam echter met goed nieuws aan op school, namelijk een brief uit Belgie van niemand minder dan Ifke. Dankjewel!! Verder vertelde ze me ook dat mama Walter en Edwin mijn matras hadden gewisseld. Daar voelde ik me wel even schuldig over want nu ligt Edwin op de slechte matras. Het blijkt echter zijn matras van de boerderij te zijn dus hij was hem gewend. Mama Walter zag me ook liever niet in de zetel slapen omdat ik dan niet onder een muskietennet lig. Die avond lag ik dus op een echte matras! Nadat mijn examen klaar was en na al dit goede nieuws genoot ik van de zon terwijl ik een boek van Aspe las. Zalig genieten dus! De rust van deze week kon me weer bekoren. Judith kwam ook even bij me zitten om te babbelen en niet veel later zat ook Ezekiel, een leerling uit form 4, bij me. Van dergelijke gezellige momenten geniet ik nu nog meer omdat mijn verblijf hier nog maar van korte duur is! Thuis aangekomen was er NOG een verrassing voor mij! Mama Walter had gewoonweg de rest van mijn vuile was gedaan. Echt gek! Dat moest helemaal niet maar ik heb ze uitvoerig bedankt. Ik besefte weer wat voor een schat van een vrouw het is. Later die avond was het tijd voor mijn andere schat, Jan! We belden weer heel uur lang en daar hebben we van genoten. De rest van de avond spendeerde ik nog met het boek van Aspe en du seen zachte nacht!
Desondanks de zachte matras kon ik weer niet uitslapen. Ik word altijd stipt wakker om half 7 en daar is blijkbaar niets aan te doen. Ik vraag me af hoe dat thuis gaat zijn… . De eerst taak van de dag was een sms sturen naar Caro. Zij ging namelijk op excursie naar Parijs en ze kon wel een sms gebruiken om er zin in te krijgen. Dat heb ik haar dan ook gestuurd zoals het hoort van een grote zus. Al een geluk stuurde ze meteen terug dat de sfeer er al in zat. Dat kwam dus wel goed! In de voormiddag is het hier maar fris dus ik deed een goede vest aan om vervolgens niet veel te doen. Ik moest ook niets te doen maar dat vond ik niet erg! Ik kon dan ongestoord verder lezen in mijn boek. Ik was namelijk helemaal in de ban van het misdaadverhaal. Ik las het boek dan ook in een ruk uit om met een gerust hart te weten dat de slechterikken weer hadden verloren. Eind goed, al goed dus en ondertussen was de zon er weer. Mama Walter maakte voor ons nog eens een keertje heerlijke lunch en voor de rest deed ik wat geheim knip –en plakwerk. Ja jongens, meer kan ik niet vertellen want dan verpest ik een verrassing! :-) Om de dag te eindigen zoals hij was begonnen nam ik een ander boek van Aspe. Haha, zijn er nu mensen jaloers?! Ik wens de drukbezette mensen (een bachelorproef, project, studeren,…) alvast veel succes!
Gisteren was wel een heel fijne dag! Voor mij begon hij weer om half 7 met het ordenen van mijn paperassen en natuurlijk met het boek van Aspe. Toen Marlies ook aangekleed en gewassen was, trokken we naar de school. We willen de leerlingen van form 4 op maandag een cadeautje geven en daar moesten we veel tekstjes voor schrijven. Al een geluk werden we vergezeld door onze goede vriend genaamd carbon papier! En jongens jongens, wat was de zon weer heerlijk warm. In de namiddag stond dat Tandao aan onze deur. Om jullie geheugen om te frissen, dat was onze knappe chauffeur tijdens de safari naar Lake Manyara in februari. We wilden al langer eens bij hem langsgaan maar het was er nog altijd niet van gekomen. Hij had ons namelijk al langer beloofd om eens te koken voor ons. Hij nam ons met zijn jeepke naar zijn thuis in Endallah om ons vervolgens weer alleen te laten. Hij moest namelijk ergens naartoe. Daar zaten we dan tussen mensen die we niet kenden in een huis dat we nog nooit hadden gezien. Best geestig, he?! :-) We kregen wel een lekkere koffie en genoten van het heerlijk weertje. Het was daar heerlijk stil! Zelfs stiller dan in Getamock want zijn huis lag niet in het centrum en was dus omringd met de prachtige natuur. Tegen de avond begon hij dan te koken en dat was het moment dat de zevende hemel op aarde kwam. We kregen eerst verse, gezouten popcorn. Dat aten we met veel smaak op terwijl we naar ons knappe kok zaten te kijken. Een beetje zoals de cinema dus! :-) Toen we in het salon, dat werd verlicht met een lamp dat werkte op zonne-energie, de veelbelovende spaghetti Bolognese kregen zaten we eerst met onze mond vol tanden. Tandao had gewoonweg gehakt en kaas kunnen kopen in Karatu!!!!!!! Dat was voor ons 3,5 maanden geleden en het was dan ook heerlijk. Ik had echt te veel gegeten. Toch kon ik het dessert niet afslagen. Dat waren 2 bananenbeignets overgoten met honinh en pottedikke, dat was ook heerlijk. Wie Tandao kan stricken heeft een geweldige kok in huis. Mocht ik in Tanzania wonen… :D De avond sloten we af met een wandeling naar het centrum om een pintje te drinken. Marlies en ik zaten echter overvol dus een halve liter bier sloegen we af. We trokken wijselijk een kleine frisdrank. En zo hadden we weer een heerlijke dag die voorbij was voordat we het beseften. Mijn maag was echter heel blij dat ik in mijn bedje lag. ;)
Ook deze ochtend was het eten heel lekker. Er waren pannenkoeken en worstjes. We hebben dus precies een nachtje doorgebracht in een lodge. De daladala van Getamock was nog steeds kapot en daardoor had ons verblijf bij Tandao nog een leuk gevolg. We konden namelijk vanochtend de daladala van Endallah nemen naar Karatu en vanavond brengt Tandao ons met zijn auto van Endallah naar Getamock. Echt nen heel toffe kerel! Hij komt volgend jaar misschien nog eens naar Belgie en dan wil ik hem zeker nog eens zien. Vandaag heel wat gedoe want er is geen elektriciteit in Karatu. Al een geluk werken ze in Bumbs met laptops en die hebben een batterij. Daardoor kan ik toch nog op internet.
De rest is voor volgende keer en dan zal pas in juni zijn. Ik ben namelijk van plan om volgende week niet naar Karatu te komen. Het is dan mijn laatste weekend in Tanzania en dat breng ik liever door in Getamock. Woow, mijn vertrek komt echt heel dichtbij!
Afsluiten doe ik met nog enkele weetjes.
WIST JE DAT…
… in je neus peuteren, spuwen, rochelen en een boer laten hier geen enkel probleem is?
… Karatu eigenlijk een grote sloppenwijk is met in het midden een grote asfaltweg?
… ik op een dag bijna uit de daladala viel? Ik zat naast de deur en toen we over een hobbelige (lees: vol rotsen) weg bergaf redden, vloog die deur open.
… het hier normaal is voor jongens om hand in hand te wandelen? Dat is namelijk een groot gebaar van vriendschap.
… je van school wordt gestuurd als je een lief hebt?
… ik de mensen en de natuur hier ontzettend hard ga missen? Dit weetje besef ik elke dag meer en meer!
Tot snel!
X
De volgende ochtend stonden we echter op zonder elektriciteit. We hoopten echt dat het weer snel ging werken want geen elektriciteit betekent geen internet en geen warme douche. Dat zijn zowat de 2 grote redenen voor ons om naar Karatu te komen. Bij het ontbijt was er dus geen toast maar wel een lekkere Spaanse omelet. ‘Een mens kan niet alles hebben’, zegt men dan! Een half uurtje later werkte de elektriciteit terug dus jippie want ik kon nog eens genieten van een warme douche. Dat heeft me echt deugd gedaan. Met een kiplekker gevoel kon ik dan ook gaan lunchen in Bumbs en nog een keertje op internet gaan. Omdat we er gisteren zo van hadden genoten, namen we nog een stuk chocoladecake om mee te nemen naar Getamock. Gepakt en gezakt trokken we naar het busstation om de daladala te nemen. Toch wilden ze ons nog even testen. We kregen namelijk te horen dat de daladala van Getamock niet naar Karatu was gekomen! En dat is een enorm problem want een taxi kost heel veel geld. Door onze goede vriend John konden we echter mee rijden met de dalaldala naar Endamarariek en voor wat extra geld zou hij ons dan naar Getamock brengen. Desondanks wat strubbelingen onderweg over het geld, bereikten we Getamock vrij vlot maar laat. We waren geslaagd voor de survivaltest en ik kon weer genieten van een telefoontje van het thuisfront! En voila, dat was mijn laatste weekend in Karatu met een overnachting. Op deze manier begin ik aan alle laatste keren en komt mijn vertrek dichterbij.
Op maandag hebben we vernomen dat onze daladala gewoonweg stuk is. Dat was de reden dat hij op zondag niet naar Karatu is gekomen. Mama Walter kon niet met zekerheid vertellen dat de auto snel gemaakt ging zijn. Bang afwachten was haar boodschap. Het weer was wel fel verbeterd dus we konden weer genieten van een heerlijk zonnetje, althans in de namiddag. Iets anders dat me heel vrolijk maakte was mijn ontbijt! We kregen gewoon brood maar ik had nog heerlijke speculaas van Lotus, een ander cadeautje uit Belgie. Je kunt je echt niet inbeelden wat een boterham met speculaas met een mens kan doen totdat je het zelf 3,5 maanden hebt moeten missen! :-) Die dag zijn de examens van het vierde jaar ook gestart. Het zag er allemaal heel officieel uit want de envelop met de examens werd goed verzegeld en nagekeken en verder zaten de leerlingen alleen aan een bankje. Toch was spieken geen enkel probleem! De leerlingen mogen altijd naar het toilet gaan en de toezichthoudende leerkracht is geregeld afwezig. Op dat vlak hebben ze het hier dus wel gemakkelijk. Ik bracht deze dag door met schoolwerk. Ik moest eerst lesgeven in het derde jaar en vervolgens schreef ik het VOORLAATSTE reflectieverslag voor Mechelen. Met de hand schrijven is en blijft een heel karwei. Het deed dan ook deugd toen ik klaar was. Ik las het nog even na in een heerlijk zonnetje om het dan met heel veel plezier in een envelop te stoppen. Nog eentje te gaan! Een rustige dag dus die toch vrij snel voorbij was.
De volgende dag begonnen we met veel mist. Ik hielp Simon met het uitdelen van de examens en antwoordbladen in form 4 om de dag rustig te beginnen. In de namiddag heb ik dat ook gedaan en toen zag ik echt iets grappig. Het viel me al eerder op dat er geregeld fouten staan in de vragen van de examens. Toch zijn ze opgesteld door de overheid. Die namiddag hadden ze examens Engels en daar stond de volgende oefening in vermeld. “Choose the best world”. Ja, dat lijkt me knap lastig tijdens een examen Engels. Het was echter een invuloefening waarbij ze het meest geschikte woord uit een lijst moesten kiezen om in een gegeven zin te plaatsen. En zo staan alle examens vol met fouten! Ik heb zelf het volgende en laatste hoofdstuk van biologie voor het derde jaar voorbereid om vervolgens te merken dat de zon er weer was. Een perfect weertje dus om de was nog een keertje te doen. Ik had hard gewerkt dus ik nam een lange pauze in de zon met een boek. Dat had ik wel verdiend! Raar maar waar, de dag was weer zo goed als om. Omdat Marlies en ik ‘s avonds nooit echt goed weten wat te doen namen we gezelschapsspelen van de school mee naar huis. We keken dus uit naar een gezellig avondje want we kregen ook warme melk. Het is er alleen niet van gekomen. Ik leef hier namelijk als een grootmoeder. Ik sta heel vroeg op, een uur of half 7 en ik val in slaap als het buiten donker is. Tussen 21u en 22u lig ik kan ook al in bed! Het komt er eigenlijk op neer dat ik leef volgende het ritme van de zon.
Die nacht heb ik trouwens geslapen in de zetel. Ik was het namelijk beu om de planken van mijn bed zo goed te voelen. En het deed echt deugd! Na een goede nachtrust ging ik dus weer fris en monter naar school. Ik was extra vroeg wat de leerlingen van form 4 hadden hun examen biologie. Ze stelden dan ook nog snel snel wat vraagjes. Na het uitdeelwerk stond ik daar 3 uren te koekeloeren. Het enige dat ik moest doen was af en toe een vraag beantwoorden en eens tegen een meisje zeggen dat praten niet was toegestaan! Dat wist ze blijkbaar niet zo goed! De leerlingen waren wel grappig al ze een vraag stelden want ze lazen meestal gewoon de examenvraag voor. Ze wilden dan dat ik het antwoord ggaf. Ja jongens, zo dom ben ik niet hoor! Ach, het was voor hen het proberen waard en ik vond het wel grappig. Ik gaf nog een korte les biologie in het derde jaar en veel meer heb ik niet gedaan. Het was dan ook een rustige week! Die avond kregen we wel slecht nieuws van Stephen. Hij telefoneerde om te zeggen dat hij weg was voor een maand. Dat zou dus betekenen dat we hem niet meer zouden zien voordat we naar huis gingen. Ik vind dit echt enorm jammer want met hem kwam ik net het meest overeen. Ik moest echt altijd heel hard lachen met hem! Hij gaat zijn best doen om alsnog een dagje naar Getamock te komen om afscheid te nemen. Ik hoop echt dat het hem lukt! Voor de rest niet veel meer te vertellen behalve dan dat ik nog eens met het thuisfront telefoneerde en weer op de zetel sliep.
Op donderdagochtend kregen we een omelet als ontbijt. Dat krijgen we altijd als het brood op was. Deze keer waren we daar op voorzien! We hadden namelijk in Karatu een brood gekocht omdat een omelet niet echt goed vult. Mijn geluk was echter van korte duur. Ik zag namelijk dat ons brood beschimmeld was! Met een hongerig gevoel en vooral veel hoofdpijn, slenterde ik naar school. Een praatje met de leerlingen uit form 4 deed echter al wonderen! Die dag had ik eindelijk nog eens iets te doen. Na mijn drukke dagen vorige week leek deze week namelijk heel lang te duren. Ik kon me op donderdag echter bezighouden met het opstellen van het examen biologie voor form 3. Hun examens komen er namelijk ook aan! Ze hebben nog geen flauw idée hoe, waar en wanneer ze de examens zullen typen, maar toch moest elke leerkracht zijn examen hebben voorbereid tegen vrijdag. Zo braaf als ik ben heb ik dat dan ook gedaan. Ik moest af en toe wel even stoppen om mijn papieren te bedekken. Er kwamen namelijk geregeld leerlingen in de leraarskamer. En het is van elke student een grote droom om de examenvragen op voorhand te zien, niet waar?! Nadien was het tijd voor mij om eens samen te zitten met de leerlingen die geselecteerd zijn om naar Karatu te gaan voor sport. Een korte maar krachtige vergadering met wat gedoe erbij was dan ook het gevolg! Tot daar mijn relaas over de laatste, beetje lastige sportvergadering. ;) Marlies kwam echter met goed nieuws aan op school, namelijk een brief uit Belgie van niemand minder dan Ifke. Dankjewel!! Verder vertelde ze me ook dat mama Walter en Edwin mijn matras hadden gewisseld. Daar voelde ik me wel even schuldig over want nu ligt Edwin op de slechte matras. Het blijkt echter zijn matras van de boerderij te zijn dus hij was hem gewend. Mama Walter zag me ook liever niet in de zetel slapen omdat ik dan niet onder een muskietennet lig. Die avond lag ik dus op een echte matras! Nadat mijn examen klaar was en na al dit goede nieuws genoot ik van de zon terwijl ik een boek van Aspe las. Zalig genieten dus! De rust van deze week kon me weer bekoren. Judith kwam ook even bij me zitten om te babbelen en niet veel later zat ook Ezekiel, een leerling uit form 4, bij me. Van dergelijke gezellige momenten geniet ik nu nog meer omdat mijn verblijf hier nog maar van korte duur is! Thuis aangekomen was er NOG een verrassing voor mij! Mama Walter had gewoonweg de rest van mijn vuile was gedaan. Echt gek! Dat moest helemaal niet maar ik heb ze uitvoerig bedankt. Ik besefte weer wat voor een schat van een vrouw het is. Later die avond was het tijd voor mijn andere schat, Jan! We belden weer heel uur lang en daar hebben we van genoten. De rest van de avond spendeerde ik nog met het boek van Aspe en du seen zachte nacht!
Desondanks de zachte matras kon ik weer niet uitslapen. Ik word altijd stipt wakker om half 7 en daar is blijkbaar niets aan te doen. Ik vraag me af hoe dat thuis gaat zijn… . De eerst taak van de dag was een sms sturen naar Caro. Zij ging namelijk op excursie naar Parijs en ze kon wel een sms gebruiken om er zin in te krijgen. Dat heb ik haar dan ook gestuurd zoals het hoort van een grote zus. Al een geluk stuurde ze meteen terug dat de sfeer er al in zat. Dat kwam dus wel goed! In de voormiddag is het hier maar fris dus ik deed een goede vest aan om vervolgens niet veel te doen. Ik moest ook niets te doen maar dat vond ik niet erg! Ik kon dan ongestoord verder lezen in mijn boek. Ik was namelijk helemaal in de ban van het misdaadverhaal. Ik las het boek dan ook in een ruk uit om met een gerust hart te weten dat de slechterikken weer hadden verloren. Eind goed, al goed dus en ondertussen was de zon er weer. Mama Walter maakte voor ons nog eens een keertje heerlijke lunch en voor de rest deed ik wat geheim knip –en plakwerk. Ja jongens, meer kan ik niet vertellen want dan verpest ik een verrassing! :-) Om de dag te eindigen zoals hij was begonnen nam ik een ander boek van Aspe. Haha, zijn er nu mensen jaloers?! Ik wens de drukbezette mensen (een bachelorproef, project, studeren,…) alvast veel succes!
