Vorige week zaterdag zijn we naar een nieuw internetcafé, genaamd Bumbs, in Karatu geweest. Ze hadden ons verteld dat hij daar heel goed was en dat het wordt uitgebaat door een Amerikaanse vrouw. Niets is minder! Het is een knap ingerichte plaats met lekker eten en laptops van een zeer goede kwaliteit. Dit zal onze vaste stek worden voor de komende weken. Ja weken, want we zijn al lang bezig met de laatste maand. Veel meer dan goed eten en me bezighouden op internet heb ik dan ook niet gedaan. Ik kroop zelfs, na een rustige rit met de daladala en wat avondeten, extra vroeg in bed.
Met de leuze ‘Ochtendstond heeft goud in de mond’ kwam ik de volgende dag op tijd uit bed en dat op een zondag! We gingen die dag namelijk met enkele leerlingen mee naar ‘the Lutheran church’ in Endamarariek zoals die vrijdag was afgesproken. Om 9 uur waren we dan ook al op pad. Potverdikke, dat was nogal een wandeling! Zoals je op de foto’s kan zien is het hier heel heuvelachtig/ bergachtig. We staken ook weer “rivieren” over en beklommen enkele rotsen. De zon scheen nog niet helemaal maar toch was het voor ons puffen geblazen. De leerlingen hebben het allemaal van dichtbij kunnen zien! Op een bepaald moment, ik was net stoer aan het slefferen om te tonen dat ik echt nog niet moe was, schoof ik bergaf over het zand en viel ik bijna neer. Om mezelf recht te houden moest ik het hand van Ambrosi, een leerling van form 4, stevig vasthouden. Van een afgang gesproken! Om 10 uur begon de misviering en we waren gewoonweg op tijd. Dat betekent dus dat we zeer goed hebben gestapt! Ik had een fijne in de Kerk al duurde het nogal lang. Het eerste deel duurde al 2 uur en werd gevuld met veel bidden, preken, zingen, dansen en een korte speech van de 2 blanken, Marlies en ik dus. Toen was het tijd voor een korte onderbreking en mochten we dus buiten even gaan genieten van het heerlijk zonnetje. Daar hielden zee en kleine veilig. De mensen hier moeten namelijk verplicht een bepaald bedrag doneren. Sommigen hebben het geld echter niet dus ze nemen andere dingen zoals eieren mee. Dit wordt dan allemaal geveild tijdens de onderbreking om geld in te zamelen voor de kerk. Het was best grappig en ik was vooral blij dat ik alsnog kon genieten van het goede weer. Na een tijdje was het echter tijd voor deel 2! Ook dit deel werd gevuld met bidden, preken, heel veel zingen en dansen. Onze leerlingen waren het koor en ik zat daar weer trots te kijken. Ze hebben echter ook een lang saai toneel gespeeld. Toen kreeg ik er wel even genoeg van. Rond 14 uur was het eindelijk tijd voor lunch! Ik had dus meer dan een halve dag doorgebracht in een kerk. Al een geluk is een misviering in Tanzania veel vrolijker dan bij ons! Ik heb genoeg filmpjes gemaakt om aan jullie allemaal te tonen! We hebben ons eten laten zakken in het heerlijke zonnetje en al kijkend naar weer een prachtig uitzicht. Nu zou je wel denken dat het tijd was om weer naar Getamock te wandelen, maar dat klopt niet. Onze leerlingen waren nog niet klaar met zingen dus we gingen opnieuw in de kerk binnen. Komt er dus gewoon op neer dat ik een hele dag heb doorgebracht met een hele hoop leerlingen in een kerk. ;-D Ik had echter een enorm leuke tijd! Dit was weer een ervaring dat ik nooit meer vergeet! Om de dag goed af te sluiten zijn we met Ambrosi naar het centrum van het dorpje gewandeld om iets te drinken en een lolly te eten. Zo hoort het hé! :) Wat later kregen ook HP en Christopher een lolly cadeau. We name ook de daladala terug naar Getamock want het was al vrij laat en stiekem is zo’n wandeling wel heel vermoeiend. In Getamock heb ik nog wat zitten praten met enkele leerlingen, kreeg ik een pot om ugali in te maken cadeau, toonde ik hen de filmpjes die ik had gemaakt waardoor ze spontaan weer begonnen te zingen en om het allemaal goed af te ronden waste ik mijn weelderige haardos! Nog net voor het slapengaan kreeg ik een leuk telefoontje van het thuisfront. Ik ben dus weer met een zalig gevoel gaan slapen. Het is hier echt elk moment genieten! Ik hou er van!
