Een reisverslag over Tanga, een stadje aan de kust van de Indische Oceaan, en nog iets extra

Nadat papa vertrokken is, was het weer even wennen. Ik startte dan ook mijn dag met 2 uren skype. Zo had ik toch nog goed contact met het thuisfront. Thuis gingen ze ook blij zijn als papa veilig in Belgie was. Om onze gedachten te verzetten haaden we met Jorien, Ellen en Elena afgesproken om te gaan lunchen en zwemmen. We hebben eigenlijk gewoon gepraat terwijl we in de ligstoelen lagen want er was niet genoeg zon naar ons goesting. :-) Vervolgens wandelden we naar het huis waar ze met 3 ondertussen bijna 2 maanden woonden. Ze zijn in een goed gebakken familie! Elektriciteit, toilet, douche, televisie, ijskasten en noem maar op want ze hadden het allemaal. Ik vond het echt leuk om eindelijk eens te zien hoe zij leefden in Tanzania. Volgende week zullen Ellen en Elena Getamock bezoeken. Ik denk dat ze nog zullen schrikken. Na deze gezellige avond was het tijd voor ons om een taxi naar het motel te nemen. De volgende dag moesten we namelijk vroeg uit de veren om de bus naar Tanga te nemen.

Aangekomen met de taxi ana het immens drukke busstation vlogen ze op onze taxi. Ze droegen onze valiezen naar de bus die we moesten nemen. Vriendelijk wou je denken maar natuurlijk wilden ze er geld voor! De zetel had ook niet meer veel ‘pluche’ dus ik voelde de staven er zo door. Dat het geen aangename rit van 8 uur ging worden werd dan ook snel duidelijk! De bus stopte overal om nog meer mensen op te pikken. In de late namiddag arriveerden we dan eindelijk in Tanga, een kuststadje dat bekend zou moeten zijn voor de toeristen. Het was er bedrukkend warm! Hun busstation was ook minstens even druk als in Arusha dus iedereen vloog op de mzungu (de witten). In negeren beginnen we goed te worden! Ik denk dat ik als een straffe tante zal terugkomen in juni. ;) In onze laatste lodge hadden we een telefoonnummer gekregen van een vrouw dat ons kon helpen aan een slaapplaats. Ze was echt heel vriendelijk! Na wat gedoe (hoe kan het ook anders) en wat over en weer gaan,vonden we een goedkope slaapplaats. Onze kamer had een goede badkamer, televisie en airco! Dat laatste is absoluut geen overbodige luxe aan de kust. De uitbaatster was echt een super toffe madam. Haar Engels was niet goed maar ze deed haar best. Elke keer dat ik een woordje in het Swahili zei schoot ze in de lach en gaf ze me een handdruk/ high five. Ze was duidelijk trots dat er 2 witten in haar motel sliepen. Marlies en ik hadden dus een heel gezellige eerst avond. We kropen echter goed op tijd in mijn bed want de busreis had ons afgemat.

Op dinsdag gingen we het stadje verkennen op weg naar het strand. Het was niet zo’n goed weer. Bewolkt en daardoor dus extra drukkend warm! Misschien vies om te zeggen maar de hele week droop het zweet van mijn lichaam. Het is daar echt onvoorstelbaar warm! Onderweg zagen we een plots ebe chique hotel. Onze nieuwsgierigheid deed ons naar de kamers vragen en de prijzen. De plek waar we namelijk toen sliepen bleek uiteindelijk niet proper te zijn wat betreft ontbijt en dergelijke. Verder hadden we ons voorgenomen om 1 nacht in een ferm hotel te slapen! Deprijs viel echter verbazingwekkend goed mee dus we boekten meteen voor 3 nachten. Met dit mooie vooruitzicht trokken we naar het strand. Na lang zoeken vonden we de ‘Yacht club’. Iets voor de rijke tisten hier maar eigenlijk kost het slechts 1 euro per dag. Je kunt er lekker eten, er is koud drinken, veel zetels en natuurlijk het strand! Omdat het weer echter tegenviel hebben we die dag niet gezwommen. We zijn echter wel aan d epraat geraakt met een rijke man die de directeur van een groot bedrijf is. Komt er op neer dat hij veel informatie gaf en ons 2 keer een halve liter bier trakteerde. Dat hebben we dus weer goed gedaan! Ze wilden zelfs ons busticket voor de terugreis tregelen. Toen ze ook nog aanboodden om te blijven om mee geroosterde geit te eten pasten we echter. Wij wilden naar de pizzeria gaan. De avond sloten we dus af met een super lekkere pizza en een veilige rit met de taxi naar ons motel. Daar aangekomen dronken we nog iets met onze vriendin van de receptie en net zoals de eerste keren lachte ze zich kapot als we Swahili spraken.

De volgende ochtend moesten we onze valiezen maken. Een karwei dat we de afgelopen weken bijna dagelijks moesten doen. We trokken eerst te voet naar ons nieuw hotel maar uiteindelijk namen we weer ene taxi. De valies van Marlies was heel zwaar en vandaag scheen de zon! In Tanga is het pas echt bakken en braden. In hotel was het dan ook meteen genieten van de betere airco en de ijskast. Daarna voelden we ons wel klaar voor een andere wandeltocht. Na misschien 10 minuten hing mijn tong opnieuw aan mijn tenen. Dit weertje was niets voor mij. Tanga is ook vrij doods. De laatste jaren is het tourisme namelijk helemaal naar Zanzibar opgeschoven. Wel jammer want zelf een simpele supermarkt met koud drinken was moeilijk om te vinden. In de bank, we moesten geld wisselenm viel ik bijna flauw. Het was daar eerder koud door de airco en deze wissel kon mijn lichaam blijkbaar niet zo goed aan. Na wat te rusten en veel koud water te drinken was ik er weer klaar voor. We trokken door het stadje en zagen veel kleine winkeltjes (voornamelijk gevuld met brol), moskees (aan de kust zijn er veel meer moslims dan in het binnenland) en zowat geen blanken. Het was er ook veel rustiger dan in Arusha en dat beviel me wel. De rijke man van gisteren had ons ook een plannetje getekend want Marlies had een winkel nodig om haar internet te regelen. We moesten op een bepaald moment straat nummer 10 hebben en toen we plots een bordje ‘street nr 20’ zagen kan je u wel inbeelden dat dit enorm balen was! De rest van de dag spendeerden we op het strand. We deden onze eerst plons in de Indische Oceaan en leerden een groep Ieren kennen. Een warme vermoeiende maar heel leuke dag dus! We trokken voor het avondeten naar dezelfde pizzeria en genoten van het zalig zachte bed in het hotel.

Donderdagochtend waren er weer veel wolken en dat was even een dompertje. In de voormiddag gingen we toch niet zwemmen want we hadden een afspraak in het bedrijf van onze rijke vriend. Hij had ons busticketjes. Toen we vroegen hoeveel we hem moesten zei hij vrolijk niets. We moesten hem gewoon die avond een pint trakteren. Geen probleem voor ons! :) We trokken nog wat rond in het stadje op zoek naar een souvenir. Er was echter niets te vinden dus trokken we maar naar het strand. Ahja, wat doe je anders aan de kust? :) Het weer was ondertussen zalig! Enorm warm maar de Indische Oceaan was zalig om te zwemmen. En ja, er staan palmbomem op het strand en er zijn ook aapjes die je komen bezoeken. Super dus! Ik wil graag eens terugkomen want je kunt hier ook naar een strandbank varen, snorkelen of een eiland bezoeken. Jammer genoeg is dat allemaal nog heel duur als je maar met 2 bent en we hadden ook maar 4 dagen. Dat staat dus op mijn ‘to do-lijstje’! Je kunt het waarschijnlijk al raden maar we trokken weer naar dezelfde plek voor het avondeten. Deze keer waagde ik me aan een pepersteack met frietjes. Ik ben enorm blij dat ik dat heb gedaan want het was zaaaaaalig! Sjonge, die frietjes smaakten zoals in Belgie. Meestal zijn ze hier heel dik en niet knapperig, maar deze frietjes waren super. Met een goed gevulde maag was het weer tijd voor ons bedje.

Eigenlijk was vrijdag niet heel anders dan de andere dagen. In de voormiddag trokken we dus weer door het stadje. Deze keer gingen we op zoek naar een lunchpakket voor de volgende dag en kaartjes. Het eten is gelukt maar kaartjes niet. We werden geholpen door 2 heel vriendelijke gasten maar ook zij vonden geen kaartjes. Er was 1 goede winkel en daar gaan we elke dag al naartoe, naar die was altijd toe! Ja, dat is toch typisch Afrikaans hoor. :) Daarna was het tijd om uit te blazen in onze frisse kamer. Op deze manier heb ik een glimp kunnen opvangen van de ‘Royal wedding’. Dat kon je overal in Tanga volgen. Onze laatste namiddag brachten we niet door op het strand maar aan een zwembad van een enorm chique hotel. Allen geluk kon ik ook daar genieten van het zalige zicht op het strand en de oceaan! Ons vaste stek voor het avondeten lag ana de overkant van de straat dus trokken we ook weer naar daar. Deze keer kozen we voor zowel een voorgerecht als een hoofdgerecht als een dessert. Het was weeral om je vingers van af te likken want zelf hun dessert, een ijsje, was huisgemaakt. En dat wad dat! Onze strandvakantie eindigde daar want op zaterdag was het weer tijd om naar Arusha te reizen.

Omdat mijn internettijd zowat op is vertel ik over dit weekend volgende week wel. Ik zal dan ook foto’s van het strand posten zodat jullie wat mee kunnen genieten. :) Je kunt mijn link naar mijn Picasa op mijn blog vinden. Om af te sluiten nog even iets anders.

EEN OPRECHT, PERSOONLIJK BERICHT UIT MIJN GEDACHTESTROOM AAN HET STRAND IN TANGA:
Ik heb nu 2 weken de toerist uitgehangen in het prachtige Tanzania. Zoals jullie hebben kunnen lezen vond ik de safari met papa zalig. Toch had deze ervaring soms een wrange smaak. Wanneer ik aan het genieten was van de luxe, moest ik geregeld aan de mensen in Getamock denken. Ik voelde me dan soms echt schuldig. Toen we een arm dorp bezochten had ik er geen plezier in. Aan de ene kant omdat ik zelf in een soortgelijk dorpje woon en aan de andere kant omdat ik hen niet het gevoel van de dieren in de zoo wilde geven. Dit gevoel passeerde soms maar vluchtig. Deze week, liggend in een brandende zon op het strand, besefte ik het volgende plots. Ik weet dat het voor sommige raar zal zijn dat ik dit op mijn publieke blog post, maar het zij zo. Voor mezelf doet het deugd om dit te typen. Sommigen zullen mij er in herkennen, sommigen zullen me op een andere manier leren kennen of helemaal kennen. Ik hoop gewoon dat het een aangename kennismaking mag zijn.

Op het strand merkte ik een botsing op tussen mijn Belgische ik en mijn (nieuwe) Tanzaniaanse ik. Aan de ene kant zat ik binnensmonds te vloeken dat de zon sneller de rest van mijn lichaam moest doen bruinen en ik dringend moest afvallen (meisjes zullen dit wel herkennen tijdens hun eigen momenten in bikini op het strand of aan het zwembad). Deze ik wilde ook naar een hotel met meer luxe. Mijn nieuwe ik, als ik het zo kan/mag noemen, werd kwaad door deze gedachten. Ik ervaar hier in Tanzania net dat je blij moet zijn met wat je hebt en wie je bent. Dat is net één van de wijze lessen die ik mee naar huis wil nemen. Ik ben kwaad op mezelf om mijn commerciële ik nog steeds tegen te komen. Laten we dus zeggen dat ik in een tweestrijd zit. Ik denk niet dat mijn 2 “persoonlijkheden” de strijdbijl snel zullen begraven. Dit zal nog weken, maanden, misschien jaren duren. Bekijk het als een engeltje en een duiveltje dat op je schouders zit en die elkaar telkens tegenspreken. Moet ik dan op zoek naar een gulden middenweg? Of is één van de twee beter en moet ik dus die kiezen? Ik weet het niet. Ik verwacht ook niet dat iemand mij er een antwoord op kan geven. Ik ben wel blij dat ik merk dat Tanzania, meer bepaald Getamock, iets met mij doet. Het voelt echt goed aan maar soms ook dubbel. Ik zie het als een heerlijk leerproces dat ik op een dag zal afronden.

Met mijn vertrek dat steeds dichterbij komt, vond ik het tijd om het bovenstaande ook aan jullie te vertellen. Voor de mensen die me goed kennen zal het misschien op deze manier beter zijn om “mijn nieuwe ik”, al is dit misschien wat te groots om het mee te benoemen, in juni te begrijpen. We zien wel maar het deed deugd om dit even te delen.

Het lijkt me na 12 weken ook eens gepast om al mijn lezers te danken. Ik vind het fijn om te merken dat er mensen zijn die mijn belevenissen volgen. Op zich maakt het dat voor mij ook gemakkelijker. Zo moet ik namelijk in juni minder vertellen! :-) Dus bij deze een heel oprechte DANKUWEL!

Hopelijk tot het volgende blogberich! See ya!

Nathalie met het motto ‘eens een melkfles altijd een melkfles!’.