Gisteren was wel een heel fijne dag! Voor mij begon hij weer om half 7 met het ordenen van mijn paperassen en natuurlijk met het boek van Aspe. Toen Marlies ook aangekleed en gewassen was, trokken we naar de school. We willen de leerlingen van form 4 op maandag een cadeautje geven en daar moesten we veel tekstjes voor schrijven. Al een geluk werden we vergezeld door onze goede vriend genaamd carbon papier! En jongens jongens, wat was de zon weer heerlijk warm. In de namiddag stond dat Tandao aan onze deur. Om jullie geheugen om te frissen, dat was onze knappe chauffeur tijdens de safari naar Lake Manyara in februari. We wilden al langer eens bij hem langsgaan maar het was er nog altijd niet van gekomen. Hij had ons namelijk al langer beloofd om eens te koken voor ons. Hij nam ons met zijn jeepke naar zijn thuis in Endallah om ons vervolgens weer alleen te laten. Hij moest namelijk ergens naartoe. Daar zaten we dan tussen mensen die we niet kenden in een huis dat we nog nooit hadden gezien. Best geestig, he?! :-) We kregen wel een lekkere koffie en genoten van het heerlijk weertje. Het was daar heerlijk stil! Zelfs stiller dan in Getamock want zijn huis lag niet in het centrum en was dus omringd met de prachtige natuur. Tegen de avond begon hij dan te koken en dat was het moment dat de zevende hemel op aarde kwam. We kregen eerst verse, gezouten popcorn. Dat aten we met veel smaak op terwijl we naar ons knappe kok zaten te kijken. Een beetje zoals de cinema dus! :-) Toen we in het salon, dat werd verlicht met een lamp dat werkte op zonne-energie, de veelbelovende spaghetti Bolognese kregen zaten we eerst met onze mond vol tanden. Tandao had gewoonweg gehakt en kaas kunnen kopen in Karatu!!!!!!! Dat was voor ons 3,5 maanden geleden en het was dan ook heerlijk. Ik had echt te veel gegeten. Toch kon ik het dessert niet afslagen. Dat waren 2 bananenbeignets overgoten met honinh en pottedikke, dat was ook heerlijk. Wie Tandao kan stricken heeft een geweldige kok in huis. Mocht ik in Tanzania wonen… :D De avond sloten we af met een wandeling naar het centrum om een pintje te drinken. Marlies en ik zaten echter overvol dus een halve liter bier sloegen we af. We trokken wijselijk een kleine frisdrank. En zo hadden we weer een heerlijke dag die voorbij was voordat we het beseften. Mijn maag was echter heel blij dat ik in mijn bedje lag. ;)
Ook deze ochtend was het eten heel lekker. Er waren pannenkoeken en worstjes. We hebben dus precies een nachtje doorgebracht in een lodge. De daladala van Getamock was nog steeds kapot en daardoor had ons verblijf bij Tandao nog een leuk gevolg. We konden namelijk vanochtend de daladala van Endallah nemen naar Karatu en vanavond brengt Tandao ons met zijn auto van Endallah naar Getamock. Echt nen heel toffe kerel! Hij komt volgend jaar misschien nog eens naar Belgie en dan wil ik hem zeker nog eens zien. Vandaag heel wat gedoe want er is geen elektriciteit in Karatu. Al een geluk werken ze in Bumbs met laptops en die hebben een batterij. Daardoor kan ik toch nog op internet.
De rest is voor volgende keer en dan zal pas in juni zijn. Ik ben namelijk van plan om volgende week niet naar Karatu te komen. Het is dan mijn laatste weekend in Tanzania en dat breng ik liever door in Getamock. Woow, mijn vertrek komt echt heel dichtbij!
Afsluiten doe ik met nog enkele weetjes.
WIST JE DAT…
… in je neus peuteren, spuwen, rochelen en een boer laten hier geen enkel probleem is?
… Karatu eigenlijk een grote sloppenwijk is met in het midden een grote asfaltweg?
… ik op een dag bijna uit de daladala viel? Ik zat naast de deur en toen we over een hobbelige (lees: vol rotsen) weg bergaf redden, vloog die deur open.
… het hier normaal is voor jongens om hand in hand te wandelen? Dat is namelijk een groot gebaar van vriendschap.
… je van school wordt gestuurd als je een lief hebt?
… ik de mensen en de natuur hier ontzettend hard ga missen? Dit weetje besef ik elke dag meer en meer!
Tot snel!
X
zondag 15 mei 2011
De 100ste dag is gepasseerd met een hoofd zo rood als een tomaat
Vorige week zaterdag zijn we naar een nieuw internetcafé, genaamd Bumbs, in Karatu geweest. Ze hadden ons verteld dat hij daar heel goed was en dat het wordt uitgebaat door een Amerikaanse vrouw. Niets is minder! Het is een knap ingerichte plaats met lekker eten en laptops van een zeer goede kwaliteit. Dit zal onze vaste stek worden voor de komende weken. Ja weken, want we zijn al lang bezig met de laatste maand. Veel meer dan goed eten en me bezighouden op internet heb ik dan ook niet gedaan. Ik kroop zelfs, na een rustige rit met de daladala en wat avondeten, extra vroeg in bed.
Met de leuze ‘Ochtendstond heeft goud in de mond’ kwam ik de volgende dag op tijd uit bed en dat op een zondag! We gingen die dag namelijk met enkele leerlingen mee naar ‘the Lutheran church’ in Endamarariek zoals die vrijdag was afgesproken. Om 9 uur waren we dan ook al op pad. Potverdikke, dat was nogal een wandeling! Zoals je op de foto’s kan zien is het hier heel heuvelachtig/ bergachtig. We staken ook weer “rivieren” over en beklommen enkele rotsen. De zon scheen nog niet helemaal maar toch was het voor ons puffen geblazen. De leerlingen hebben het allemaal van dichtbij kunnen zien! Op een bepaald moment, ik was net stoer aan het slefferen om te tonen dat ik echt nog niet moe was, schoof ik bergaf over het zand en viel ik bijna neer. Om mezelf recht te houden moest ik het hand van Ambrosi, een leerling van form 4, stevig vasthouden. Van een afgang gesproken! Om 10 uur begon de misviering en we waren gewoonweg op tijd. Dat betekent dus dat we zeer goed hebben gestapt! Ik had een fijne in de Kerk al duurde het nogal lang. Het eerste deel duurde al 2 uur en werd gevuld met veel bidden, preken, zingen, dansen en een korte speech van de 2 blanken, Marlies en ik dus. Toen was het tijd voor een korte onderbreking en mochten we dus buiten even gaan genieten van het heerlijk zonnetje. Daar hielden zee en kleine veilig. De mensen hier moeten namelijk verplicht een bepaald bedrag doneren. Sommigen hebben het geld echter niet dus ze nemen andere dingen zoals eieren mee. Dit wordt dan allemaal geveild tijdens de onderbreking om geld in te zamelen voor de kerk. Het was best grappig en ik was vooral blij dat ik alsnog kon genieten van het goede weer. Na een tijdje was het echter tijd voor deel 2! Ook dit deel werd gevuld met bidden, preken, heel veel zingen en dansen. Onze leerlingen waren het koor en ik zat daar weer trots te kijken. Ze hebben echter ook een lang saai toneel gespeeld. Toen kreeg ik er wel even genoeg van. Rond 14 uur was het eindelijk tijd voor lunch! Ik had dus meer dan een halve dag doorgebracht in een kerk. Al een geluk is een misviering in Tanzania veel vrolijker dan bij ons! Ik heb genoeg filmpjes gemaakt om aan jullie allemaal te tonen! We hebben ons eten laten zakken in het heerlijke zonnetje en al kijkend naar weer een prachtig uitzicht. Nu zou je wel denken dat het tijd was om weer naar Getamock te wandelen, maar dat klopt niet. Onze leerlingen waren nog niet klaar met zingen dus we gingen opnieuw in de kerk binnen. Komt er dus gewoon op neer dat ik een hele dag heb doorgebracht met een hele hoop leerlingen in een kerk. ;-D Ik had echter een enorm leuke tijd! Dit was weer een ervaring dat ik nooit meer vergeet! Om de dag goed af te sluiten zijn we met Ambrosi naar het centrum van het dorpje gewandeld om iets te drinken en een lolly te eten. Zo hoort het hé! :) Wat later kregen ook HP en Christopher een lolly cadeau. We name ook de daladala terug naar Getamock want het was al vrij laat en stiekem is zo’n wandeling wel heel vermoeiend. In Getamock heb ik nog wat zitten praten met enkele leerlingen, kreeg ik een pot om ugali in te maken cadeau, toonde ik hen de filmpjes die ik had gemaakt waardoor ze spontaan weer begonnen te zingen en om het allemaal goed af te ronden waste ik mijn weelderige haardos! Nog net voor het slapengaan kreeg ik een leuk telefoontje van het thuisfront. Ik ben dus weer met een zalig gevoel gaan slapen. Het is hier echt elk moment genieten! Ik hou er van!
Op maandag stelde ik mezelf weer de vraag waar iedereen zat. Er waren enorm veel leerkrachten afwezig waaronder mijn kompaan voor de sportcompetitie, Emmanuel. Dit betekende dat ik weer op tocht ging om vervoer te vinden. We moesten namelijk die namiddag naar Dr. W. Slaa school voor de laatste dag van de competitie. Terwijl ik aan het lesgeven was in form 3 kreeg ik dan de verlossende boodschap dat we een grote vrachtwagen hadden. Jippie jeej! Na de lunch sprongen er wel 80 leerlingen in de laadbak van de vrachtwagen. Het was een grappig zicht en ze waren heel blij met dit vervoer. We kropen met de leerkrachten in de cabine van de chauffeur. De leerlingen van de Dr. W. Slaa school leken niet echt blij en ze waren er duidelijk niet klaar voor. Stephen had zelfs tegen ons volleybalteam gezegd om rustig te spelen. We hebben dan ook op het gemak gewonnen. De zon kwam er deze keer ook goed door dus daar kan ik opnieuw van genieten. Onze jongens speelden nog eens een goed partijtje voetbal. Tijdens de rust hadden we een goede voorsprong (4-1). Ik zag dus dat het goed was en ging met Marlies iets drinken. Onze spelers hadden echter een te goed gevoel waardoor het uiteindelijk 4-4 is geworden! Ik wist niet wat ik zag. We waren allemaal wat teleurgesteld en vooral omdat er 1 goal van onze ploeg werd afgekeurd. Een gelijke stand was dan ook het resultaat. Al een geluk had ik kunnen regelen dat de vrachtwagen ons weer helemaal naar de school ging brengen. Als hij had geweigerd hadden we nog enkele kilometers te voet moeten afleggen. Al bij al dus een zeer plezante dag!
Dinsdagochtend ben ik gestart met veel brieven te schrijven terwijl het buiten regende. Het waren geen gezellige briefjes of kaartjes, maar brieven om geld te vragen aan de directeur om de competitie te organiseren. Ik zat wat echter met mijn werk dus ik zette een tandje bij. Op deze manier bracht ik de financiële kant in orde. Jaja, zelfs in een pole pole/hakuna matata school houden ze min of meer de administratie bij! Daarna moest ik naar een vergadering in Dr. W. Slaa school om de beste spelers te selecteren. Op vrijdag zouden we samen met de andere 4 scholen 1 team vormen om tegen een team uit 4 andere scholen te spleen. Ja, die schoolcompetitie heft nog een enorme staart gekregen. Stephen en ik hebben ongeveer anderhalf uur gewacht op de daladala dus we gingen zeker en vast veel te laat zijn. De vergadering ging normaal startten om 10 uur maar toen wij er arriveerden om half 12 waren we niet de laatste. Geweldig toch?! De hele vergadering lang praatten ze in het Kiswahili waardoor ik me vrij eenzaam voelde. Het waren allemaal leerkrachten die verplicht in het Engels lesgeven en nu konden ze geen word Engels uitspreken. Ik vond het ook moeilijk om leerlingen te selecteren want dat betekent dan dat je leerlingen moet teleurstellen. In de late namiddag was het allemaal voorbij en daar stonden we dan… . Het was nog veel te vroeg voor de daladala en ik had echt geen zin om ver te wandelen. En wat doen we dan in een land als Tanzania? Inderdaad, wat rondkuieren, iedereen goeiendag zeggen, iets eten en zeker iets gaan drinken. Zo gezegd, zo gedaan! Het was best gezellig. Ik ben echt blij dat Stephen me vergezelde. We hebben er zelf Judith, een leerkracht van onze school, gezien en haar mama. Ik heb dus weer veel handjes gegeven. In het café kreeg ik ook meteen 2 kindjes bij me in de zetel. De baby lag graag bij mij dus ze heeft daar enkele uren in mijn armen gelegen. Stephen voorspelde dat ik een heel goede mama zal zijn! :-) Om 18u zagen we onze daladala aankomen op zijn normale slakkengangetje. Onze auto is altijd de traagste terwijl hij eigenlijk het verst moet rijden. Ik was dus pas rond 20u thuis. Ik nodigde Stephen uit om te blijven eten en hij leerde daardoor de spaghetti met groente kennen. Deze dag ging trouwens gepaard met een stijve nek dus ik was weer helemaal uitgeput.
Na een hele nacht regen was het blijkbaar nog niet genoeg geweest dus was het op woensdag een hele dag slecht weer. Kan je dan eens raden wat ik toen moest doen? Het is iets dat je niet doet als het buiten regent. Ja lach maar want ik heb dus bijna een hele dag buiten gestaan. Hip hoi! Ik was vroeg op school omdat ik weer veel paperassen in orde moest maken. Verder moest ik ook mijn les over genetica nog helemaal voorbereiden. Door al het werk als hoofd van sport had ik daar immers geen tijd voor gehad. Tussendoor ging ik weer op zoek naar vervoer en deze keer om de geselecteerde spelers naar Endamarariek te brengen voor een training. Ik kon de tractor van het dorp regelen en deed ondertussen een gebedje dat het dan zou stoppen met regenen. Een tractor is namelijk niet overdekt! Voordat we vertrokken gaf ik met oprechte pijn in mijn hart voor de allerlaatste keer les in het vierde jaar. Ik vond het echt heel spijtig. Ik besefte dat ik ze enorm hard zou missen. Verder bedacht ik ook dat het afscheid hier totaal anders zal gaan. Ik was namelijk zeker dat ik jullie allemaal weer ging zien na 4 maanden. Bij deze mensen weet ik dat niet zeker en al helemaal niet voor de leerlingen uit het vierde jaar. Als ze hier in november afstuderen moeten ze namelijk naar een andere school gaan. Ik weet dat ik ooit terug kom maar ik hoop echt dat ik deze leerlingen ooit nog kan terugzien. Dat was ook het eerste dat ze me vroegen. Mevrouw, wanneer kom je dan terug? We zullen wel zien. Daarna vertrok ik in de laadbak van de tractor met een hoop leerlingen, Stephen en Elias naar Endamarariek. Hopla, weer een heel avontuur! We moesten de takken van de bomen ontwijken, onszelf recht houden en vooral veel lachen. Ook die dag konden de leerkrachten blijkbaar weer geen Engels praten. Ik heb al een geluk toffe leerlingen die tenminste Engels proberen te praten. Ik heb met Anna, een meisje uit form 3, even staan schuilen onder een boompje toen het wat begon te regenen. Toch voelde ik me ook deze keer vrij eenzaam. Gek, want er waren ontzettend veel mensen. Mijn leerlingen vonden het ook geweldig grappig dat de andere leerkracht geen Engels konden. Mijn leerlingen zijn toch echt schatjes hoor! Wanneer het begon te schemeren zijn we weer vertrokken naar Getamock met een tractor zonder lichten en in de regen. Onderweg was er een meneer ontzettend kwaad omdat we geen lichten hadden. Voor ons gaf de maan meer dan genoeg licht maar dat vond de man niet zo grappig. Toen hij dreigde om in het midden van de weg te blijven liggen, zijn we maar snel weggereden. Onderweg zijn we ook 2 keer uit de bak gesprongen omdat het te glad was voor de tractor om met een volle laadbak naar boven te rijden. Ik liep daar dan arm in arm met Stephen want ik had totaal geen grip in de modder. Mijn evenwicht is niet echt hoe het zou moeten zijn. We hebben goed gelachen en de leerlingen zongen ook vrolijke liedjes. De chairman was duidelijk opgelucht dat we eindelijk veilig in Getamock waren. Hij kwam als een echte papa kijken of ik in orde was. Nadat ik wat warmere kleren had aangetrokken (belachelijk maar ik heb het echt koud gehad in het normaal warme Tanzania) genoot ik van een telefoontje van het thuisfront. Ja voelt het waarschijnlijk al aankomen maar ik was dus weeral uitgeput! Deze keer viel ik in een diepe slaap in onze zachte zetel.
Net zoals alle dagen wandelde ik de volgende ochtend door de mist naar school. Het weer zag er opnieuw niet zo veelbelovend uit. De winter is hier in aantocht! Amai, ik zal weeral in herhaling moeten vallen want ik heb opnieuw brieven en verslagen geschreven. Drukke werkweek dus met ondertussen allemaal nieuwe avontuurtjes! Om het allemaal nog wat saaier te maken was er ook een personeelsvergadering. Deze keer had ik veel puntjes in verband met de sportcompetitie! Op dat vlak leek het dus wat op een LK maar dan veel rustiger en stiller. Ja, het zijn dan ook niet allemaal kakelende vrouwen in een kot hé! ;-D De rest van de dag heb ik dus vergaderd, verslagen geschreven en dingen geregeld voor de grote dag van morgen. Ik heb niet kunnen lesgeven in het derde jaar omdat de lunch op donderdag vroeger was. De leerlingen hadden namelijk geen ontbijt gekregen en hadden dus al een hele dag les gekregen terwijl ze daar zaten met een lege maag. Deze eerder saaie maar drukke dag werd dan afgerond met een leuk telefoontje van Jan!
Vrijdag de 13e was hier een hoogdag! We zijn de dag wel gestart met regen en wat chaos om alle leerlingen te verzamelen, maar uiteindelijk kwam alles goed. We vertokken weer naar Endamarariek met de tractor. Mijn reactievermogen werd weer goed getest en ook de been –en armspieren warden getraind in de laadbak. De leerlingen waren er klaar voor en uiteindelijk kwam de zon er ook goed door! Ook deze keer waren we veel te laat maar totaal niet de laatste school! Haha, de Afrikaanse stiptheid is geweldig! Annemik Vleugels, dat is hier iets voor u! ;D Al kunnen ook andere Auroragirls gemakkelijk integreren in Tanzania op dit vlak! ;) Het was een lange dag die werd gevuld met wedstrijden atletiek, voetbal, volleybal en nettibal. Alles gebeurde weer in het Kiswahili maar deze keer liet ik me niet doen! Je moet als leerkracht namelijk vechten voor je leerlingen zodat ze de kans krijgen om te tonen wat ze kunnen en dat ze worden geselecteerd. Ik heb me helemaal gegeven voor de meisjes en er zijn er veel geselecteerd. Ik was echt trots op hen! Ik was enorm tevreden over het resultaat en heb met heel veel plezier voor hen gesupporterd. Zoals jullie kunnen horen had ik weeral een super toffe dag! Ik had het weer voor geen geld willen missen! De sfeer zat er ook ‘s avonds nog goed in en we deze keer was de laadbal propvol! We stonden heel dicht op elkaar en dat zorgde voor hilarische momenten. Ik had zelf ook niets om vast te houden behalve dan de leerlingen. Martini, een leerling uit form 4, hield me goed vast en zei me telkens opnieuw dat ik geen bang moest hebben! Ik vond het hilarisch! We vielen soms bijna helemaal plat waardoor het leek op een spelletje limbo. Een keertje lette ik niet zo goed op, het was ook al donker, en daardoor kreeg ik een tak recht in mijn gezicht. Het was natuurlijk een boom met dikke prikkers dus dat was wel even ‘nen zure’! Sinds dan nam Martini me nog meer vast en zorgde hij er goed voor dat ik op tijd wegdook. Je had het moeten zien! Man man, door het hier te typen besef ik pas echt hoe plezant het hier is! Ik ga het echt missen!