Op maandag stelde ik mezelf weer de vraag waar iedereen zat. Er waren enorm veel leerkrachten afwezig waaronder mijn kompaan voor de sportcompetitie, Emmanuel. Dit betekende dat ik weer op tocht ging om vervoer te vinden. We moesten namelijk die namiddag naar Dr. W. Slaa school voor de laatste dag van de competitie. Terwijl ik aan het lesgeven was in form 3 kreeg ik dan de verlossende boodschap dat we een grote vrachtwagen hadden. Jippie jeej! Na de lunch sprongen er wel 80 leerlingen in de laadbak van de vrachtwagen. Het was een grappig zicht en ze waren heel blij met dit vervoer. We kropen met de leerkrachten in de cabine van de chauffeur. De leerlingen van de Dr. W. Slaa school leken niet echt blij en ze waren er duidelijk niet klaar voor. Stephen had zelfs tegen ons volleybalteam gezegd om rustig te spelen. We hebben dan ook op het gemak gewonnen. De zon kwam er deze keer ook goed door dus daar kan ik opnieuw van genieten. Onze jongens speelden nog eens een goed partijtje voetbal. Tijdens de rust hadden we een goede voorsprong (4-1). Ik zag dus dat het goed was en ging met Marlies iets drinken. Onze spelers hadden echter een te goed gevoel waardoor het uiteindelijk 4-4 is geworden! Ik wist niet wat ik zag. We waren allemaal wat teleurgesteld en vooral omdat er 1 goal van onze ploeg werd afgekeurd. Een gelijke stand was dan ook het resultaat. Al een geluk had ik kunnen regelen dat de vrachtwagen ons weer helemaal naar de school ging brengen. Als hij had geweigerd hadden we nog enkele kilometers te voet moeten afleggen. Al bij al dus een zeer plezante dag!
Dinsdagochtend ben ik gestart met veel brieven te schrijven terwijl het buiten regende. Het waren geen gezellige briefjes of kaartjes, maar brieven om geld te vragen aan de directeur om de competitie te organiseren. Ik zat wat echter met mijn werk dus ik zette een tandje bij. Op deze manier bracht ik de financiële kant in orde. Jaja, zelfs in een pole pole/hakuna matata school houden ze min of meer de administratie bij! Daarna moest ik naar een vergadering in Dr. W. Slaa school om de beste spelers te selecteren. Op vrijdag zouden we samen met de andere 4 scholen 1 team vormen om tegen een team uit 4 andere scholen te spleen. Ja, die schoolcompetitie heft nog een enorme staart gekregen. Stephen en ik hebben ongeveer anderhalf uur gewacht op de daladala dus we gingen zeker en vast veel te laat zijn. De vergadering ging normaal startten om 10 uur maar toen wij er arriveerden om half 12 waren we niet de laatste. Geweldig toch?! De hele vergadering lang praatten ze in het Kiswahili waardoor ik me vrij eenzaam voelde. Het waren allemaal leerkrachten die verplicht in het Engels lesgeven en nu konden ze geen word Engels uitspreken. Ik vond het ook moeilijk om leerlingen te selecteren want dat betekent dan dat je leerlingen moet teleurstellen. In de late namiddag was het allemaal voorbij en daar stonden we dan… . Het was nog veel te vroeg voor de daladala en ik had echt geen zin om ver te wandelen. En wat doen we dan in een land als Tanzania? Inderdaad, wat rondkuieren, iedereen goeiendag zeggen, iets eten en zeker iets gaan drinken. Zo gezegd, zo gedaan! Het was best gezellig. Ik ben echt blij dat Stephen me vergezelde. We hebben er zelf Judith, een leerkracht van onze school, gezien en haar mama. Ik heb dus weer veel handjes gegeven. In het café kreeg ik ook meteen 2 kindjes bij me in de zetel. De baby lag graag bij mij dus ze heeft daar enkele uren in mijn armen gelegen. Stephen voorspelde dat ik een heel goede mama zal zijn! :-) Om 18u zagen we onze daladala aankomen op zijn normale slakkengangetje. Onze auto is altijd de traagste terwijl hij eigenlijk het verst moet rijden. Ik was dus pas rond 20u thuis. Ik nodigde Stephen uit om te blijven eten en hij leerde daardoor de spaghetti met groente kennen. Deze dag ging trouwens gepaard met een stijve nek dus ik was weer helemaal uitgeput.