Het was dus een drukke week vol sport die voorbijvloog en daardoor nadert mijn vertrek hier sneller dan ik dacht. De week eindigde voor mezelf ook met een knalrood hoofd. Dit komt door in de koude wind te staan, vooral dan tijdens de ritten met de tractor en de verrassende zon op vrijdag. Ach, I’ll survive!
Dit was het dan. Veel plezier ermee en bedankt om dit te lezen!
Hakuna matata!
X
Met de leuze ‘Ochtendstond heeft goud in de mond’ kwam ik de volgende dag op tijd uit bed en dat op een zondag! We gingen die dag namelijk met enkele leerlingen mee naar ‘the Lutheran church’ in Endamarariek zoals die vrijdag was afgesproken. Om 9 uur waren we dan ook al op pad. Potverdikke, dat was nogal een wandeling! Zoals je op de foto’s kan zien is het hier heel heuvelachtig/ bergachtig. We staken ook weer “rivieren” over en beklommen enkele rotsen. De zon scheen nog niet helemaal maar toch was het voor ons puffen geblazen. De leerlingen hebben het allemaal van dichtbij kunnen zien! Op een bepaald moment, ik was net stoer aan het slefferen om te tonen dat ik echt nog niet moe was, schoof ik bergaf over het zand en viel ik bijna neer. Om mezelf recht te houden moest ik het hand van Ambrosi, een leerling van form 4, stevig vasthouden. Van een afgang gesproken! Om 10 uur begon de misviering en we waren gewoonweg op tijd. Dat betekent dus dat we zeer goed hebben gestapt! Ik had een fijne in de Kerk al duurde het nogal lang. Het eerste deel duurde al 2 uur en werd gevuld met veel bidden, preken, zingen, dansen en een korte speech van de 2 blanken, Marlies en ik dus. Toen was het tijd voor een korte onderbreking en mochten we dus buiten even gaan genieten van het heerlijk zonnetje. Daar hielden zee en kleine veilig. De mensen hier moeten namelijk verplicht een bepaald bedrag doneren. Sommigen hebben het geld echter niet dus ze nemen andere dingen zoals eieren mee. Dit wordt dan allemaal geveild tijdens de onderbreking om geld in te zamelen voor de kerk. Het was best grappig en ik was vooral blij dat ik alsnog kon genieten van het goede weer. Na een tijdje was het echter tijd voor deel 2! Ook dit deel werd gevuld met bidden, preken, heel veel zingen en dansen. Onze leerlingen waren het koor en ik zat daar weer trots te kijken. Ze hebben echter ook een lang saai toneel gespeeld. Toen kreeg ik er wel even genoeg van. Rond 14 uur was het eindelijk tijd voor lunch! Ik had dus meer dan een halve dag doorgebracht in een kerk. Al een geluk is een misviering in Tanzania veel vrolijker dan bij ons! Ik heb genoeg filmpjes gemaakt om aan jullie allemaal te tonen! We hebben ons eten laten zakken in het heerlijke zonnetje en al kijkend naar weer een prachtig uitzicht. Nu zou je wel denken dat het tijd was om weer naar Getamock te wandelen, maar dat klopt niet. Onze leerlingen waren nog niet klaar met zingen dus we gingen opnieuw in de kerk binnen. Komt er dus gewoon op neer dat ik een hele dag heb doorgebracht met een hele hoop leerlingen in een kerk. ;-D Ik had echter een enorm leuke tijd! Dit was weer een ervaring dat ik nooit meer vergeet! Om de dag goed af te sluiten zijn we met Ambrosi naar het centrum van het dorpje gewandeld om iets te drinken en een lolly te eten. Zo hoort het hé! :) Wat later kregen ook HP en Christopher een lolly cadeau. We name ook de daladala terug naar Getamock want het was al vrij laat en stiekem is zo’n wandeling wel heel vermoeiend. In Getamock heb ik nog wat zitten praten met enkele leerlingen, kreeg ik een pot om ugali in te maken cadeau, toonde ik hen de filmpjes die ik had gemaakt waardoor ze spontaan weer begonnen te zingen en om het allemaal goed af te ronden waste ik mijn weelderige haardos! Nog net voor het slapengaan kreeg ik een leuk telefoontje van het thuisfront. Ik ben dus weer met een zalig gevoel gaan slapen. Het is hier echt elk moment genieten! Ik hou er van!
Op maandag stelde ik mezelf weer de vraag waar iedereen zat. Er waren enorm veel leerkrachten afwezig waaronder mijn kompaan voor de sportcompetitie, Emmanuel. Dit betekende dat ik weer op tocht ging om vervoer te vinden. We moesten namelijk die namiddag naar Dr. W. Slaa school voor de laatste dag van de competitie. Terwijl ik aan het lesgeven was in form 3 kreeg ik dan de verlossende boodschap dat we een grote vrachtwagen hadden. Jippie jeej! Na de lunch sprongen er wel 80 leerlingen in de laadbak van de vrachtwagen. Het was een grappig zicht en ze waren heel blij met dit vervoer. We kropen met de leerkrachten in de cabine van de chauffeur. De leerlingen van de Dr. W. Slaa school leken niet echt blij en ze waren er duidelijk niet klaar voor. Stephen had zelfs tegen ons volleybalteam gezegd om rustig te spelen. We hebben dan ook op het gemak gewonnen. De zon kwam er deze keer ook goed door dus daar kan ik opnieuw van genieten. Onze jongens speelden nog eens een goed partijtje voetbal. Tijdens de rust hadden we een goede voorsprong (4-1). Ik zag dus dat het goed was en ging met Marlies iets drinken. Onze spelers hadden echter een te goed gevoel waardoor het uiteindelijk 4-4 is geworden! Ik wist niet wat ik zag. We waren allemaal wat teleurgesteld en vooral omdat er 1 goal van onze ploeg werd afgekeurd. Een gelijke stand was dan ook het resultaat. Al een geluk had ik kunnen regelen dat de vrachtwagen ons weer helemaal naar de school ging brengen. Als hij had geweigerd hadden we nog enkele kilometers te voet moeten afleggen. Al bij al dus een zeer plezante dag!
Dinsdagochtend ben ik gestart met veel brieven te schrijven terwijl het buiten regende. Het waren geen gezellige briefjes of kaartjes, maar brieven om geld te vragen aan de directeur om de competitie te organiseren. Ik zat wat echter met mijn werk dus ik zette een tandje bij. Op deze manier bracht ik de financiële kant in orde. Jaja, zelfs in een pole pole/hakuna matata school houden ze min of meer de administratie bij! Daarna moest ik naar een vergadering in Dr. W. Slaa school om de beste spelers te selecteren. Op vrijdag zouden we samen met de andere 4 scholen 1 team vormen om tegen een team uit 4 andere scholen te spleen. Ja, die schoolcompetitie heft nog een enorme staart gekregen. Stephen en ik hebben ongeveer anderhalf uur gewacht op de daladala dus we gingen zeker en vast veel te laat zijn. De vergadering ging normaal startten om 10 uur maar toen wij er arriveerden om half 12 waren we niet de laatste. Geweldig toch?! De hele vergadering lang praatten ze in het Kiswahili waardoor ik me vrij eenzaam voelde. Het waren allemaal leerkrachten die verplicht in het Engels lesgeven en nu konden ze geen word Engels uitspreken. Ik vond het ook moeilijk om leerlingen te selecteren want dat betekent dan dat je leerlingen moet teleurstellen. In de late namiddag was het allemaal voorbij en daar stonden we dan… . Het was nog veel te vroeg voor de daladala en ik had echt geen zin om ver te wandelen. En wat doen we dan in een land als Tanzania? Inderdaad, wat rondkuieren, iedereen goeiendag zeggen, iets eten en zeker iets gaan drinken. Zo gezegd, zo gedaan! Het was best gezellig. Ik ben echt blij dat Stephen me vergezelde. We hebben er zelf Judith, een leerkracht van onze school, gezien en haar mama. Ik heb dus weer veel handjes gegeven. In het café kreeg ik ook meteen 2 kindjes bij me in de zetel. De baby lag graag bij mij dus ze heeft daar enkele uren in mijn armen gelegen. Stephen voorspelde dat ik een heel goede mama zal zijn! :-) Om 18u zagen we onze daladala aankomen op zijn normale slakkengangetje. Onze auto is altijd de traagste terwijl hij eigenlijk het verst moet rijden. Ik was dus pas rond 20u thuis. Ik nodigde Stephen uit om te blijven eten en hij leerde daardoor de spaghetti met groente kennen. Deze dag ging trouwens gepaard met een stijve nek dus ik was weer helemaal uitgeput.
Na een hele nacht regen was het blijkbaar nog niet genoeg geweest dus was het op woensdag een hele dag slecht weer. Kan je dan eens raden wat ik toen moest doen? Het is iets dat je niet doet als het buiten regent. Ja lach maar want ik heb dus bijna een hele dag buiten gestaan. Hip hoi! Ik was vroeg op school omdat ik weer veel paperassen in orde moest maken. Verder moest ik ook mijn les over genetica nog helemaal voorbereiden. Door al het werk als hoofd van sport had ik daar immers geen tijd voor gehad. Tussendoor ging ik weer op zoek naar vervoer en deze keer om de geselecteerde spelers naar Endamarariek te brengen voor een training. Ik kon de tractor van het dorp regelen en deed ondertussen een gebedje dat het dan zou stoppen met regenen. Een tractor is namelijk niet overdekt! Voordat we vertrokken gaf ik met oprechte pijn in mijn hart voor de allerlaatste keer les in het vierde jaar. Ik vond het echt heel spijtig. Ik besefte dat ik ze enorm hard zou missen. Verder bedacht ik ook dat het afscheid hier totaal anders zal gaan. Ik was namelijk zeker dat ik jullie allemaal weer ging zien na 4 maanden. Bij deze mensen weet ik dat niet zeker en al helemaal niet voor de leerlingen uit het vierde jaar. Als ze hier in november afstuderen moeten ze namelijk naar een andere school gaan. Ik weet dat ik ooit terug kom maar ik hoop echt dat ik deze leerlingen ooit nog kan terugzien. Dat was ook het eerste dat ze me vroegen. Mevrouw, wanneer kom je dan terug? We zullen wel zien. Daarna vertrok ik in de laadbak van de tractor met een hoop leerlingen, Stephen en Elias naar Endamarariek. Hopla, weer een heel avontuur! We moesten de takken van de bomen ontwijken, onszelf recht houden en vooral veel lachen. Ook die dag konden de leerkrachten blijkbaar weer geen Engels praten. Ik heb al een geluk toffe leerlingen die tenminste Engels proberen te praten. Ik heb met Anna, een meisje uit form 3, even staan schuilen onder een boompje toen het wat begon te regenen. Toch voelde ik me ook deze keer vrij eenzaam. Gek, want er waren ontzettend veel mensen. Mijn leerlingen vonden het ook geweldig grappig dat de andere leerkracht geen Engels konden. Mijn leerlingen zijn toch echt schatjes hoor! Wanneer het begon te schemeren zijn we weer vertrokken naar Getamock met een tractor zonder lichten en in de regen. Onderweg was er een meneer ontzettend kwaad omdat we geen lichten hadden. Voor ons gaf de maan meer dan genoeg licht maar dat vond de man niet zo grappig. Toen hij dreigde om in het midden van de weg te blijven liggen, zijn we maar snel weggereden. Onderweg zijn we ook 2 keer uit de bak gesprongen omdat het te glad was voor de tractor om met een volle laadbak naar boven te rijden. Ik liep daar dan arm in arm met Stephen want ik had totaal geen grip in de modder. Mijn evenwicht is niet echt hoe het zou moeten zijn. We hebben goed gelachen en de leerlingen zongen ook vrolijke liedjes. De chairman was duidelijk opgelucht dat we eindelijk veilig in Getamock waren. Hij kwam als een echte papa kijken of ik in orde was. Nadat ik wat warmere kleren had aangetrokken (belachelijk maar ik heb het echt koud gehad in het normaal warme Tanzania) genoot ik van een telefoontje van het thuisfront. Ja voelt het waarschijnlijk al aankomen maar ik was dus weeral uitgeput! Deze keer viel ik in een diepe slaap in onze zachte zetel.
Net zoals alle dagen wandelde ik de volgende ochtend door de mist naar school. Het weer zag er opnieuw niet zo veelbelovend uit. De winter is hier in aantocht! Amai, ik zal weeral in herhaling moeten vallen want ik heb opnieuw brieven en verslagen geschreven. Drukke werkweek dus met ondertussen allemaal nieuwe avontuurtjes! Om het allemaal nog wat saaier te maken was er ook een personeelsvergadering. Deze keer had ik veel puntjes in verband met de sportcompetitie! Op dat vlak leek het dus wat op een LK maar dan veel rustiger en stiller. Ja, het zijn dan ook niet allemaal kakelende vrouwen in een kot hé! ;-D De rest van de dag heb ik dus vergaderd, verslagen geschreven en dingen geregeld voor de grote dag van morgen. Ik heb niet kunnen lesgeven in het derde jaar omdat de lunch op donderdag vroeger was. De leerlingen hadden namelijk geen ontbijt gekregen en hadden dus al een hele dag les gekregen terwijl ze daar zaten met een lege maag. Deze eerder saaie maar drukke dag werd dan afgerond met een leuk telefoontje van Jan!
Vrijdag de 13e was hier een hoogdag! We zijn de dag wel gestart met regen en wat chaos om alle leerlingen te verzamelen, maar uiteindelijk kwam alles goed. We vertokken weer naar Endamarariek met de tractor. Mijn reactievermogen werd weer goed getest en ook de been –en armspieren warden getraind in de laadbak. De leerlingen waren er klaar voor en uiteindelijk kwam de zon er ook goed door! Ook deze keer waren we veel te laat maar totaal niet de laatste school! Haha, de Afrikaanse stiptheid is geweldig! Annemik Vleugels, dat is hier iets voor u! ;D Al kunnen ook andere Auroragirls gemakkelijk integreren in Tanzania op dit vlak! ;) Het was een lange dag die werd gevuld met wedstrijden atletiek, voetbal, volleybal en nettibal. Alles gebeurde weer in het Kiswahili maar deze keer liet ik me niet doen! Je moet als leerkracht namelijk vechten voor je leerlingen zodat ze de kans krijgen om te tonen wat ze kunnen en dat ze worden geselecteerd. Ik heb me helemaal gegeven voor de meisjes en er zijn er veel geselecteerd. Ik was echt trots op hen! Ik was enorm tevreden over het resultaat en heb met heel veel plezier voor hen gesupporterd. Zoals jullie kunnen horen had ik weeral een super toffe dag! Ik had het weer voor geen geld willen missen! De sfeer zat er ook ‘s avonds nog goed in en we deze keer was de laadbal propvol! We stonden heel dicht op elkaar en dat zorgde voor hilarische momenten. Ik had zelf ook niets om vast te houden behalve dan de leerlingen. Martini, een leerling uit form 4, hield me goed vast en zei me telkens opnieuw dat ik geen bang moest hebben! Ik vond het hilarisch! We vielen soms bijna helemaal plat waardoor het leek op een spelletje limbo. Een keertje lette ik niet zo goed op, het was ook al donker, en daardoor kreeg ik een tak recht in mijn gezicht. Het was natuurlijk een boom met dikke prikkers dus dat was wel even ‘nen zure’! Sinds dan nam Martini me nog meer vast en zorgde hij er goed voor dat ik op tijd wegdook. Je had het moeten zien! Man man, door het hier te typen besef ik pas echt hoe plezant het hier is! Ik ga het echt missen!
Het was dus een drukke week vol sport die voorbijvloog en daardoor nadert mijn vertrek hier sneller dan ik dacht. De week eindigde voor mezelf ook met een knalrood hoofd. Dit komt door in de koude wind te staan, vooral dan tijdens de ritten met de tractor en de verrassende zon op vrijdag. Ach, I’ll survive!
Dit was het dan. Veel plezier ermee en bedankt om dit te lezen!
Hakuna matata!
X
zaterdag 7 mei 2011
HET WEERZIEN MET GETAMOCK EN ALLE VRIENDEN DAAR MAAR OOK MET VEEL SCHOOLWERK, UGALI, DE PUT EN ZELFS REGEN..
Eerst nog even over vorig weekend want dat heb ik nog niet verteld. Op zaterdag namen we dus opnieuw de bus en deze keer richting Arusha. Ook nu was de rit vermoeiend. Het was heel warm en ook in het gangpad stonden er mensen. Goed gevuld dus! Aan het busstation was het weer vechten geblazen om mijn baggage zelf naar een taxi te dragen. Allen geluk vonden we snel een sympathieke chauffeur die niet veel geld vroeg. Die avond zijn we pizza gaan eten met Ellen en Elena. Daar ontmoette ik ook een enorm vriendelijke receptionist in het hotel van het restaurant en kwam ere en opdringerige kerel aan onze tafel een raar verhaal vertellenm over een feestje. Lief lichen en negeren werd ons ding. Het was een fijne avond en helemaal uitgeput kropen we weer ins ons bedje.
Op zondag ben ik dus naar het internetcafe geweest maar dat wisten jullie eigenlijk al. Daarvoor heb ik wel nog een laatste keer genoten van een douche en een ontbijt op het dakterras. Tijdens het ontbijt was er buiten veel muziek en gefluit. Er was namelijk een grote parade aan de gang onmdat het 1 mei was. Toen mijn 2 uurtjesin het internetcafe voorbij waren trok ik naar de supermarkt. Als een echte huismoeder kocht ik waspoeder en een borstel. Na 2 weken vakantie had ik namelijk een grote zak vol vuile kleren. Niet zo’n leuk vooruitzicht dus. Iets na de middag trokken we opnieuw naar het busstation om een minibus te nemen naar Karatu. Als bij wonder kregen ze onze valiezen in de koffer en na een uurtje doelloos wachten waren we onderweg. Op een bepaald moment stonden we echter aan d ekand met een platte band. Toen de chauffeur het reservewiel wilde nemen, merkte hij dat die minstens even plat stond. Geweldig! Daar stonden we dan in ‘the middle of nowhere’. Soms stopte er eens iemand maar ze konden ons nooit helpen. Uiteindelijk, na pakweg nog een uur of meer, was er een andere minibus. Nadat alles en iedereen was overgeladen waren we opnieuw op weg naar Karatu. Al bij al dus een vlotte trip. :-) We waren echter te laat voor de daladala dus na enkele minuten van onderhandelen over de prijs namen we een taxi naar onze hometown, Getamock. De chauffeur had geluk dat we na 3 maanden onze weg kende. Hij had namelijk geen idee hoe hij er naartoe moest rijden. Met wat bomen, struiken en hutjes als herkenningspunten geraakten we vlotjes in Getamock. Onderweg merkte ik op dat alles heel dor was. De enkele plassen die er voordien waren en de modder waarin we vastzaten met de daladala waren allemaal weer kurkdroog. De mais zag op sommige plaatsen al bruin, dus het zag er niet goed uit voor de boeren. Dit is al het vierde jaar op rij dat ze een slecht regensezoen hebben! Aan ons huis was het een heel blij weerwien met mama Walter, de chairman, Edwin, Irene, Walter en de puppy’s. Het was echt super fijn om ze terug te zien! Zoals ze zeggen: ‘home sweet home’. Er was ook extra volk in huis. We kunnen nu ook genieten van het gezelschap van een nicht en haar 3-jarig zoontje. Het wordt er dus steeds maar drukker. De 2 belgen waren er weer en dat heeft heel het dorp geweten! Het begon die avond namelijk meteen te regenen en ook de rest van de nacht regende het heel hevig. Ik denk echt dat er iets in onze genen zit ofzo. Echt niet normaal! Met het getrommel van regen op het dak kropen we dus in bed.
Net zoals altijd ook in Afrika is de eerste dag na een lange vakantie echt “nen zure”. De plicht riep dus tegen kwart voor acht stond ik paraat op school. Ik vond het heel leuk om alle leerlingen en leerkrachten weer te zien. Want die had ik de afgelopen weken ook gemist. Ik merkte wel op dat er veel leerlingen afwezig waren. Blijkbaar is dat hier de gewoonte. De eerste week na een vakantie proberen veel leerlingen er onderuit te muizen. Ze blijven dus gewoon thuis en zitten in een geweldige ontkenningsfase. Het werd alleen nog maar erger want de onderdirecteur stuurde iedereen naar huis die zijn/haar schoolgeld nog niet had betaald. Ja, veel leerlingen blijven er dan echt niet over. Gedurende de hele dag kwamen er ouders of leerlingen druppelgewijs betalen (met geld of meel of iets anders) of vroegen ze om nog meer uitstel. Normaal moest ik na tea-break lesgeven in form 3. Ik vond het vrij zinloos want er waren slechts 24 van de 84 leerlingen aanwezig. De laatste minuut koos ik er voor om de leerlingen tijdschriften te geven. Daar praten ze ober dingen zoals aids en dergelijke. Er staan artikels in het Engels maar ook in het Swaihili in. Zelf had ik ook boekjes bij. Schrik niet maar de leerlingen hebben 80 minuten in stilte zitten lezen. Dat maak je niet mee in Belgie!!! Het was dan ook heel nieuw voor hen. Ik moest aan een meisje contraceptive en abortus uitleggen maar ik schrok het meest van een vraag van een jongen. Hij was aan het lezen over condoms maar hij begreep totaal niet wat het eigenlijk was. Ik probeerde dit uit te leggen en gaf hem ook het boekje uit Belgie. Dit is weer een voorval waardoor ik merk dat dit een heel andere wereld is. Ik ben blij dat ik deze kans heb gegrepen om toch al enkele leerlingen iets wijzer te maken. Ik heb de boekjes dan ook voro de rest van de dag daar gelatin want ze waren nog niet klaar met lezen. De jongen kwam me op het einde van de dag ook bedanken! Tijdens de lunch maakte ik weer kennis met ugali. Jippiiie! Ik kwam er ook achter dat de volgende dag de scholencompetitie van start ging. Dat is ook mooi op tijd! Allen geluk kwam Florian shool naar Getamock. Ik had meteen door dat ik deze weken nog een hoopje werk zal hebben met dit te organiseren.
Na weer een moeilijke ochtend, het vroeg opstaan pikte nog steeds, studeerde ik genetica. Het is voor mezelf aan een hele tijd geleden en in het Engels is dit toch een tikkeltje moeilijker. Ik zal dat hoofdstuk in sneltempo moeten geven in form 4. Maar daarvoor moet ik eerst mijn kennis weer wat bijschaven. Ik deed mijn best en daarna bracht ik alles in gereedheid voor de komst van Florian school. Ze waren mooi 2 uur te laat, knap want zo moet dat he, en ik zag meteen dat het grote jongens waren. In Florian school hebben ze namelijk ook een vijfde en zesde jaar . Na iedereen dag te zeggen gingen de wedstrijden van start. Ons volleybalteam deed het super. Ze wonnen vlotjes en dan voornamelijk de tweede helft. Ik stond tussen de meisjes van mijn klas te supporteren en te glunderen. Zalig dat we zo’ goed team hebben! Ondertussen deden onze meisjes ook hun best voor voetbal. In de tweede helft was de goal er eidnelijk. Rehema, onze sterspeler, maakte een knappe goal (een lobke voor de mensen die weten wat het is). En hoopla, we wonnen ook deze werdstrijd en ik kon weer lachen als een fiere gieter. Toen ik de meisjes ging feliciteren en wat suiker ging brengen, vlogen ze in mijn armen. Ik genoot weer van hun vreugde! Ook de ontlading bij de jongens was fenomenaal! Ze moesten zich echter gaan klaarmaken voor de voetbalwedstrijd en de meisjes voor nettibal. Jammer genoeg verloren we beide wedstrijden. Bij de meisjes was het maar nipt (10-11) maar de jongens maakten niet veel kans. De vreugde van voorheen was dus wat bekoeld maar ik had alvast een hele fijne dag! Die avond praatte ik nog wat na met enkele leerkrachten en de directeur met een colaatje. Weliswaar op de kosten van de directeur die blij was met de eerste competitiedag! ;p Er stond me ook een geweldige verrassing te wachten. Mama Walter had samen met de nicht al mijn was gedaan! Dat was echt suuuuuuper veel en zij hebben dat met de hand op 1 dag gedaan. Ik vond het echt gek, gek en nog eens gek. Ik heb hen dan ook uitvoerig bedankt en mijn verbazing getoond. Ah, ik deed wel zelf mijn onderbroeken want dan is iets dat ik nog altijd niet door hen wil laten doen. Stapje te ver, toch? :)
Op woensdag had ik het pas echt door dat het hier nu herfst is. Het regenseizoen toont zich al 3 maanden niet maar deze week hebben ze dus een portie regen gekregen. Ja, Belgen he! We moeten nu al wachten tot 12u voordat we de zon zien en dat is wel een heel spijtige zaak… . Och, we begonnen die dag toch met een lange persooneelsvergadering. Weeral geen leesvoer op mijn blog maar het was nogal saai. Het is niet simpel voor mensen in Getamock om een beslissing te nemen. ;-) Woensdag is ook mijn grote lesdag dus werken geblazen. In het vierde jaar had ik weer veel plezier. Ik moest van hen een zinnetje voorlezen in het Swahili en dat werd natuurlijk gevolgd door veel gelach. Nadat we ons door de eerste pagina’s genetica worstelden schreef ik een zinnetje in het Nederlands. Ik las dit dan voor en zij herhaalden het. Echt heel tof! Het zinnetje was: “Ik ben vandaag wat verdrietig want over een maand ben ik weer in belgie”. We praatten hier nog even over en we besloten ook om elk les vanaf nu zo te beginnen en te eindigen. Daarna gaf ik les in het derde en mijn dag was weer voorbij. Die avond maakte ik en het thuisfront weer kennis met de ontvangst in Getamock. Uiteindelijk hebben ze me kunnen bereiken en hadden we weer een fijne babbel over mijn thuiskomst in Getamock. We hadden ook heel lekker avondeten, namelijk Chipsi Mayia. Dit zijn frietjes in een omelet, zwaar maar lekker. Het was de allereerste keer dat we dit kregen want mama Walter wist nooit hoe ze dit moest maken. Allen geluk wist haar nichtje het wel en konden we er ook eens in Getamock van genieten. Met een zeer gevulde maag was de dag dus voorbij en was het slaaptijd. Lala salama zeggen we dan.
De volgende dag begonnen we met regen, regen, regen en nog meer regen. Mama Walter wenste me dan ook ewen goedemorgen met een KW aan VAN DE CHIRO! Gewoon zalig. Dat moet ze gekocht hebben toen de kleren uit de container van Belgie werden verkocht. ;D Slecht weer is perfect om te studeren dus ik begon weer aan mijn portie genetica. Toch allemaal niet even simpel hoor! Op deze regenachtige dag was de chairman jarig. We hadden echter geen tijd om dit te vieren door de schoolcompetitie. We stelde dat dus een dagje uit. Tussen het studeren door moest ik plots vervoer naar Endallah regelen en dit was een verschrikkelijk gedoe. Mijn compaan van sports & games was namelijk niet komen opdagen. Hij had alles zogezegd geregeld. Uiteindelijk kreeg ik een vrachtwagen te pakken. Een super leuk zicht zo allemaal leerlingen in een laadbak en veel leerkrachten in de kabine. Vandaag was het dus in Endallah en Ellen, Elena en de oduers van Elena waren e rook. Zij waren namelijk op safari en daardoor konden we ook blijven slapen in het huis van John. Eigenlijk was de uitleg weer hetzelfde als vorige keer. Volleybal was weer een makkie want wij hebben super goede spelers en de meisjes kregen de voetbalwedstrijd cadeau. Endallah had namelijk geen voetbalteam. Nettibal en voetbal jongens hebben we dik verloren. Spijtige zaak maar zolang ze maar plezier hadden! Nadat ik afscheid nam van alle leerlingen, die weer dichtbij elkaar in de laadbak stronden, en leerkrachten trokken we naar het huis van John. Daar konden we opnieuw genieten van elektriciteit want de generator stond aan. Ik was het wel even vergeten want in de slaapkamer ging ik met een zaklamp op zoek naar mijn gerief. Ik denk dat dat uit pure gewoonte een domme vergissing was! ;D Na het avondeten babbelden we nog gezellig, aten we paaseitjes en speelden we met de kaarten. Ik vond het echt heel gezellig en de volgende dag zouden ze mee naar Getamock gaan.
Op vrijdag was het dan wel schitterend weer, een stralende zon dus. Na het ontbijt trokken we met z’n allen naar Getamock. Ik vond het echt heel leuk om mijn Tanzaniaanse thuis te tonen. Ze zeiden ook dat ze veel respect voor ons hadden en net zoals papa vonden ze de natuur prachtig. We kregen van de chairman ook frisdrank en cake voor zijn verjaardag. Marlies en ik gaven onze cadeau (een sleutelhanger van Obama, een grote held hier in Tanzania en een leren portemonnee met een foto van mij en Marlies in) en hij was er super blij mee. Hij stak dan ook meteen zijn geld in de nieuwe portemonnee en hing de sleutelhanger aan zijn sleutels. :-) Daarna nam ik afscheid van Freddy, Chris, Elena en Ellen (die beloofde om er op 4 juni te staan met een koffiekoek :D) want het was weer tijd voor een les genetica! Deze les werd natuurlijk ook gestart met Swahili en op het einde was er een beetje Nederlands. Vooral het woordje ‘voorbereidingen’ was wat moeilijk voor hen. ;-) De rest van de dag genoot ik van de zon, gaf ik wat uitleg over biologie, heb ik wat lessen voorbereid, deed ik een babbeltje hier en daar, enzovoort. Fijn dagje dus he! ;p Ik geniet echt van de losse babbles met de leerlingen. Het zijn eigenlijk toch allemaal tofkes hoor! Na school heb ik een uur lang gebeld met Jan. Dat deed deugd want het was eigenlijk al heel lang geleden. Nu ben ik weer helemaal up-to-date met de roddels uit Reet. :D Die avond kregen we weer super lekker eten met veel fruit als dessert voor de verjaardag van de chairman. Ik zat echt enorm vol en dan kwamen ze met nog frisdrank en zelfgemaakte cake af! Ja, normaal vieren ze geen verjaardagen maar door ons hebben ze dat eens heel goed gedaan!
En met deze heel leuke avond was er weer een week voorbij en was het tijd voor het weekend. Het is hier al een leuke dag en ik ga nog even kort genieten van mijn mails. Een verslagje over dit weekend en dan de rest van de week krijg je volgende week. Ik zal dan ook eindelijk foto’s posten van Tanga! Ik heb veel plannen dus het wordt echt druk. Ik geniet hier trouwens nog steeds van elke minuut!
Tot de volgende! x
Op zondag ben ik dus naar het internetcafe geweest maar dat wisten jullie eigenlijk al. Daarvoor heb ik wel nog een laatste keer genoten van een douche en een ontbijt op het dakterras. Tijdens het ontbijt was er buiten veel muziek en gefluit. Er was namelijk een grote parade aan de gang onmdat het 1 mei was. Toen mijn 2 uurtjesin het internetcafe voorbij waren trok ik naar de supermarkt. Als een echte huismoeder kocht ik waspoeder en een borstel. Na 2 weken vakantie had ik namelijk een grote zak vol vuile kleren. Niet zo’n leuk vooruitzicht dus. Iets na de middag trokken we opnieuw naar het busstation om een minibus te nemen naar Karatu. Als bij wonder kregen ze onze valiezen in de koffer en na een uurtje doelloos wachten waren we onderweg. Op een bepaald moment stonden we echter aan d ekand met een platte band. Toen de chauffeur het reservewiel wilde nemen, merkte hij dat die minstens even plat stond. Geweldig! Daar stonden we dan in ‘the middle of nowhere’. Soms stopte er eens iemand maar ze konden ons nooit helpen. Uiteindelijk, na pakweg nog een uur of meer, was er een andere minibus. Nadat alles en iedereen was overgeladen waren we opnieuw op weg naar Karatu. Al bij al dus een vlotte trip. :-) We waren echter te laat voor de daladala dus na enkele minuten van onderhandelen over de prijs namen we een taxi naar onze hometown, Getamock. De chauffeur had geluk dat we na 3 maanden onze weg kende. Hij had namelijk geen idee hoe hij er naartoe moest rijden. Met wat bomen, struiken en hutjes als herkenningspunten geraakten we vlotjes in Getamock. Onderweg merkte ik op dat alles heel dor was. De enkele plassen die er voordien waren en de modder waarin we vastzaten met de daladala waren allemaal weer kurkdroog. De mais zag op sommige plaatsen al bruin, dus het zag er niet goed uit voor de boeren. Dit is al het vierde jaar op rij dat ze een slecht regensezoen hebben! Aan ons huis was het een heel blij weerwien met mama Walter, de chairman, Edwin, Irene, Walter en de puppy’s. Het was echt super fijn om ze terug te zien! Zoals ze zeggen: ‘home sweet home’. Er was ook extra volk in huis. We kunnen nu ook genieten van het gezelschap van een nicht en haar 3-jarig zoontje. Het wordt er dus steeds maar drukker. De 2 belgen waren er weer en dat heeft heel het dorp geweten! Het begon die avond namelijk meteen te regenen en ook de rest van de nacht regende het heel hevig. Ik denk echt dat er iets in onze genen zit ofzo. Echt niet normaal! Met het getrommel van regen op het dak kropen we dus in bed.
Net zoals altijd ook in Afrika is de eerste dag na een lange vakantie echt “nen zure”. De plicht riep dus tegen kwart voor acht stond ik paraat op school. Ik vond het heel leuk om alle leerlingen en leerkrachten weer te zien. Want die had ik de afgelopen weken ook gemist. Ik merkte wel op dat er veel leerlingen afwezig waren. Blijkbaar is dat hier de gewoonte. De eerste week na een vakantie proberen veel leerlingen er onderuit te muizen. Ze blijven dus gewoon thuis en zitten in een geweldige ontkenningsfase. Het werd alleen nog maar erger want de onderdirecteur stuurde iedereen naar huis die zijn/haar schoolgeld nog niet had betaald. Ja, veel leerlingen blijven er dan echt niet over. Gedurende de hele dag kwamen er ouders of leerlingen druppelgewijs betalen (met geld of meel of iets anders) of vroegen ze om nog meer uitstel. Normaal moest ik na tea-break lesgeven in form 3. Ik vond het vrij zinloos want er waren slechts 24 van de 84 leerlingen aanwezig. De laatste minuut koos ik er voor om de leerlingen tijdschriften te geven. Daar praten ze ober dingen zoals aids en dergelijke. Er staan artikels in het Engels maar ook in het Swaihili in. Zelf had ik ook boekjes bij. Schrik niet maar de leerlingen hebben 80 minuten in stilte zitten lezen. Dat maak je niet mee in Belgie!!! Het was dan ook heel nieuw voor hen. Ik moest aan een meisje contraceptive en abortus uitleggen maar ik schrok het meest van een vraag van een jongen. Hij was aan het lezen over condoms maar hij begreep totaal niet wat het eigenlijk was. Ik probeerde dit uit te leggen en gaf hem ook het boekje uit Belgie. Dit is weer een voorval waardoor ik merk dat dit een heel andere wereld is. Ik ben blij dat ik deze kans heb gegrepen om toch al enkele leerlingen iets wijzer te maken. Ik heb de boekjes dan ook voro de rest van de dag daar gelatin want ze waren nog niet klaar met lezen. De jongen kwam me op het einde van de dag ook bedanken! Tijdens de lunch maakte ik weer kennis met ugali. Jippiiie! Ik kwam er ook achter dat de volgende dag de scholencompetitie van start ging. Dat is ook mooi op tijd! Allen geluk kwam Florian shool naar Getamock. Ik had meteen door dat ik deze weken nog een hoopje werk zal hebben met dit te organiseren.
Na weer een moeilijke ochtend, het vroeg opstaan pikte nog steeds, studeerde ik genetica. Het is voor mezelf aan een hele tijd geleden en in het Engels is dit toch een tikkeltje moeilijker. Ik zal dat hoofdstuk in sneltempo moeten geven in form 4. Maar daarvoor moet ik eerst mijn kennis weer wat bijschaven. Ik deed mijn best en daarna bracht ik alles in gereedheid voor de komst van Florian school. Ze waren mooi 2 uur te laat, knap want zo moet dat he, en ik zag meteen dat het grote jongens waren. In Florian school hebben ze namelijk ook een vijfde en zesde jaar . Na iedereen dag te zeggen gingen de wedstrijden van start. Ons volleybalteam deed het super. Ze wonnen vlotjes en dan voornamelijk de tweede helft. Ik stond tussen de meisjes van mijn klas te supporteren en te glunderen. Zalig dat we zo’ goed team hebben! Ondertussen deden onze meisjes ook hun best voor voetbal. In de tweede helft was de goal er eidnelijk. Rehema, onze sterspeler, maakte een knappe goal (een lobke voor de mensen die weten wat het is). En hoopla, we wonnen ook deze werdstrijd en ik kon weer lachen als een fiere gieter. Toen ik de meisjes ging feliciteren en wat suiker ging brengen, vlogen ze in mijn armen. Ik genoot weer van hun vreugde! Ook de ontlading bij de jongens was fenomenaal! Ze moesten zich echter gaan klaarmaken voor de voetbalwedstrijd en de meisjes voor nettibal. Jammer genoeg verloren we beide wedstrijden. Bij de meisjes was het maar nipt (10-11) maar de jongens maakten niet veel kans. De vreugde van voorheen was dus wat bekoeld maar ik had alvast een hele fijne dag! Die avond praatte ik nog wat na met enkele leerkrachten en de directeur met een colaatje. Weliswaar op de kosten van de directeur die blij was met de eerste competitiedag! ;p Er stond me ook een geweldige verrassing te wachten. Mama Walter had samen met de nicht al mijn was gedaan! Dat was echt suuuuuuper veel en zij hebben dat met de hand op 1 dag gedaan. Ik vond het echt gek, gek en nog eens gek. Ik heb hen dan ook uitvoerig bedankt en mijn verbazing getoond. Ah, ik deed wel zelf mijn onderbroeken want dan is iets dat ik nog altijd niet door hen wil laten doen. Stapje te ver, toch? :)
Op woensdag had ik het pas echt door dat het hier nu herfst is. Het regenseizoen toont zich al 3 maanden niet maar deze week hebben ze dus een portie regen gekregen. Ja, Belgen he! We moeten nu al wachten tot 12u voordat we de zon zien en dat is wel een heel spijtige zaak… . Och, we begonnen die dag toch met een lange persooneelsvergadering. Weeral geen leesvoer op mijn blog maar het was nogal saai. Het is niet simpel voor mensen in Getamock om een beslissing te nemen. ;-) Woensdag is ook mijn grote lesdag dus werken geblazen. In het vierde jaar had ik weer veel plezier. Ik moest van hen een zinnetje voorlezen in het Swahili en dat werd natuurlijk gevolgd door veel gelach. Nadat we ons door de eerste pagina’s genetica worstelden schreef ik een zinnetje in het Nederlands. Ik las dit dan voor en zij herhaalden het. Echt heel tof! Het zinnetje was: “Ik ben vandaag wat verdrietig want over een maand ben ik weer in belgie”. We praatten hier nog even over en we besloten ook om elk les vanaf nu zo te beginnen en te eindigen. Daarna gaf ik les in het derde en mijn dag was weer voorbij. Die avond maakte ik en het thuisfront weer kennis met de ontvangst in Getamock. Uiteindelijk hebben ze me kunnen bereiken en hadden we weer een fijne babbel over mijn thuiskomst in Getamock. We hadden ook heel lekker avondeten, namelijk Chipsi Mayia. Dit zijn frietjes in een omelet, zwaar maar lekker. Het was de allereerste keer dat we dit kregen want mama Walter wist nooit hoe ze dit moest maken. Allen geluk wist haar nichtje het wel en konden we er ook eens in Getamock van genieten. Met een zeer gevulde maag was de dag dus voorbij en was het slaaptijd. Lala salama zeggen we dan.
De volgende dag begonnen we met regen, regen, regen en nog meer regen. Mama Walter wenste me dan ook ewen goedemorgen met een KW aan VAN DE CHIRO! Gewoon zalig. Dat moet ze gekocht hebben toen de kleren uit de container van Belgie werden verkocht. ;D Slecht weer is perfect om te studeren dus ik begon weer aan mijn portie genetica. Toch allemaal niet even simpel hoor! Op deze regenachtige dag was de chairman jarig. We hadden echter geen tijd om dit te vieren door de schoolcompetitie. We stelde dat dus een dagje uit. Tussen het studeren door moest ik plots vervoer naar Endallah regelen en dit was een verschrikkelijk gedoe. Mijn compaan van sports & games was namelijk niet komen opdagen. Hij had alles zogezegd geregeld. Uiteindelijk kreeg ik een vrachtwagen te pakken. Een super leuk zicht zo allemaal leerlingen in een laadbak en veel leerkrachten in de kabine. Vandaag was het dus in Endallah en Ellen, Elena en de oduers van Elena waren e rook. Zij waren namelijk op safari en daardoor konden we ook blijven slapen in het huis van John. Eigenlijk was de uitleg weer hetzelfde als vorige keer. Volleybal was weer een makkie want wij hebben super goede spelers en de meisjes kregen de voetbalwedstrijd cadeau. Endallah had namelijk geen voetbalteam. Nettibal en voetbal jongens hebben we dik verloren. Spijtige zaak maar zolang ze maar plezier hadden! Nadat ik afscheid nam van alle leerlingen, die weer dichtbij elkaar in de laadbak stronden, en leerkrachten trokken we naar het huis van John. Daar konden we opnieuw genieten van elektriciteit want de generator stond aan. Ik was het wel even vergeten want in de slaapkamer ging ik met een zaklamp op zoek naar mijn gerief. Ik denk dat dat uit pure gewoonte een domme vergissing was! ;D Na het avondeten babbelden we nog gezellig, aten we paaseitjes en speelden we met de kaarten. Ik vond het echt heel gezellig en de volgende dag zouden ze mee naar Getamock gaan.
Op vrijdag was het dan wel schitterend weer, een stralende zon dus. Na het ontbijt trokken we met z’n allen naar Getamock. Ik vond het echt heel leuk om mijn Tanzaniaanse thuis te tonen. Ze zeiden ook dat ze veel respect voor ons hadden en net zoals papa vonden ze de natuur prachtig. We kregen van de chairman ook frisdrank en cake voor zijn verjaardag. Marlies en ik gaven onze cadeau (een sleutelhanger van Obama, een grote held hier in Tanzania en een leren portemonnee met een foto van mij en Marlies in) en hij was er super blij mee. Hij stak dan ook meteen zijn geld in de nieuwe portemonnee en hing de sleutelhanger aan zijn sleutels. :-) Daarna nam ik afscheid van Freddy, Chris, Elena en Ellen (die beloofde om er op 4 juni te staan met een koffiekoek :D) want het was weer tijd voor een les genetica! Deze les werd natuurlijk ook gestart met Swahili en op het einde was er een beetje Nederlands. Vooral het woordje ‘voorbereidingen’ was wat moeilijk voor hen. ;-) De rest van de dag genoot ik van de zon, gaf ik wat uitleg over biologie, heb ik wat lessen voorbereid, deed ik een babbeltje hier en daar, enzovoort. Fijn dagje dus he! ;p Ik geniet echt van de losse babbles met de leerlingen. Het zijn eigenlijk toch allemaal tofkes hoor! Na school heb ik een uur lang gebeld met Jan. Dat deed deugd want het was eigenlijk al heel lang geleden. Nu ben ik weer helemaal up-to-date met de roddels uit Reet. :D Die avond kregen we weer super lekker eten met veel fruit als dessert voor de verjaardag van de chairman. Ik zat echt enorm vol en dan kwamen ze met nog frisdrank en zelfgemaakte cake af! Ja, normaal vieren ze geen verjaardagen maar door ons hebben ze dat eens heel goed gedaan!
En met deze heel leuke avond was er weer een week voorbij en was het tijd voor het weekend. Het is hier al een leuke dag en ik ga nog even kort genieten van mijn mails. Een verslagje over dit weekend en dan de rest van de week krijg je volgende week. Ik zal dan ook eindelijk foto’s posten van Tanga! Ik heb veel plannen dus het wordt echt druk. Ik geniet hier trouwens nog steeds van elke minuut!
Tot de volgende! x
zondag 1 mei 2011
Een reisverslag over Tanga, een stadje aan de kust van de Indische Oceaan, en nog iets extra
Nadat papa vertrokken is, was het weer even wennen. Ik startte dan ook mijn dag met 2 uren skype. Zo had ik toch nog goed contact met het thuisfront. Thuis gingen ze ook blij zijn als papa veilig in Belgie was. Om onze gedachten te verzetten haaden we met Jorien, Ellen en Elena afgesproken om te gaan lunchen en zwemmen. We hebben eigenlijk gewoon gepraat terwijl we in de ligstoelen lagen want er was niet genoeg zon naar ons goesting. :-) Vervolgens wandelden we naar het huis waar ze met 3 ondertussen bijna 2 maanden woonden. Ze zijn in een goed gebakken familie! Elektriciteit, toilet, douche, televisie, ijskasten en noem maar op want ze hadden het allemaal. Ik vond het echt leuk om eindelijk eens te zien hoe zij leefden in Tanzania. Volgende week zullen Ellen en Elena Getamock bezoeken. Ik denk dat ze nog zullen schrikken. Na deze gezellige avond was het tijd voor ons om een taxi naar het motel te nemen. De volgende dag moesten we namelijk vroeg uit de veren om de bus naar Tanga te nemen.
Aangekomen met de taxi ana het immens drukke busstation vlogen ze op onze taxi. Ze droegen onze valiezen naar de bus die we moesten nemen. Vriendelijk wou je denken maar natuurlijk wilden ze er geld voor! De zetel had ook niet meer veel ‘pluche’ dus ik voelde de staven er zo door. Dat het geen aangename rit van 8 uur ging worden werd dan ook snel duidelijk! De bus stopte overal om nog meer mensen op te pikken. In de late namiddag arriveerden we dan eindelijk in Tanga, een kuststadje dat bekend zou moeten zijn voor de toeristen. Het was er bedrukkend warm! Hun busstation was ook minstens even druk als in Arusha dus iedereen vloog op de mzungu (de witten). In negeren beginnen we goed te worden! Ik denk dat ik als een straffe tante zal terugkomen in juni. ;) In onze laatste lodge hadden we een telefoonnummer gekregen van een vrouw dat ons kon helpen aan een slaapplaats. Ze was echt heel vriendelijk! Na wat gedoe (hoe kan het ook anders) en wat over en weer gaan,vonden we een goedkope slaapplaats. Onze kamer had een goede badkamer, televisie en airco! Dat laatste is absoluut geen overbodige luxe aan de kust. De uitbaatster was echt een super toffe madam. Haar Engels was niet goed maar ze deed haar best. Elke keer dat ik een woordje in het Swahili zei schoot ze in de lach en gaf ze me een handdruk/ high five. Ze was duidelijk trots dat er 2 witten in haar motel sliepen. Marlies en ik hadden dus een heel gezellige eerst avond. We kropen echter goed op tijd in mijn bed want de busreis had ons afgemat.
Op dinsdag gingen we het stadje verkennen op weg naar het strand. Het was niet zo’n goed weer. Bewolkt en daardoor dus extra drukkend warm! Misschien vies om te zeggen maar de hele week droop het zweet van mijn lichaam. Het is daar echt onvoorstelbaar warm! Onderweg zagen we een plots ebe chique hotel. Onze nieuwsgierigheid deed ons naar de kamers vragen en de prijzen. De plek waar we namelijk toen sliepen bleek uiteindelijk niet proper te zijn wat betreft ontbijt en dergelijke. Verder hadden we ons voorgenomen om 1 nacht in een ferm hotel te slapen! Deprijs viel echter verbazingwekkend goed mee dus we boekten meteen voor 3 nachten. Met dit mooie vooruitzicht trokken we naar het strand. Na lang zoeken vonden we de ‘Yacht club’. Iets voor de rijke tisten hier maar eigenlijk kost het slechts 1 euro per dag. Je kunt er lekker eten, er is koud drinken, veel zetels en natuurlijk het strand! Omdat het weer echter tegenviel hebben we die dag niet gezwommen. We zijn echter wel aan d epraat geraakt met een rijke man die de directeur van een groot bedrijf is. Komt er op neer dat hij veel informatie gaf en ons 2 keer een halve liter bier trakteerde. Dat hebben we dus weer goed gedaan! Ze wilden zelfs ons busticket voor de terugreis tregelen. Toen ze ook nog aanboodden om te blijven om mee geroosterde geit te eten pasten we echter. Wij wilden naar de pizzeria gaan. De avond sloten we dus af met een super lekkere pizza en een veilige rit met de taxi naar ons motel. Daar aangekomen dronken we nog iets met onze vriendin van de receptie en net zoals de eerste keren lachte ze zich kapot als we Swahili spraken.
De volgende ochtend moesten we onze valiezen maken. Een karwei dat we de afgelopen weken bijna dagelijks moesten doen. We trokken eerst te voet naar ons nieuw hotel maar uiteindelijk namen we weer ene taxi. De valies van Marlies was heel zwaar en vandaag scheen de zon! In Tanga is het pas echt bakken en braden. In hotel was het dan ook meteen genieten van de betere airco en de ijskast. Daarna voelden we ons wel klaar voor een andere wandeltocht. Na misschien 10 minuten hing mijn tong opnieuw aan mijn tenen. Dit weertje was niets voor mij. Tanga is ook vrij doods. De laatste jaren is het tourisme namelijk helemaal naar Zanzibar opgeschoven. Wel jammer want zelf een simpele supermarkt met koud drinken was moeilijk om te vinden. In de bank, we moesten geld wisselenm viel ik bijna flauw. Het was daar eerder koud door de airco en deze wissel kon mijn lichaam blijkbaar niet zo goed aan. Na wat te rusten en veel koud water te drinken was ik er weer klaar voor. We trokken door het stadje en zagen veel kleine winkeltjes (voornamelijk gevuld met brol), moskees (aan de kust zijn er veel meer moslims dan in het binnenland) en zowat geen blanken. Het was er ook veel rustiger dan in Arusha en dat beviel me wel. De rijke man van gisteren had ons ook een plannetje getekend want Marlies had een winkel nodig om haar internet te regelen. We moesten op een bepaald moment straat nummer 10 hebben en toen we plots een bordje ‘street nr 20’ zagen kan je u wel inbeelden dat dit enorm balen was! De rest van de dag spendeerden we op het strand. We deden onze eerst plons in de Indische Oceaan en leerden een groep Ieren kennen. Een warme vermoeiende maar heel leuke dag dus! We trokken voor het avondeten naar dezelfde pizzeria en genoten van het zalig zachte bed in het hotel.
Donderdagochtend waren er weer veel wolken en dat was even een dompertje. In de voormiddag gingen we toch niet zwemmen want we hadden een afspraak in het bedrijf van onze rijke vriend. Hij had ons busticketjes. Toen we vroegen hoeveel we hem moesten zei hij vrolijk niets. We moesten hem gewoon die avond een pint trakteren. Geen probleem voor ons! :) We trokken nog wat rond in het stadje op zoek naar een souvenir. Er was echter niets te vinden dus trokken we maar naar het strand. Ahja, wat doe je anders aan de kust? :) Het weer was ondertussen zalig! Enorm warm maar de Indische Oceaan was zalig om te zwemmen. En ja, er staan palmbomem op het strand en er zijn ook aapjes die je komen bezoeken. Super dus! Ik wil graag eens terugkomen want je kunt hier ook naar een strandbank varen, snorkelen of een eiland bezoeken. Jammer genoeg is dat allemaal nog heel duur als je maar met 2 bent en we hadden ook maar 4 dagen. Dat staat dus op mijn ‘to do-lijstje’! Je kunt het waarschijnlijk al raden maar we trokken weer naar dezelfde plek voor het avondeten. Deze keer waagde ik me aan een pepersteack met frietjes. Ik ben enorm blij dat ik dat heb gedaan want het was zaaaaaalig! Sjonge, die frietjes smaakten zoals in Belgie. Meestal zijn ze hier heel dik en niet knapperig, maar deze frietjes waren super. Met een goed gevulde maag was het weer tijd voor ons bedje.
Eigenlijk was vrijdag niet heel anders dan de andere dagen. In de voormiddag trokken we dus weer door het stadje. Deze keer gingen we op zoek naar een lunchpakket voor de volgende dag en kaartjes. Het eten is gelukt maar kaartjes niet. We werden geholpen door 2 heel vriendelijke gasten maar ook zij vonden geen kaartjes. Er was 1 goede winkel en daar gaan we elke dag al naartoe, naar die was altijd toe! Ja, dat is toch typisch Afrikaans hoor. :) Daarna was het tijd om uit te blazen in onze frisse kamer. Op deze manier heb ik een glimp kunnen opvangen van de ‘Royal wedding’. Dat kon je overal in Tanga volgen. Onze laatste namiddag brachten we niet door op het strand maar aan een zwembad van een enorm chique hotel. Allen geluk kon ik ook daar genieten van het zalige zicht op het strand en de oceaan! Ons vaste stek voor het avondeten lag ana de overkant van de straat dus trokken we ook weer naar daar. Deze keer kozen we voor zowel een voorgerecht als een hoofdgerecht als een dessert. Het was weeral om je vingers van af te likken want zelf hun dessert, een ijsje, was huisgemaakt. En dat wad dat! Onze strandvakantie eindigde daar want op zaterdag was het weer tijd om naar Arusha te reizen.
Omdat mijn internettijd zowat op is vertel ik over dit weekend volgende week wel. Ik zal dan ook foto’s van het strand posten zodat jullie wat mee kunnen genieten. :) Je kunt mijn link naar mijn Picasa op mijn blog vinden. Om af te sluiten nog even iets anders.
EEN OPRECHT, PERSOONLIJK BERICHT UIT MIJN GEDACHTESTROOM AAN HET STRAND IN TANGA:
Ik heb nu 2 weken de toerist uitgehangen in het prachtige Tanzania. Zoals jullie hebben kunnen lezen vond ik de safari met papa zalig. Toch had deze ervaring soms een wrange smaak. Wanneer ik aan het genieten was van de luxe, moest ik geregeld aan de mensen in Getamock denken. Ik voelde me dan soms echt schuldig. Toen we een arm dorp bezochten had ik er geen plezier in. Aan de ene kant omdat ik zelf in een soortgelijk dorpje woon en aan de andere kant omdat ik hen niet het gevoel van de dieren in de zoo wilde geven. Dit gevoel passeerde soms maar vluchtig. Deze week, liggend in een brandende zon op het strand, besefte ik het volgende plots. Ik weet dat het voor sommige raar zal zijn dat ik dit op mijn publieke blog post, maar het zij zo. Voor mezelf doet het deugd om dit te typen. Sommigen zullen mij er in herkennen, sommigen zullen me op een andere manier leren kennen of helemaal kennen. Ik hoop gewoon dat het een aangename kennismaking mag zijn.
Op het strand merkte ik een botsing op tussen mijn Belgische ik en mijn (nieuwe) Tanzaniaanse ik. Aan de ene kant zat ik binnensmonds te vloeken dat de zon sneller de rest van mijn lichaam moest doen bruinen en ik dringend moest afvallen (meisjes zullen dit wel herkennen tijdens hun eigen momenten in bikini op het strand of aan het zwembad). Deze ik wilde ook naar een hotel met meer luxe. Mijn nieuwe ik, als ik het zo kan/mag noemen, werd kwaad door deze gedachten. Ik ervaar hier in Tanzania net dat je blij moet zijn met wat je hebt en wie je bent. Dat is net één van de wijze lessen die ik mee naar huis wil nemen. Ik ben kwaad op mezelf om mijn commerciële ik nog steeds tegen te komen. Laten we dus zeggen dat ik in een tweestrijd zit. Ik denk niet dat mijn 2 “persoonlijkheden” de strijdbijl snel zullen begraven. Dit zal nog weken, maanden, misschien jaren duren. Bekijk het als een engeltje en een duiveltje dat op je schouders zit en die elkaar telkens tegenspreken. Moet ik dan op zoek naar een gulden middenweg? Of is één van de twee beter en moet ik dus die kiezen? Ik weet het niet. Ik verwacht ook niet dat iemand mij er een antwoord op kan geven. Ik ben wel blij dat ik merk dat Tanzania, meer bepaald Getamock, iets met mij doet. Het voelt echt goed aan maar soms ook dubbel. Ik zie het als een heerlijk leerproces dat ik op een dag zal afronden.
Met mijn vertrek dat steeds dichterbij komt, vond ik het tijd om het bovenstaande ook aan jullie te vertellen. Voor de mensen die me goed kennen zal het misschien op deze manier beter zijn om “mijn nieuwe ik”, al is dit misschien wat te groots om het mee te benoemen, in juni te begrijpen. We zien wel maar het deed deugd om dit even te delen.
Het lijkt me na 12 weken ook eens gepast om al mijn lezers te danken. Ik vind het fijn om te merken dat er mensen zijn die mijn belevenissen volgen. Op zich maakt het dat voor mij ook gemakkelijker. Zo moet ik namelijk in juni minder vertellen! :-) Dus bij deze een heel oprechte DANKUWEL!
Hopelijk tot het volgende blogberich! See ya!
Nathalie met het motto ‘eens een melkfles altijd een melkfles!’.
Aangekomen met de taxi ana het immens drukke busstation vlogen ze op onze taxi. Ze droegen onze valiezen naar de bus die we moesten nemen. Vriendelijk wou je denken maar natuurlijk wilden ze er geld voor! De zetel had ook niet meer veel ‘pluche’ dus ik voelde de staven er zo door. Dat het geen aangename rit van 8 uur ging worden werd dan ook snel duidelijk! De bus stopte overal om nog meer mensen op te pikken. In de late namiddag arriveerden we dan eindelijk in Tanga, een kuststadje dat bekend zou moeten zijn voor de toeristen. Het was er bedrukkend warm! Hun busstation was ook minstens even druk als in Arusha dus iedereen vloog op de mzungu (de witten). In negeren beginnen we goed te worden! Ik denk dat ik als een straffe tante zal terugkomen in juni. ;) In onze laatste lodge hadden we een telefoonnummer gekregen van een vrouw dat ons kon helpen aan een slaapplaats. Ze was echt heel vriendelijk! Na wat gedoe (hoe kan het ook anders) en wat over en weer gaan,vonden we een goedkope slaapplaats. Onze kamer had een goede badkamer, televisie en airco! Dat laatste is absoluut geen overbodige luxe aan de kust. De uitbaatster was echt een super toffe madam. Haar Engels was niet goed maar ze deed haar best. Elke keer dat ik een woordje in het Swahili zei schoot ze in de lach en gaf ze me een handdruk/ high five. Ze was duidelijk trots dat er 2 witten in haar motel sliepen. Marlies en ik hadden dus een heel gezellige eerst avond. We kropen echter goed op tijd in mijn bed want de busreis had ons afgemat.
Op dinsdag gingen we het stadje verkennen op weg naar het strand. Het was niet zo’n goed weer. Bewolkt en daardoor dus extra drukkend warm! Misschien vies om te zeggen maar de hele week droop het zweet van mijn lichaam. Het is daar echt onvoorstelbaar warm! Onderweg zagen we een plots ebe chique hotel. Onze nieuwsgierigheid deed ons naar de kamers vragen en de prijzen. De plek waar we namelijk toen sliepen bleek uiteindelijk niet proper te zijn wat betreft ontbijt en dergelijke. Verder hadden we ons voorgenomen om 1 nacht in een ferm hotel te slapen! Deprijs viel echter verbazingwekkend goed mee dus we boekten meteen voor 3 nachten. Met dit mooie vooruitzicht trokken we naar het strand. Na lang zoeken vonden we de ‘Yacht club’. Iets voor de rijke tisten hier maar eigenlijk kost het slechts 1 euro per dag. Je kunt er lekker eten, er is koud drinken, veel zetels en natuurlijk het strand! Omdat het weer echter tegenviel hebben we die dag niet gezwommen. We zijn echter wel aan d epraat geraakt met een rijke man die de directeur van een groot bedrijf is. Komt er op neer dat hij veel informatie gaf en ons 2 keer een halve liter bier trakteerde. Dat hebben we dus weer goed gedaan! Ze wilden zelfs ons busticket voor de terugreis tregelen. Toen ze ook nog aanboodden om te blijven om mee geroosterde geit te eten pasten we echter. Wij wilden naar de pizzeria gaan. De avond sloten we dus af met een super lekkere pizza en een veilige rit met de taxi naar ons motel. Daar aangekomen dronken we nog iets met onze vriendin van de receptie en net zoals de eerste keren lachte ze zich kapot als we Swahili spraken.
De volgende ochtend moesten we onze valiezen maken. Een karwei dat we de afgelopen weken bijna dagelijks moesten doen. We trokken eerst te voet naar ons nieuw hotel maar uiteindelijk namen we weer ene taxi. De valies van Marlies was heel zwaar en vandaag scheen de zon! In Tanga is het pas echt bakken en braden. In hotel was het dan ook meteen genieten van de betere airco en de ijskast. Daarna voelden we ons wel klaar voor een andere wandeltocht. Na misschien 10 minuten hing mijn tong opnieuw aan mijn tenen. Dit weertje was niets voor mij. Tanga is ook vrij doods. De laatste jaren is het tourisme namelijk helemaal naar Zanzibar opgeschoven. Wel jammer want zelf een simpele supermarkt met koud drinken was moeilijk om te vinden. In de bank, we moesten geld wisselenm viel ik bijna flauw. Het was daar eerder koud door de airco en deze wissel kon mijn lichaam blijkbaar niet zo goed aan. Na wat te rusten en veel koud water te drinken was ik er weer klaar voor. We trokken door het stadje en zagen veel kleine winkeltjes (voornamelijk gevuld met brol), moskees (aan de kust zijn er veel meer moslims dan in het binnenland) en zowat geen blanken. Het was er ook veel rustiger dan in Arusha en dat beviel me wel. De rijke man van gisteren had ons ook een plannetje getekend want Marlies had een winkel nodig om haar internet te regelen. We moesten op een bepaald moment straat nummer 10 hebben en toen we plots een bordje ‘street nr 20’ zagen kan je u wel inbeelden dat dit enorm balen was! De rest van de dag spendeerden we op het strand. We deden onze eerst plons in de Indische Oceaan en leerden een groep Ieren kennen. Een warme vermoeiende maar heel leuke dag dus! We trokken voor het avondeten naar dezelfde pizzeria en genoten van het zalig zachte bed in het hotel.
Donderdagochtend waren er weer veel wolken en dat was even een dompertje. In de voormiddag gingen we toch niet zwemmen want we hadden een afspraak in het bedrijf van onze rijke vriend. Hij had ons busticketjes. Toen we vroegen hoeveel we hem moesten zei hij vrolijk niets. We moesten hem gewoon die avond een pint trakteren. Geen probleem voor ons! :) We trokken nog wat rond in het stadje op zoek naar een souvenir. Er was echter niets te vinden dus trokken we maar naar het strand. Ahja, wat doe je anders aan de kust? :) Het weer was ondertussen zalig! Enorm warm maar de Indische Oceaan was zalig om te zwemmen. En ja, er staan palmbomem op het strand en er zijn ook aapjes die je komen bezoeken. Super dus! Ik wil graag eens terugkomen want je kunt hier ook naar een strandbank varen, snorkelen of een eiland bezoeken. Jammer genoeg is dat allemaal nog heel duur als je maar met 2 bent en we hadden ook maar 4 dagen. Dat staat dus op mijn ‘to do-lijstje’! Je kunt het waarschijnlijk al raden maar we trokken weer naar dezelfde plek voor het avondeten. Deze keer waagde ik me aan een pepersteack met frietjes. Ik ben enorm blij dat ik dat heb gedaan want het was zaaaaaalig! Sjonge, die frietjes smaakten zoals in Belgie. Meestal zijn ze hier heel dik en niet knapperig, maar deze frietjes waren super. Met een goed gevulde maag was het weer tijd voor ons bedje.
Eigenlijk was vrijdag niet heel anders dan de andere dagen. In de voormiddag trokken we dus weer door het stadje. Deze keer gingen we op zoek naar een lunchpakket voor de volgende dag en kaartjes. Het eten is gelukt maar kaartjes niet. We werden geholpen door 2 heel vriendelijke gasten maar ook zij vonden geen kaartjes. Er was 1 goede winkel en daar gaan we elke dag al naartoe, naar die was altijd toe! Ja, dat is toch typisch Afrikaans hoor. :) Daarna was het tijd om uit te blazen in onze frisse kamer. Op deze manier heb ik een glimp kunnen opvangen van de ‘Royal wedding’. Dat kon je overal in Tanga volgen. Onze laatste namiddag brachten we niet door op het strand maar aan een zwembad van een enorm chique hotel. Allen geluk kon ik ook daar genieten van het zalige zicht op het strand en de oceaan! Ons vaste stek voor het avondeten lag ana de overkant van de straat dus trokken we ook weer naar daar. Deze keer kozen we voor zowel een voorgerecht als een hoofdgerecht als een dessert. Het was weeral om je vingers van af te likken want zelf hun dessert, een ijsje, was huisgemaakt. En dat wad dat! Onze strandvakantie eindigde daar want op zaterdag was het weer tijd om naar Arusha te reizen.
Omdat mijn internettijd zowat op is vertel ik over dit weekend volgende week wel. Ik zal dan ook foto’s van het strand posten zodat jullie wat mee kunnen genieten. :) Je kunt mijn link naar mijn Picasa op mijn blog vinden. Om af te sluiten nog even iets anders.
EEN OPRECHT, PERSOONLIJK BERICHT UIT MIJN GEDACHTESTROOM AAN HET STRAND IN TANGA:
Ik heb nu 2 weken de toerist uitgehangen in het prachtige Tanzania. Zoals jullie hebben kunnen lezen vond ik de safari met papa zalig. Toch had deze ervaring soms een wrange smaak. Wanneer ik aan het genieten was van de luxe, moest ik geregeld aan de mensen in Getamock denken. Ik voelde me dan soms echt schuldig. Toen we een arm dorp bezochten had ik er geen plezier in. Aan de ene kant omdat ik zelf in een soortgelijk dorpje woon en aan de andere kant omdat ik hen niet het gevoel van de dieren in de zoo wilde geven. Dit gevoel passeerde soms maar vluchtig. Deze week, liggend in een brandende zon op het strand, besefte ik het volgende plots. Ik weet dat het voor sommige raar zal zijn dat ik dit op mijn publieke blog post, maar het zij zo. Voor mezelf doet het deugd om dit te typen. Sommigen zullen mij er in herkennen, sommigen zullen me op een andere manier leren kennen of helemaal kennen. Ik hoop gewoon dat het een aangename kennismaking mag zijn.
Op het strand merkte ik een botsing op tussen mijn Belgische ik en mijn (nieuwe) Tanzaniaanse ik. Aan de ene kant zat ik binnensmonds te vloeken dat de zon sneller de rest van mijn lichaam moest doen bruinen en ik dringend moest afvallen (meisjes zullen dit wel herkennen tijdens hun eigen momenten in bikini op het strand of aan het zwembad). Deze ik wilde ook naar een hotel met meer luxe. Mijn nieuwe ik, als ik het zo kan/mag noemen, werd kwaad door deze gedachten. Ik ervaar hier in Tanzania net dat je blij moet zijn met wat je hebt en wie je bent. Dat is net één van de wijze lessen die ik mee naar huis wil nemen. Ik ben kwaad op mezelf om mijn commerciële ik nog steeds tegen te komen. Laten we dus zeggen dat ik in een tweestrijd zit. Ik denk niet dat mijn 2 “persoonlijkheden” de strijdbijl snel zullen begraven. Dit zal nog weken, maanden, misschien jaren duren. Bekijk het als een engeltje en een duiveltje dat op je schouders zit en die elkaar telkens tegenspreken. Moet ik dan op zoek naar een gulden middenweg? Of is één van de twee beter en moet ik dus die kiezen? Ik weet het niet. Ik verwacht ook niet dat iemand mij er een antwoord op kan geven. Ik ben wel blij dat ik merk dat Tanzania, meer bepaald Getamock, iets met mij doet. Het voelt echt goed aan maar soms ook dubbel. Ik zie het als een heerlijk leerproces dat ik op een dag zal afronden.
Met mijn vertrek dat steeds dichterbij komt, vond ik het tijd om het bovenstaande ook aan jullie te vertellen. Voor de mensen die me goed kennen zal het misschien op deze manier beter zijn om “mijn nieuwe ik”, al is dit misschien wat te groots om het mee te benoemen, in juni te begrijpen. We zien wel maar het deed deugd om dit even te delen.
Het lijkt me na 12 weken ook eens gepast om al mijn lezers te danken. Ik vind het fijn om te merken dat er mensen zijn die mijn belevenissen volgen. Op zich maakt het dat voor mij ook gemakkelijker. Zo moet ik namelijk in juni minder vertellen! :-) Dus bij deze een heel oprechte DANKUWEL!
Hopelijk tot het volgende blogberich! See ya!
Nathalie met het motto ‘eens een melkfles altijd een melkfles!’.
zaterdag 23 april 2011
Mid-term tests en een weekendje Getamock met baba Nathalie + reisverslagje van de safari
Wat een week, wat een week… Het begon allemaal heel rustig. Maandag was de eerste dag van de mid-term tests. De leerlingen krijgen alleen lege papieren en de vragen worden door een leerkracht op het bord genoteerd. Dat is eigenlijk toch maar een gedoe. Ik merkte ook weer op dat de leerlingen en leerkrachten in België “hun pollekes mogen kussen”! Het derde jaar had deze week wel een voordeel door het feit dat ze met 85 opgepropt bij elkaar zitten. Ze kunnen namelijk zeer gemakkelijk spieken. ;) Toezicht houden blijkt ook niet echt mijn ding te zijn. Ik vond het maar saai en wilde liever buiten genieten van het goede weer. Omdat Marlies en ik nog geen verbeterwerk hadden namen we ons voor om in de namiddag 100% van de zon te genieten. Jammer genoeg hadden we onverwachte kopzorgen. We waren namelijk al 2 maanden aan het wachten op de werkvergunning. Deze vergunning geeft ons het recht om hier tot begin juni te blijven. Een toeristenvisum is namelijk maar geldig voor 3 maanden. Het werd dus tijd om dit papier in onze handen te hebben. De laatste week hadden ze ons al talrijke keren beloofd dat het hier elk moment ging zijn. We hebben dan ook wat druk op de ketel gezet door te zeggen dat we eind mei voorgoed zouden weggaan als het papier hier nu niet was. Ja, we speelden het even gemeen om de pole pole van de baan te krijgen. Echt gewerkt heeft het niet want ook maandag hadden de telefoontjes geen succes. Marlies besliste om de volgende dag zelf naar het migratiekantoor te gaan. Met deze kopzorgen en het hulp bieden aan de leerlingen bij het studeren van biologie, was het namiddagje genieten voorbij zonder dat we het wisten.
De volgende dag, na enkele uren nutteloos wachten, is Marlies dan vertrokken naar Karatu. Ik bleef in Getamock want die dag hadden onze leerlingen test van de blanken, bio en Engels dus. Ik heb weer van ’s morgens tot ergens in de namiddag toezicht gehouden. De armspieren werden ook weer getraind want het waren veel vragen. Voor de rest was het dus veel koekeloeren en wat gefrustreerd worden door te kijken naar de antwoorden van mijn leerlingen. Het zag er allemaal weer niet zo hoopvol uit. Ik wachtte ook met veel spanning op een smsje van Marlies over onze vergunning. In de late namiddag moest ik dringend onderbroeken wassen om vervolgens te starten met het verbeteren van de grote hoop testen. Daar werd echter weer een stokje voor gezet. In de plaats kreeg ik een lange, belachelijke personeelsvergadering. Deze vergadering heeft nog veel staartjes gekregen maar dat is niet echt leesvoer voor op mijn blog. Ik heb nog snel voordat het donker werd onderbroeken kunnen wassen en dan kreeg Marlies te horen dat ze waarschijnlijk voor niets een hele dag in het migratiekantoor heeft gezeten. De man van het papier is namelijk nooit komen opdagen. Marlies kreeg een kamer in de guesthouse dus voor de eerste keer in al die maanden sliepen we alleen. Toch maar gek! :-) Daar zat ik dan eenzaam in het donker met onderbroeken die niet meer droogden en een stapel verbeterwerk. Ik kroop dan maar zielig in mijn bedje..
Hopla, weer een dagje dichter bij de komst van papa én weer veel toezicht gehouden én het verlossende smsje gekregen dat we onze werkvergunning hadden. Ja, woensdag was een zeer productieve dag. Tussen de 2 testen verbeterde ik meteen al een hoopje om na de terugkomst van Marlies er samen in te vliegen. We hebben verbeterd in school totdat het daar te donker was. Bij ons thuis deed ik verder mijn verbeterwerk met mijn koplampje aan. Het was echt gekkenwerk! Die testen bleven maar komen. Ik werd er ook wat teleurgesteld van want de testen van het derde jaar zagen er weer niet veelbelovend uit. Omdat het zo vermoeiend was en er maar geen einde in het zicht kwam, viel ik in onze zetel in slaap met mijn testen op de schoot. :-) Uiteindelijk is het me toch gelukt om alle testen te verbeteren voordat ik ging slapen. Flink dus!
Donderdag was het weer toezicht houden geblazen. Met een drukke dag achter de rug, de zon die buiten meteen straalde en form 1 dat totaal geen Engels kan, was het nog lastiger voor mij om mijn hoofd bij het toezicht te houden. Ik denk dat ik af en toe zat te knikkenbollen. Ach, de leerlingen van form 3 en 4 waren heel blij dat ik hun testen die dag kon teruggeven dus dan ben ik ook gelukkig he. Marlies en ik waren onze inzet van de vorige avond echter kwijt. In plaats van mijn reflectieverslag meteen te schrijven, maakte ik een praatje met Christopher, HP (=head of prefects), de directeur en genoot ik van de zon met een spelletje. Het was weer een gezellig dagje! De dag sloten we af met een bezoek aan de gettho! Jaja, hier in Getamock staat er een soort huis dat ze de gettho noemen. HP en Christopher wonen daar. Ik schrok van hun armoezalige woonst. De twee leerlingen wonen daar in een heel kleine kamer. Het huis is een soort burcht met een binnenplein. Ze wonen met 2 in een kamer die kleiner is dan mijn slaapkamer in België. Ze slapen dan ook samen in een eenpersoonsbed. Voor de rest hebben ze een tafel, posters, een olielamp en wat zakken maïs. Ik vond het echt erg om te zien dat ze zo samen woonden. Ze hebben het er echter naar hun zin en namen met hun oud fototoestel ook trots een foto van ons in hun kamer. Het zijn echt 2 toffe studenten die ongeveer even oud zijn als ons. Toen we weer naar huis gingen voor ons avondeten was er een verrassing. De oudste zoon van de chairman, Walter, was daar. Hij was eindelijk nog eens komen opdagen. We maakten dan ook meteen met hem kennis. Na het eten kropen we met wat zenuwen in ons bed. De volgende dag zouden we namelijk onze papa zien!!!!
Vrijdag werd zoals verwacht een dag om nooit meer te vergeten! De zenuwen stegen elk uur al besefte ik niet altijd wat er juist ging gebeuren. We reden eerst met de jeep naar Karatu om nog snel te kijken of onze pande nane klaar was. De winkel was echter gesloten dus na wat te wachten vertrokken we naar Arusha. We waren er om 14u met al onze zenuwen en een lege maag. Marlies had ondertussen zitten sms’en met Jorien, Ellen en Elena om af te spreken in Africafé. Daar had ik opnieuw zaaaaaaalig eten. Ik nam een bacon cheeseburger met frietjes gedopt in ketchup van Heinz om daarna de lunch af te sluiten met overheerlijke bananenmilkshake. We hadden na dit zalig moment nog wat tijd over dus bezochten we het ziekenhuis waar Jorien & co werken eens deftig. Het was eigenlijk maar klein en niet zo steriel. Wel leuk om te bezoeken en te weten hoe hun stage is. Ze hopen in mei ook onze stageplaats te komen bezoeken. Hierna was het echt tijd om naar Kilimanjaro Airport te vertrekken! In de auto werd niet veel gezegd want onze gedachten waren ver weg. Op de luchthaven moesten we ook nog lang wachten en doodden we de tijd met een kaartspel, verscheidene keren naar het toilet te gaan en een grote mok koffie. Toen hun vliegtuig was geland, duurde het nog zeker een half uur voordat papa door de deur wandelde. Eerst wat zwaaien met de spandoek maar dan was het tijd voor een dikke knuffel. Het was echt een blij weerzien! Marlies had de verrassing van haar leven. Haar mama was er plots ook bij! Ze had een lichtblauw vermoeden maar het was een hele verrassing. Onderweg stopten we nog ergens om iets te drinken met Joke en dan reden we door naar Arusha. We sliepen in een klein hotelletje en het drong nu pas echt door dat er ons een zotte week stond te wachten.
Zaterdag konden de ouders meteen het Afrikaanse leven ervaren. Zelfs in Arusha zijn de wegen niet zo goed dus ze merkten meteen hoe hobbelig het hier kan zijn. In Arusha werden ook zij zot van de drukte. Ze waren heel blij om buiten de stad meteen te genieten van de mooie natuur. Het was een lange rit en iedereen was natuurlijk druk aan het praten. Ik kon niet zwijgen over Tanzania en wilde alles weten over België. Daar zijn er blijkbaar ook weer gekke dingen gebeurd. In Karatu kon ik pas echt alle dingen tonen. Ik loop er namelijk zelf genoeg rond. We hadden ook lunch in de guesthouse om weer over te stappen in een andere auto. Je hebt namelijk een jeep nodig om tot in Getamock te geraken! Onderweg kon papa genieten van het prachtige uitzicht en kon ik hem allerlei plekjes tonen. De plek waar we vastzaten in de modder, de plek waar ik bijna uit de daladala viel, de plek waar we altijd stoppen voor diesel, het dispensarium, zogenaamde rivieren, enzovoort. Papa heeft ze nu allemaal gezien! Ondertussen hadden we ook het gezelschap van mama Walter en haar dochter Irene. Papa vond de weg vooral heel grappig. Hij kon zich niet inbeelden hoe ik hier werd rondgevoerd door de daladala. :-) In Getamock zelf werden ze verwelkomd door iedereen en gaf ik papa meteen een rondleiding door het huis en heel het dorp. Tijdens de rondleiding hebben ze ook kunnen ervaren hoe het is om hier als blanke rond te lopen en ontzettend veel handjes te schudden. Papa kreeg ook het avondeten dat ik altijd krijg. We gaven zelf ook cadeautjes uit België aan mama Walter, Edwin en de chairman. Ze waren er echt super super super blij mee! Na een pintje te hebben gedronken in een kleine winkeltje met Stephen (een toffe leerkracht), kon papa ervaren hoe het was om je hier te wassen en om hier te slapen. Hij heeft deze keer wakker gelegen door het lawaai van regen op het dak. Ik ben blij dat er iemand in België zal zijn die echt weet hoe het is!
Op zondag hebben we na het ontbijt nog een handwasje gedaan. Papa heeft dit dus ook met zijn ogen kunnen zien. Daarna zijn we naar de boerderij van mama Walter & co gewandeld. Marlies en ik dachten dat we de weg zouden herkennen. Dat is min of meer gelukt! Oké, er was een omweg bij maar het was nog binnen de perken. Jammer genoeg waren Edwin, Walter en de chairman nergens te vinden. Ze waren op wandel met de kudde. Toch heeft papa de boerderij en vooral de heel mooie omgeving kunnen zien. We bleven dan ook niet te lang en wandelden in een hevige zon weer de bergen op. In Getamock aangekomen puften we uit en daarna begon Luc (de papa van Marlies) aan het middageten. Hij wilde graag kip op zijn grootmoederswijze klaarmaken. Mama Walter en Irene, haar dochter, kozen 2 kippen uit haar kippenren. Jaja, ik heb hen de kippen zien vangen en slachten! Vers van de pers dus. Tijdens het wachten genoten we van de rust van Getamock en de puppy’s van Poppie. Edwin had hen namelijk van de boerderij naar het huis in Getamock verhuisd. Ze zijn al goed gegroeid en zijn super schattig. Het middageten was heel lekker. De saus was zoet en de kip was het beste vlees dat ik in de laatste 2.5 maanden heb gegeten! In de late namiddag was het weer feest. Deze keer was het om Karine, Luc en mijn papa welkom te heten. Het was heel leuk! Er werd veel gezongen en gedanst. Papa heeft jammer genoeg niet mee moeten springen. Daar zijn ze toch gemakkelijk uit geraakt! Er waren weer heel wat mensen met een speech maar 1 ding was toch extra speciaal. Mijn leerlingen hadden een toneel voorbereid. Het stelde niet veel voor maar ik zag hen als mijn kindjes die iets hadden ingestudeerd. Zo een beetje als de bonten avond op kamp. Super dus! Op het einde was het weer tijd voor cadeautjes. Papa en Luc werden in een doek gewikkeld. Karine, Marlies en ik kregen ook doeken, kitenge genaamd. Dat brengt mijn totaal al op 5! :-) Ook voor mijn mama hadden ze er 2 gekocht. Echt super lief! We hadden dus samen een heel leuke, gezellige dag! De dag werd afgerond met een hele shoot. Iedereen wilde namelijk met ons op de foto.
Ik besef weer hoe gelukkig ik ben in Getamock. De natuur, de rust en de mensen… ik vind het allemaal super! Dit is een levenservaring dat ik nu al in het diepste van mijn hart koester! Ik ben blij dat ik na deze vakantie terug kan gaan naar ‘mijn dorp’!
OMDAT BEELDEN MEER ZEGGEN DAN WOORDEN…
… volgt hier een kort reisverslag van de afgelopen week. Ik heb nu 2 weken paasvakantie en die breng ik niet door in Getamock. Met papa ben ik een week op safari geweest. Ik zal kort vertellen wat we hebben gezien en gedaan, maar hij zal foto’s op mijn Picasa webalbum posten. Die foto’s spreken voor zich en ik denk dat ze beter zijn dan een hele opsomming van de dieren.
Op maandagochtend zijn we naar Ngorongoro geweest. Dit is een natuurpark niet ver van Karatu. Het is eigenlijk een grote krater. Echt prachtig! Ik denk dat het één van de mooiste uitzichtpunten was dat ik ooit had gezien. Daar hebben we de meeste dieren kunnen zien. We zagen die dag al 4 dieren van de Big 5. Dit zijn de gevaarlijkste dieren, nl. waterbuffel, luipaard, leeuw, neushoorn en olifant. Vooral de leeuwen waren machtig. De leeuwinnen waren echt ontzettend dichtbij de auto! Verder zagen we ook gnoes, zebra’s, flamingo’s, roofvogels, een cheeta, enzovoort. Je zou het een grote dierentuin kunnen noemen. De natuur was er ook prachtig! Die avond sliepen we in een zalige lodge. Ik nam voor de eerste keer een bad in Tanzania en genoot van een heerlijk buffet ’s avonds en ’s morgens. De hele lodge was gemaakt uit ramen waardoor je overal een geweldig uitzicht op de krater had. Ik ben dan ook wakker geworden in mijn heerlijk zacht bed met dit uitzicht. GE-WELDIG!
Met een goed gevulde maag trokken we dan naar Serengeti, een ander natuurpark. Hier zagen we minder dieren maar de Big 5 was nu compleet. We zagen namelijk 2 luipaarden. Ook die dag was de weg enorm hobbelig en sprongen we dus soms een half metertje van onze stoel. We hebben goed kunnen lachen. Ik vond het echt kei leuk! Ook hier was de natuur zeer mooi en het hotel pure luxe. Ik nam zelf een duik in het zwembad. Een ober vertelde aan papa ook heel leutig dat er een python van een arm dik rond het zwembad leefde/woonde! Alléja, tof om te weten zekerst?!
Op woensdag deden we nog een morning drive door Serengeti om dan naar Olduvai Gorge te gaan. Tussendoor zagen we heel veel giraffen en een berg stuifzand. Dit is eigenlijk vulkaanas dat steeds na enkele jaren “verhuist”. Door de wind schuift deze berg steeds op. Met stenen stond er aangegeven waar de berg enkele jaren geleden lag. Kijk maar naar de foto’s voor een beter beeld. Het is niet zo simpel om uit te leggen. :-) Olduvai Gorge dan is een kloof waar de geologen en archeologen van houden. Hier ontdekten namelijk het echtpaar Leakey één van de belangrijkste vindplaatsen van de mens. We hadden een prachtig uitzicht op het ravijn en bezochten ook het kleine museum. Het was meteen ook leerrijk! Ik leerde nog eens alles over de evolutie van de mens en de verschillend gekleurde sedimentlagen. Deze lagen tonen de evolutie van dit gebied van wel 2 miljoen jaar! Prachtig! Hierna reden we opnieuw naar Karatu. Daar zouden we een nachtje doorbrengen in de guesthouse. Een lodge is het niet maar toch werd het een gezellige avond. Papa en ik hebben ook kunnen skypen met mama en de 2 zussen.
Al snel werd het donderdag en dat was de dag dat we ook eens konden wandelen. De andere dagen zaten we voornamelijk in onze jeep. We bezochten de bushmen (= mensen die dus echt nog in het wild wonen) en daarna een dorp dat bekent staat voor de ajuinenvelden om af te sluiten met het zicht op een meer. Het werd dan ook een dagje pole pole. Niet veel te zien maar toch vrij leuk. We deden ook nog is een kleurtje op. De avond brachten we door in een B&B in Karatu.
Jammer genoeg was het dan vrijdag, de laatste echte safaridag. Die dag deden we een ander natuurpark, genaamd Tarangire. Onderweg bezochten we kort nog een dorp van de Masaï. Dit viel wat tegen. We kregen plots veel vliegen in de auto en toen we uitstapten begrepen we waarom. Het hele dorp is bezaaid met mest. Ze hebben namelijk 1000 koeien die daar ’s nachts staan. De mensen, voornamelijk de kinderen , waren ook bedekt met vliegen. Eigenlijk waren ze echt vuil. We liepen er kort rond, groetten het hoofd van de stam en een huisje. Veel meer was er niet te zien en de vliegen maakten het bezoekje niet echt aangenaam. We zijn dan maar vertrokken naar het natuurpark om nog wat wilde dieren te spotten. Het werd een mooie dag maar veel dieren hebben we niet gezien. Dat hangt namelijk van seizoen tot seizoen af en in Tarangire hadden we wat pech. Het gras stond ook hoog om bijvoorbeeld leeuwen te kunnen zien. We zagen wel ongelofelijk veel olifanten en soms van heel dichtbij. In dit park vind je ook de wereldberoemde Baobabboom. Dit is een boom met een zeer dikke stam die heel oud kan worden. Echt typisch Afrikaans! Er loopt ook een grote rivier door het park maar die staat op sommige plaatsen helemaal droog. Het is namelijk weer een slecht regenseizoen voor de vierde maal op rij. Aangekomen aan de lodge merkten we snel op dat we eindigden in het beste hotel! Er was een groot zwembad met veel ligbedden, fonteinen binnen in het hotel, een salonnetje in onze kamer, een super grote douche, een gratis cocktailparty om daarna te genieten van een barbecue ter ere van Pasen/Goede Vrijdag en afronden deden we met een overheerlijk dessert (lees: chocolademousse en lekkere taart)! Pure verwennerij!
Zaterdag hebben we niet veel gedaan maar wel veel beleefd. De dag begonnen we rustig met een heerlijk ontbijt met bubbels. Vervolgens genoten we van de rust aan het zwembad om ons op het gemakje klaar te maken voor de rit naar Arusha. We reden met de jeep nog eens door het park om eventueel nog wat dieren te vinden. Tevergeefs maar we hadden even een pretparkgevoel toen we nog eens de rivier overstaken. Het had die nacht namelijk hevig geregend waardoor we door water moesten rijden. Steil bergaf, water klotsend tegen de auto en dan snel weer steil bergop… Walibi dus! :-) Tijdens de lunch begon het jammer genoeg ook hevig te regenen. Verder hadden we ook pech met de auto. Op weg naar Arusha liet de radiator het afweten. Er zat blijkbaar een klein gaatje onderaan waardoor het water wegliep. Allemaal geen probleem, hakuna matata in Tanzania want we zijn er nog vrij vlot geraakt. Weer geschrokken van de drukte van Arusha trokken we naar de laatste B&B. We dropten onze bagage in de kamer en lieten dan wat plekjes zien in de stad. We zijn zelfs helemaal naar Africafé gewandeld om een heerlijke milkshake te drinken. Afsluiten deden we op een eerder bizarre plek. We wisten alleen dat het een Indische BBQ ging worden en dan schrokken we even van de plaats. We zaten aan de rand van een straat (lees: weg met veel putten zonder asfalt in een achterbuurt) met ons bordje groentjes en wat vlees. Slecht was het niet en we zijn allemaal weer een ervaring rijker! In de kamer was het dan wachten, wachten en nog eens wachten. Papa moest namelijk om half 3 ’s nachts vertrekken naar de luchthaven. Slapen had dus niet zoveel zin!
Ik moet zeggen dat ik enorm heb genoten van deze week! Ik heb prachtige dingen gedaan en gezien, dit alles in het gezelschap van mijn papa. Dat de mama van Marlies er plots ook was vond ik niet erg. Ik begrijp dat mama niet kon komen en neem haar zeker niets kwalijk. Ik zal haar in juni gewoon een extra knuffel geven! :-) Soms stak er echter een ander gevoel de kop op. Als ik dacht aan Getamock voelde ik me soms schuldig door nu zo in enorme luxe te verblijven. Ik genoot er echt van maar in het arme Getamock ben ik minstens even gelukkig!
Nu vertrek ik naar Tanga voor een weekje strandvakantie! De volgende keer zal het dus weer een reisverslagje worden! :-) Vergeet zeker niet naar de foto’s te gaan kijken! X
De volgende dag, na enkele uren nutteloos wachten, is Marlies dan vertrokken naar Karatu. Ik bleef in Getamock want die dag hadden onze leerlingen test van de blanken, bio en Engels dus. Ik heb weer van ’s morgens tot ergens in de namiddag toezicht gehouden. De armspieren werden ook weer getraind want het waren veel vragen. Voor de rest was het dus veel koekeloeren en wat gefrustreerd worden door te kijken naar de antwoorden van mijn leerlingen. Het zag er allemaal weer niet zo hoopvol uit. Ik wachtte ook met veel spanning op een smsje van Marlies over onze vergunning. In de late namiddag moest ik dringend onderbroeken wassen om vervolgens te starten met het verbeteren van de grote hoop testen. Daar werd echter weer een stokje voor gezet. In de plaats kreeg ik een lange, belachelijke personeelsvergadering. Deze vergadering heeft nog veel staartjes gekregen maar dat is niet echt leesvoer voor op mijn blog. Ik heb nog snel voordat het donker werd onderbroeken kunnen wassen en dan kreeg Marlies te horen dat ze waarschijnlijk voor niets een hele dag in het migratiekantoor heeft gezeten. De man van het papier is namelijk nooit komen opdagen. Marlies kreeg een kamer in de guesthouse dus voor de eerste keer in al die maanden sliepen we alleen. Toch maar gek! :-) Daar zat ik dan eenzaam in het donker met onderbroeken die niet meer droogden en een stapel verbeterwerk. Ik kroop dan maar zielig in mijn bedje..