Na een hele nacht regen was het blijkbaar nog niet genoeg geweest dus was het op woensdag een hele dag slecht weer. Kan je dan eens raden wat ik toen moest doen? Het is iets dat je niet doet als het buiten regent. Ja lach maar want ik heb dus bijna een hele dag buiten gestaan. Hip hoi! Ik was vroeg op school omdat ik weer veel paperassen in orde moest maken. Verder moest ik ook mijn les over genetica nog helemaal voorbereiden. Door al het werk als hoofd van sport had ik daar immers geen tijd voor gehad. Tussendoor ging ik weer op zoek naar vervoer en deze keer om de geselecteerde spelers naar Endamarariek te brengen voor een training. Ik kon de tractor van het dorp regelen en deed ondertussen een gebedje dat het dan zou stoppen met regenen. Een tractor is namelijk niet overdekt! Voordat we vertrokken gaf ik met oprechte pijn in mijn hart voor de allerlaatste keer les in het vierde jaar. Ik vond het echt heel spijtig. Ik besefte dat ik ze enorm hard zou missen. Verder bedacht ik ook dat het afscheid hier totaal anders zal gaan. Ik was namelijk zeker dat ik jullie allemaal weer ging zien na 4 maanden. Bij deze mensen weet ik dat niet zeker en al helemaal niet voor de leerlingen uit het vierde jaar. Als ze hier in november afstuderen moeten ze namelijk naar een andere school gaan. Ik weet dat ik ooit terug kom maar ik hoop echt dat ik deze leerlingen ooit nog kan terugzien. Dat was ook het eerste dat ze me vroegen. Mevrouw, wanneer kom je dan terug? We zullen wel zien. Daarna vertrok ik in de laadbak van de tractor met een hoop leerlingen, Stephen en Elias naar Endamarariek. Hopla, weer een heel avontuur! We moesten de takken van de bomen ontwijken, onszelf recht houden en vooral veel lachen. Ook die dag konden de leerkrachten blijkbaar weer geen Engels praten. Ik heb al een geluk toffe leerlingen die tenminste Engels proberen te praten. Ik heb met Anna, een meisje uit form 3, even staan schuilen onder een boompje toen het wat begon te regenen. Toch voelde ik me ook deze keer vrij eenzaam. Gek, want er waren ontzettend veel mensen. Mijn leerlingen vonden het ook geweldig grappig dat de andere leerkracht geen Engels konden. Mijn leerlingen zijn toch echt schatjes hoor! Wanneer het begon te schemeren zijn we weer vertrokken naar Getamock met een tractor zonder lichten en in de regen. Onderweg was er een meneer ontzettend kwaad omdat we geen lichten hadden. Voor ons gaf de maan meer dan genoeg licht maar dat vond de man niet zo grappig. Toen hij dreigde om in het midden van de weg te blijven liggen, zijn we maar snel weggereden. Onderweg zijn we ook 2 keer uit de bak gesprongen omdat het te glad was voor de tractor om met een volle laadbak naar boven te rijden. Ik liep daar dan arm in arm met Stephen want ik had totaal geen grip in de modder. Mijn evenwicht is niet echt hoe het zou moeten zijn. We hebben goed gelachen en de leerlingen zongen ook vrolijke liedjes. De chairman was duidelijk opgelucht dat we eindelijk veilig in Getamock waren. Hij kwam als een echte papa kijken of ik in orde was. Nadat ik wat warmere kleren had aangetrokken (belachelijk maar ik heb het echt koud gehad in het normaal warme Tanzania) genoot ik van een telefoontje van het thuisfront. Ja voelt het waarschijnlijk al aankomen maar ik was dus weeral uitgeput! Deze keer viel ik in een diepe slaap in onze zachte zetel.