Hopla, weer een dagje dichter bij de komst van papa én weer veel toezicht gehouden én het verlossende smsje gekregen dat we onze werkvergunning hadden. Ja, woensdag was een zeer productieve dag. Tussen de 2 testen verbeterde ik meteen al een hoopje om na de terugkomst van Marlies er samen in te vliegen. We hebben verbeterd in school totdat het daar te donker was. Bij ons thuis deed ik verder mijn verbeterwerk met mijn koplampje aan. Het was echt gekkenwerk! Die testen bleven maar komen. Ik werd er ook wat teleurgesteld van want de testen van het derde jaar zagen er weer niet veelbelovend uit. Omdat het zo vermoeiend was en er maar geen einde in het zicht kwam, viel ik in onze zetel in slaap met mijn testen op de schoot. :-) Uiteindelijk is het me toch gelukt om alle testen te verbeteren voordat ik ging slapen. Flink dus!
Donderdag was het weer toezicht houden geblazen. Met een drukke dag achter de rug, de zon die buiten meteen straalde en form 1 dat totaal geen Engels kan, was het nog lastiger voor mij om mijn hoofd bij het toezicht te houden. Ik denk dat ik af en toe zat te knikkenbollen. Ach, de leerlingen van form 3 en 4 waren heel blij dat ik hun testen die dag kon teruggeven dus dan ben ik ook gelukkig he. Marlies en ik waren onze inzet van de vorige avond echter kwijt. In plaats van mijn reflectieverslag meteen te schrijven, maakte ik een praatje met Christopher, HP (=head of prefects), de directeur en genoot ik van de zon met een spelletje. Het was weer een gezellig dagje! De dag sloten we af met een bezoek aan de gettho! Jaja, hier in Getamock staat er een soort huis dat ze de gettho noemen. HP en Christopher wonen daar. Ik schrok van hun armoezalige woonst. De twee leerlingen wonen daar in een heel kleine kamer. Het huis is een soort burcht met een binnenplein. Ze wonen met 2 in een kamer die kleiner is dan mijn slaapkamer in België. Ze slapen dan ook samen in een eenpersoonsbed. Voor de rest hebben ze een tafel, posters, een olielamp en wat zakken maïs. Ik vond het echt erg om te zien dat ze zo samen woonden. Ze hebben het er echter naar hun zin en namen met hun oud fototoestel ook trots een foto van ons in hun kamer. Het zijn echt 2 toffe studenten die ongeveer even oud zijn als ons. Toen we weer naar huis gingen voor ons avondeten was er een verrassing. De oudste zoon van de chairman, Walter, was daar. Hij was eindelijk nog eens komen opdagen. We maakten dan ook meteen met hem kennis. Na het eten kropen we met wat zenuwen in ons bed. De volgende dag zouden we namelijk onze papa zien!!!!
Vrijdag werd zoals verwacht een dag om nooit meer te vergeten! De zenuwen stegen elk uur al besefte ik niet altijd wat er juist ging gebeuren. We reden eerst met de jeep naar Karatu om nog snel te kijken of onze pande nane klaar was. De winkel was echter gesloten dus na wat te wachten vertrokken we naar Arusha. We waren er om 14u met al onze zenuwen en een lege maag. Marlies had ondertussen zitten sms’en met Jorien, Ellen en Elena om af te spreken in Africafé. Daar had ik opnieuw zaaaaaaalig eten. Ik nam een bacon cheeseburger met frietjes gedopt in ketchup van Heinz om daarna de lunch af te sluiten met overheerlijke bananenmilkshake. We hadden na dit zalig moment nog wat tijd over dus bezochten we het ziekenhuis waar Jorien & co werken eens deftig. Het was eigenlijk maar klein en niet zo steriel. Wel leuk om te bezoeken en te weten hoe hun stage is. Ze hopen in mei ook onze stageplaats te komen bezoeken. Hierna was het echt tijd om naar Kilimanjaro Airport te vertrekken! In de auto werd niet veel gezegd want onze gedachten waren ver weg. Op de luchthaven moesten we ook nog lang wachten en doodden we de tijd met een kaartspel, verscheidene keren naar het toilet te gaan en een grote mok koffie. Toen hun vliegtuig was geland, duurde het nog zeker een half uur voordat papa door de deur wandelde. Eerst wat zwaaien met de spandoek maar dan was het tijd voor een dikke knuffel. Het was echt een blij weerzien! Marlies had de verrassing van haar leven. Haar mama was er plots ook bij! Ze had een lichtblauw vermoeden maar het was een hele verrassing. Onderweg stopten we nog ergens om iets te drinken met Joke en dan reden we door naar Arusha. We sliepen in een klein hotelletje en het drong nu pas echt door dat er ons een zotte week stond te wachten.
Zaterdag konden de ouders meteen het Afrikaanse leven ervaren. Zelfs in Arusha zijn de wegen niet zo goed dus ze merkten meteen hoe hobbelig het hier kan zijn. In Arusha werden ook zij zot van de drukte. Ze waren heel blij om buiten de stad meteen te genieten van de mooie natuur. Het was een lange rit en iedereen was natuurlijk druk aan het praten. Ik kon niet zwijgen over Tanzania en wilde alles weten over België. Daar zijn er blijkbaar ook weer gekke dingen gebeurd. In Karatu kon ik pas echt alle dingen tonen. Ik loop er namelijk zelf genoeg rond. We hadden ook lunch in de guesthouse om weer over te stappen in een andere auto. Je hebt namelijk een jeep nodig om tot in Getamock te geraken! Onderweg kon papa genieten van het prachtige uitzicht en kon ik hem allerlei plekjes tonen. De plek waar we vastzaten in de modder, de plek waar ik bijna uit de daladala viel, de plek waar we altijd stoppen voor diesel, het dispensarium, zogenaamde rivieren, enzovoort. Papa heeft ze nu allemaal gezien! Ondertussen hadden we ook het gezelschap van mama Walter en haar dochter Irene. Papa vond de weg vooral heel grappig. Hij kon zich niet inbeelden hoe ik hier werd rondgevoerd door de daladala. :-) In Getamock zelf werden ze verwelkomd door iedereen en gaf ik papa meteen een rondleiding door het huis en heel het dorp. Tijdens de rondleiding hebben ze ook kunnen ervaren hoe het is om hier als blanke rond te lopen en ontzettend veel handjes te schudden. Papa kreeg ook het avondeten dat ik altijd krijg. We gaven zelf ook cadeautjes uit België aan mama Walter, Edwin en de chairman. Ze waren er echt super super super blij mee! Na een pintje te hebben gedronken in een kleine winkeltje met Stephen (een toffe leerkracht), kon papa ervaren hoe het was om je hier te wassen en om hier te slapen. Hij heeft deze keer wakker gelegen door het lawaai van regen op het dak. Ik ben blij dat er iemand in België zal zijn die echt weet hoe het is!
Op zondag hebben we na het ontbijt nog een handwasje gedaan. Papa heeft dit dus ook met zijn ogen kunnen zien. Daarna zijn we naar de boerderij van mama Walter & co gewandeld. Marlies en ik dachten dat we de weg zouden herkennen. Dat is min of meer gelukt! Oké, er was een omweg bij maar het was nog binnen de perken. Jammer genoeg waren Edwin, Walter en de chairman nergens te vinden. Ze waren op wandel met de kudde. Toch heeft papa de boerderij en vooral de heel mooie omgeving kunnen zien. We bleven dan ook niet te lang en wandelden in een hevige zon weer de bergen op. In Getamock aangekomen puften we uit en daarna begon Luc (de papa van Marlies) aan het middageten. Hij wilde graag kip op zijn grootmoederswijze klaarmaken. Mama Walter en Irene, haar dochter, kozen 2 kippen uit haar kippenren. Jaja, ik heb hen de kippen zien vangen en slachten! Vers van de pers dus. Tijdens het wachten genoten we van de rust van Getamock en de puppy’s van Poppie. Edwin had hen namelijk van de boerderij naar het huis in Getamock verhuisd. Ze zijn al goed gegroeid en zijn super schattig. Het middageten was heel lekker. De saus was zoet en de kip was het beste vlees dat ik in de laatste 2.5 maanden heb gegeten! In de late namiddag was het weer feest. Deze keer was het om Karine, Luc en mijn papa welkom te heten. Het was heel leuk! Er werd veel gezongen en gedanst. Papa heeft jammer genoeg niet mee moeten springen. Daar zijn ze toch gemakkelijk uit geraakt! Er waren weer heel wat mensen met een speech maar 1 ding was toch extra speciaal. Mijn leerlingen hadden een toneel voorbereid. Het stelde niet veel voor maar ik zag hen als mijn kindjes die iets hadden ingestudeerd. Zo een beetje als de bonten avond op kamp. Super dus! Op het einde was het weer tijd voor cadeautjes. Papa en Luc werden in een doek gewikkeld. Karine, Marlies en ik kregen ook doeken, kitenge genaamd. Dat brengt mijn totaal al op 5! :-) Ook voor mijn mama hadden ze er 2 gekocht. Echt super lief! We hadden dus samen een heel leuke, gezellige dag! De dag werd afgerond met een hele shoot. Iedereen wilde namelijk met ons op de foto.
Ik besef weer hoe gelukkig ik ben in Getamock. De natuur, de rust en de mensen… ik vind het allemaal super! Dit is een levenservaring dat ik nu al in het diepste van mijn hart koester! Ik ben blij dat ik na deze vakantie terug kan gaan naar ‘mijn dorp’!
OMDAT BEELDEN MEER ZEGGEN DAN WOORDEN…
… volgt hier een kort reisverslag van de afgelopen week. Ik heb nu 2 weken paasvakantie en die breng ik niet door in Getamock. Met papa ben ik een week op safari geweest. Ik zal kort vertellen wat we hebben gezien en gedaan, maar hij zal foto’s op mijn Picasa webalbum posten. Die foto’s spreken voor zich en ik denk dat ze beter zijn dan een hele opsomming van de dieren.
Op maandagochtend zijn we naar Ngorongoro geweest. Dit is een natuurpark niet ver van Karatu. Het is eigenlijk een grote krater. Echt prachtig! Ik denk dat het één van de mooiste uitzichtpunten was dat ik ooit had gezien. Daar hebben we de meeste dieren kunnen zien. We zagen die dag al 4 dieren van de Big 5. Dit zijn de gevaarlijkste dieren, nl. waterbuffel, luipaard, leeuw, neushoorn en olifant. Vooral de leeuwen waren machtig. De leeuwinnen waren echt ontzettend dichtbij de auto! Verder zagen we ook gnoes, zebra’s, flamingo’s, roofvogels, een cheeta, enzovoort. Je zou het een grote dierentuin kunnen noemen. De natuur was er ook prachtig! Die avond sliepen we in een zalige lodge. Ik nam voor de eerste keer een bad in Tanzania en genoot van een heerlijk buffet ’s avonds en ’s morgens. De hele lodge was gemaakt uit ramen waardoor je overal een geweldig uitzicht op de krater had. Ik ben dan ook wakker geworden in mijn heerlijk zacht bed met dit uitzicht. GE-WELDIG!
Met een goed gevulde maag trokken we dan naar Serengeti, een ander natuurpark. Hier zagen we minder dieren maar de Big 5 was nu compleet. We zagen namelijk 2 luipaarden. Ook die dag was de weg enorm hobbelig en sprongen we dus soms een half metertje van onze stoel. We hebben goed kunnen lachen. Ik vond het echt kei leuk! Ook hier was de natuur zeer mooi en het hotel pure luxe. Ik nam zelf een duik in het zwembad. Een ober vertelde aan papa ook heel leutig dat er een python van een arm dik rond het zwembad leefde/woonde! Alléja, tof om te weten zekerst?!
Op woensdag deden we nog een morning drive door Serengeti om dan naar Olduvai Gorge te gaan. Tussendoor zagen we heel veel giraffen en een berg stuifzand. Dit is eigenlijk vulkaanas dat steeds na enkele jaren “verhuist”. Door de wind schuift deze berg steeds op. Met stenen stond er aangegeven waar de berg enkele jaren geleden lag. Kijk maar naar de foto’s voor een beter beeld. Het is niet zo simpel om uit te leggen. :-) Olduvai Gorge dan is een kloof waar de geologen en archeologen van houden. Hier ontdekten namelijk het echtpaar Leakey één van de belangrijkste vindplaatsen van de mens. We hadden een prachtig uitzicht op het ravijn en bezochten ook het kleine museum. Het was meteen ook leerrijk! Ik leerde nog eens alles over de evolutie van de mens en de verschillend gekleurde sedimentlagen. Deze lagen tonen de evolutie van dit gebied van wel 2 miljoen jaar! Prachtig! Hierna reden we opnieuw naar Karatu. Daar zouden we een nachtje doorbrengen in de guesthouse. Een lodge is het niet maar toch werd het een gezellige avond. Papa en ik hebben ook kunnen skypen met mama en de 2 zussen.
Al snel werd het donderdag en dat was de dag dat we ook eens konden wandelen. De andere dagen zaten we voornamelijk in onze jeep. We bezochten de bushmen (= mensen die dus echt nog in het wild wonen) en daarna een dorp dat bekent staat voor de ajuinenvelden om af te sluiten met het zicht op een meer. Het werd dan ook een dagje pole pole. Niet veel te zien maar toch vrij leuk. We deden ook nog is een kleurtje op. De avond brachten we door in een B&B in Karatu.
Jammer genoeg was het dan vrijdag, de laatste echte safaridag. Die dag deden we een ander natuurpark, genaamd Tarangire. Onderweg bezochten we kort nog een dorp van de Masaï. Dit viel wat tegen. We kregen plots veel vliegen in de auto en toen we uitstapten begrepen we waarom. Het hele dorp is bezaaid met mest. Ze hebben namelijk 1000 koeien die daar ’s nachts staan. De mensen, voornamelijk de kinderen , waren ook bedekt met vliegen. Eigenlijk waren ze echt vuil. We liepen er kort rond, groetten het hoofd van de stam en een huisje. Veel meer was er niet te zien en de vliegen maakten het bezoekje niet echt aangenaam. We zijn dan maar vertrokken naar het natuurpark om nog wat wilde dieren te spotten. Het werd een mooie dag maar veel dieren hebben we niet gezien. Dat hangt namelijk van seizoen tot seizoen af en in Tarangire hadden we wat pech. Het gras stond ook hoog om bijvoorbeeld leeuwen te kunnen zien. We zagen wel ongelofelijk veel olifanten en soms van heel dichtbij. In dit park vind je ook de wereldberoemde Baobabboom. Dit is een boom met een zeer dikke stam die heel oud kan worden. Echt typisch Afrikaans! Er loopt ook een grote rivier door het park maar die staat op sommige plaatsen helemaal droog. Het is namelijk weer een slecht regenseizoen voor de vierde maal op rij. Aangekomen aan de lodge merkten we snel op dat we eindigden in het beste hotel! Er was een groot zwembad met veel ligbedden, fonteinen binnen in het hotel, een salonnetje in onze kamer, een super grote douche, een gratis cocktailparty om daarna te genieten van een barbecue ter ere van Pasen/Goede Vrijdag en afronden deden we met een overheerlijk dessert (lees: chocolademousse en lekkere taart)! Pure verwennerij!
Zaterdag hebben we niet veel gedaan maar wel veel beleefd. De dag begonnen we rustig met een heerlijk ontbijt met bubbels. Vervolgens genoten we van de rust aan het zwembad om ons op het gemakje klaar te maken voor de rit naar Arusha. We reden met de jeep nog eens door het park om eventueel nog wat dieren te vinden. Tevergeefs maar we hadden even een pretparkgevoel toen we nog eens de rivier overstaken. Het had die nacht namelijk hevig geregend waardoor we door water moesten rijden. Steil bergaf, water klotsend tegen de auto en dan snel weer steil bergop… Walibi dus! :-) Tijdens de lunch begon het jammer genoeg ook hevig te regenen. Verder hadden we ook pech met de auto. Op weg naar Arusha liet de radiator het afweten. Er zat blijkbaar een klein gaatje onderaan waardoor het water wegliep. Allemaal geen probleem, hakuna matata in Tanzania want we zijn er nog vrij vlot geraakt. Weer geschrokken van de drukte van Arusha trokken we naar de laatste B&B. We dropten onze bagage in de kamer en lieten dan wat plekjes zien in de stad. We zijn zelfs helemaal naar Africafé gewandeld om een heerlijke milkshake te drinken. Afsluiten deden we op een eerder bizarre plek. We wisten alleen dat het een Indische BBQ ging worden en dan schrokken we even van de plaats. We zaten aan de rand van een straat (lees: weg met veel putten zonder asfalt in een achterbuurt) met ons bordje groentjes en wat vlees. Slecht was het niet en we zijn allemaal weer een ervaring rijker! In de kamer was het dan wachten, wachten en nog eens wachten. Papa moest namelijk om half 3 ’s nachts vertrekken naar de luchthaven. Slapen had dus niet zoveel zin!
Ik moet zeggen dat ik enorm heb genoten van deze week! Ik heb prachtige dingen gedaan en gezien, dit alles in het gezelschap van mijn papa. Dat de mama van Marlies er plots ook was vond ik niet erg. Ik begrijp dat mama niet kon komen en neem haar zeker niets kwalijk. Ik zal haar in juni gewoon een extra knuffel geven! :-) Soms stak er echter een ander gevoel de kop op. Als ik dacht aan Getamock voelde ik me soms schuldig door nu zo in enorme luxe te verblijven. Ik genoot er echt van maar in het arme Getamock ben ik minstens even gelukkig!
Nu vertrek ik naar Tanga voor een weekje strandvakantie! De volgende keer zal het dus weer een reisverslagje worden! :-) Vergeet zeker niet naar de foto’s te gaan kijken! X
Abonneren op:
Posts (Atom)