Net zoals alle dagen wandelde ik de volgende ochtend door de mist naar school. Het weer zag er opnieuw niet zo veelbelovend uit. De winter is hier in aantocht! Amai, ik zal weeral in herhaling moeten vallen want ik heb opnieuw brieven en verslagen geschreven. Drukke werkweek dus met ondertussen allemaal nieuwe avontuurtjes! Om het allemaal nog wat saaier te maken was er ook een personeelsvergadering. Deze keer had ik veel puntjes in verband met de sportcompetitie! Op dat vlak leek het dus wat op een LK maar dan veel rustiger en stiller. Ja, het zijn dan ook niet allemaal kakelende vrouwen in een kot hé! ;-D De rest van de dag heb ik dus vergaderd, verslagen geschreven en dingen geregeld voor de grote dag van morgen. Ik heb niet kunnen lesgeven in het derde jaar omdat de lunch op donderdag vroeger was. De leerlingen hadden namelijk geen ontbijt gekregen en hadden dus al een hele dag les gekregen terwijl ze daar zaten met een lege maag. Deze eerder saaie maar drukke dag werd dan afgerond met een leuk telefoontje van Jan!
Vrijdag de 13e was hier een hoogdag! We zijn de dag wel gestart met regen en wat chaos om alle leerlingen te verzamelen, maar uiteindelijk kwam alles goed. We vertokken weer naar Endamarariek met de tractor. Mijn reactievermogen werd weer goed getest en ook de been –en armspieren warden getraind in de laadbak. De leerlingen waren er klaar voor en uiteindelijk kwam de zon er ook goed door! Ook deze keer waren we veel te laat maar totaal niet de laatste school! Haha, de Afrikaanse stiptheid is geweldig! Annemik Vleugels, dat is hier iets voor u! ;D Al kunnen ook andere Auroragirls gemakkelijk integreren in Tanzania op dit vlak! ;) Het was een lange dag die werd gevuld met wedstrijden atletiek, voetbal, volleybal en nettibal. Alles gebeurde weer in het Kiswahili maar deze keer liet ik me niet doen! Je moet als leerkracht namelijk vechten voor je leerlingen zodat ze de kans krijgen om te tonen wat ze kunnen en dat ze worden geselecteerd. Ik heb me helemaal gegeven voor de meisjes en er zijn er veel geselecteerd. Ik was echt trots op hen! Ik was enorm tevreden over het resultaat en heb met heel veel plezier voor hen gesupporterd. Zoals jullie kunnen horen had ik weeral een super toffe dag! Ik had het weer voor geen geld willen missen! De sfeer zat er ook ‘s avonds nog goed in en we deze keer was de laadbal propvol! We stonden heel dicht op elkaar en dat zorgde voor hilarische momenten. Ik had zelf ook niets om vast te houden behalve dan de leerlingen. Martini, een leerling uit form 4, hield me goed vast en zei me telkens opnieuw dat ik geen bang moest hebben! Ik vond het hilarisch! We vielen soms bijna helemaal plat waardoor het leek op een spelletje limbo. Een keertje lette ik niet zo goed op, het was ook al donker, en daardoor kreeg ik een tak recht in mijn gezicht. Het was natuurlijk een boom met dikke prikkers dus dat was wel even ‘nen zure’! Sinds dan nam Martini me nog meer vast en zorgde hij er goed voor dat ik op tijd wegdook. Je had het moeten zien! Man man, door het hier te typen besef ik pas echt hoe plezant het hier is! Ik ga het echt missen!
Het was dus een drukke week vol sport die voorbijvloog en daardoor nadert mijn vertrek hier sneller dan ik dacht. De week eindigde voor mezelf ook met een knalrood hoofd. Dit komt door in de koude wind te staan, vooral dan tijdens de ritten met de tractor en de verrassende zon op vrijdag. Ach, I’ll survive!
Dit was het dan. Veel plezier ermee en bedankt om dit te lezen!
Hakuna matata!
X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten