Zoals ik al zei viel het afscheid zwaar. Ik probeerde dit in Arusha wat te vergeten. Op woensdag liepen we wat rond te dwalen in Arusha. Lekker eten en al enkele souvenirs stonden toen op het menu. Ik was echter moe van het afscheid nemen en was dan ook blij om op ons bedje te liggen. Na wat televisie en vooral Alias te kijken, viel ik in slaap met mijn gedachten nog in Getamock.
De volgende ochtend, na een çava ontbijtje, trokken we naar het internetcafé. Daar kon ik mijn zegje doen via skype, de laatste mails lezen en het lange blogbericht posten. Ik was wel opgelucht om ’s morgens al meteen het zonnetje te zien. Ik had namelijk niet zoveel zin in de dag en daardoor deden die zonnestralen extra deugd. Op het einde printte ik nog snel ons vliegtuigtickets, toch ook niet onbelangrijk en dan konden we vertrekken naar Africafé. Onderweg stopten we nog om souvenirs te kopen. We hadden gisteren namelijk een schitterende winkel ontdekt met o.a. T-shirts en zakken. Jammer genoeg was mijn geld na 4 maanden volledig op. Ik had anders nog een geweldig mooie handtas op de kop kunnen tikken. Ach, ik maak wel mijn eigen souvenirs met de gekregen doeken! :-) Ergens in de namiddag belandden we dan toch met een reuzenhonger in Africafé. Niet veel later en na een drukke dag kwam ook Joke net op tijd om te genieten van een heerlijke cheeseburger. Na al die tijd doet het nog steeds deugd om dit achter de kiezen te stoppen! Met een goed gevulde maag trokken we dan naar de Masai-markt. Dé ideale plek om schitterende souvenirs te kopen. Omdat Joke heel goed Swahili kan praten konden we alles aan een goede, eerlijke prijs kopen. Ik kocht met Joke een lading oorbellen en kettingen. Bij deze vertel ik jullie al dat ik ze in Reet & omstreken zal verkopen ten voordele van Getamock. Jullie horen nog van me! ;-) Op deze manier kan ook ik vanuit België de leerlingen en leerkrachten blijven steunen. Het is mijn contact, een manier om nauw verbonden te blijven met hen. Al is mijn grote droom wel om over een jaar al terug te reizen. Hen in levende lijve zien is namelijk een tikkeltje leuker dan juwelen te verkopen ten voordele van de school. :-) Het was een druk shopmomentje maar we konden wel naar huis gaan met knappe dingen. We zeiden nog snel gedag tegen Joke en trokken naar Empire, een restaurantje. Met een frisse pint, een lekkere pizza en een gezellige kerel die me een mooi schilderijtje als souvenir verkocht was ook deze avond weer voorbij. Het was de bedoeling om lang op te blijven zodat ik echt moe zou zijn op het vliegtuig, maar dat plan is op onverklaarbare wijze gefaald. Geen flauw idee waarom of hoe, maar ik viel als een blok in slaap! Echt waar, ik kon me niet wakker houden. Op die manier was het wel sneller ochtend dan verwacht… . :-)
De volgende dag nam ik een warme douche met wat zenuwen voor het nakende vertrek. Toen ook het ontbijt achter de rug was, stond de taxi voor de deur. Onderweg zagen we Joke nog kort en dan was het tijd om echt naar de luchthaven te gaan. Over de reis valt niets zinnigs te zeggen. Ze was lang en vermoeiend. Geland in België gierden de zenuwen door ons lichaam! Zenuwachtig als we waren staken we iedereen voorbij. Snel even opfrissen en tanden poetsen in het toilet (en wauw, ik mocht het water uit de kraan gebruiken!) om vervolgens door de gang te joggen. De jongeman aan de douane had al snel door dat we had gehaast waren. In één adem legden we toch nog uit dat we 4 maanden waren weggeweest. Met een piepende kar (ja, was dus kapot en met mijn haast en luiheid had ik geen zin om er eentje uit de rij te trekken) trok ik naar de bagageband om vervolgens door de gangen te rennen. Haha, nee zo erg was het niet maar het komt wel in de buurt. Op de luchthaven stonden mama, papa, Kelly, Caro (MET boterhammen met choco, ’t boerinneke natuurlijk), Jan, Ifke en Leentje me al een tijdje op te wachten. Hilariteit alom want de tranen waren ook aanwezig tussen de knuffels door! Ja, gevoelig beestje! :-) Op onze oprit stonden de vrouwen van de chiro, duidelijk verrast dat ik zo vroeg was, al klaar om me te verwelkomen. Enja, gezellige dagen dus! Veel mensen gezien en het was steeds een blij weerzien.
Ik besef dan nu ook dat ik ze eigenlijk echt wel had gemist! Van heimwee was geen sprake maar nu doet het wel deugd om Reet & omstreken weer onveilig te maken. Doordat iedereen examens heeft, veel succes trouwens, kan ik mij op mijn gemak aanpassen aan het leven in België. Mijn uitleg over hoe het aanpassen gaat en welke levenslessen ik heb getrokken houd ik voor mijn eindverslag. Daar zou ik zo snel mogelijk eens werk van moeten maken. Zoals ik al zei is het leuk om iedereen terug te zien maar mijn gedachten zitten nog vaak in Getamock. Ik zal mijn tijd daar nooit vergeten! Stel dus gerust vragen over alles, kom langs om mijn foto’s en filmpjes te bekijken en weet: “waar het hart van vol is, loopt de mond van over”! ;-)
Bedankt om mijn blog te volgen! Ik zal binnenkort ook mijn Picasa volledig vernieuwen met nieuw beeldmateriaal en een woordje uitleg. Goh jongens, wat een vooruitzicht!
Groetjes,
Nathalie a.k.a. het afrikaantje van Chiro Aurora.
maandag 6 juni 2011
donderdag 2 juni 2011
Het lange verhaal van ‘the final countdown’
Op zondag 22 mei kon ik in Bumbs, het internetcafé, weer genieten van een heerlijk stukje chocoladecake. Om heel eerlijk te zijn was dat stukje ook mijn middageten. Het duurt namelijk steeds langer en langer voordat mijn blog klaar is. Het was nogal snel tijd om voor de allerlaatste keer een daladala te nemen. Het voelde echt gek aan om dat te beseffen. Het was het begin van het einde. We zagen ons eigen daladala staan (jippiie, hij is dus gemaakt) maar toch namen we de auto naar Endallah. Tandao zou ons daar opwachten en we konden hem niet bereiken om hem het nieuws van onze daladala te vertellen. Nadat we dit hadden uitgelegd aan Simon, Thomas (a.k.a. HP) en nog vele anderen die dachten dat die domme blanken in de verkeerde auto zaten, konden we vertrekken. Aangekomen maakten we weer kennis met de lak aan stiptheid van de Tanzaniaanse mensen. Tandao was namelijk nergens te bespeuren. Na wat bellen en wachten, daagde hij toch op met de auto van zijn vader. We konden dus koers zetten naar Getamock! We waren weer veilig thuis, aten wat avondeten en gingen al dromend van kaas naar bed.
De volgende dag was het tijd om naar school te gaan. Dit ging jammer genoeg gepaard met veel keelpijn. Ik zal jullie nu alvast verklappen dat ik de komende 2 weken een verkoudheid had. Jep, dat lees je goed. Ik had een echte verkoudheid met gesnotter en gehoest in een land als Tanzania! De leerlingen van form 4 hadden die dag hun allerlaatste examen. Omdat ze vanaf dan 2 weken vakantie hadden, was het al tijd om afscheid te nemen. We gaven hen na het examen een balpen met een tekstje aan om hen te bedanken voor de fantastische tijd die we hadden. De rest van de dag spendeerde ik aan lesgeven in het derde jaar en het maken van mijn allerlaatste samenvatting voor de lessen biologie. Weer een start van het einde… . Het zonnetje kwam er maar laat door dus dat was een extra reden om er 100% van te genieten. De volgende dag zouden er leerlingen naar Karatu gaan om wedstrijden te spelen. Omdat Emmanuel wéér afwezig was, moest ik langs alle kanten proberen om informatie te verzamelen. Chaos alom maar de leerlingen waren weer ontzettend lief en vriendelijk. Het is hier echt een leuke bende! De avond werd weer compleet met een telefoontje van het thuisfront en zo kwam ik weer een dagje dichterbij België.
Dinsdag werd een ontzettend slechte dag. Door de verkoudheid had ik slecht geslapen en het regende ook toen ik moest opstaan. Ik was al om 7u10 op school om de situatie van de leerlingen voor Karatu te bekijken. Ook de leerlingen en Simon moesten dan aanwezig zijn. Daar stond ik dan: alleen en buiten in de koude met een keel die dicht zat. Na 20 minuten waren er enkele leerlingen, de daladala stond klaar en ook Simon was gearriveerd. Ik zal jullie het hele gedoe besparen maar ik kan jullie zeggen dat er een grote (en terechte) woordenwisseling was tussen Emmanuel en Simon omdat die eerste zijn verantwoordelijkheden niet neemt. De leerlingen zijn ook niet naar Karatu gegaan omdat ze uiteindelijk bijna 2 uur te laten waren. De wedstrijden waren ondertussen al begonnen dus ze hadden hun eigen ruiten ingegooid. Het was geen fijne beslissing en Emmanuel was ook van het toneel verdwenen waardoor ik het kon gaan vertellen. Enorm triest en vooral teleurgesteld na mijn harde werk, ging ik naar huis. Daar ontdekte ik dat het geluid van mijn GSM stuk was. Bellen zou dus ook al niet lukken! Jongens, jongens, wat een dag en hij was van bijlange nog niet voorbij. Gelukkig was er nog mama Walter! Ze leerde ons boke met ei en mandaazi maken. We kregen dus kookles en mochten alles zelf opeten. Zalig! Omdat ik op dinsdag niet moet lesgeven en toch nog wat sip was, las ik nog een boek in onze zetel. Het was nog te koud en nat om buiten in het gras te zitten. In de namiddag kwam het zonnetje er toch door en ging ik ook naar school. Daar werkte ik verder aan de samenvatting. Er werd niet meer gesproken over het voorval van die ochtend. Thuis kreeg ik van mijn Tanzaniaanse papa, de chairman dus, zijn GSM om met Jan te kunnen bellen. Ik mocht zijn GSM voor de komende week hebben. Ik wachtte op het telefoontje van Jan door een boek te lezen terwijl de zon onderging. Na enkele minuten had ik echter al gezelschap van Peter Axwesso, een jongen uit form 4. Het werd een gezellige babbel en daarna had ik Jan aan de lijn. Toen ik weer thuis kwam beseften we dat Edwin echt was verdwenen. Hij was geselecteerd om naar Karatu te gaan maar zoals ik net vertelde hadden we de auto zonder hen laten vertrekken. We konden onze jongste broer niet bereiken dus afwachten was de boodschap!
Woensdagochtend werd ik uit de leraarskamer geroepen door Ambrosi, een leerling uit form 4. Eigenlijk wilde hij gewoon vertellen dat hij naar ergens ver weg (namen van dorpen onthouden is hier niet zo simpel) ging en dag wilde zeggen. Al een geluk dat hij tegen het weekend zou terugkomen dus een echt afscheid was het nog niet! Ik had die woensdag een belangrijke taak op het programma. Ik moest namelijk de verbetersleutel van mijn examen nog maken. Dit wilde ik echt heel gedetailleerd maken met een duidelijke puntenverdeling want Dawite zou mijn examen verbeteren. Een taak dat dus bijna de hele dag innam. Ik kon niet gaan lesgeven omdat Emmanuel mijn tijd inpalmde (ahja, hij was weken spoorloos geweest) en toen hij eindelijk stopte was het tijd voor de lunch. De lunch was de laatste tijd namelijk heel vroeg omdat de leerlingen geen ontbijt meer kregen. Dit komt omdat er weinig leerlingen zijn die hun schoolgeld kunnen betalen, noch met maïs noch met geld. Na de lunch voor de leerkrachten zat ik samen met Christopher om het feest met de geit te regelen. Jep, de jongens van form 3 krijgen hun feest met een geit om te vieren dat ze de winnaars van de schoolcompetitie waren! Die avond waren we opnieuw uitgenodigd bij Simon en Beatrice. Ook deze keer maakten ze hun overheerlijke kip met frietjes. Marlies en ik hadden nu wel frisdrank en zelfgemaakte mandaazi als dessert bij. Toen ik daar zat op een stoel met liedjes van bijvoorbeeld Bob Marley onder een prachtige sterrenhemel, besefte ik pas hoe hard ik Getamock zal missen. Ik voelde het vertrek zo dichtbij komen en daar werd ik niet vrolijk van. Ik kan jullie in het grootste geheim vertellen dat ik enkele traantjes heb moeten wegpinken. Het overviel me echt plots. Het was wel een heel vrolijke avond. Op een bepaald moment had Beatrice zelf de slappe lach en dat was echt enorm aanstekelijk. Simon bracht ons weer als een echte gentleman naar huis en in mijn bed kwam de gedachte van het afscheid weer naar boven. En weet je wat? Ik heb/had hier echt ‘the time of my life’!!!!!
De volgende ochtend wilden we ons evaluatiedocument laten invullen door de directeur maar die lieve man verdween weer naar Karatu of Endamarariek. Dat laatste is niet altijd even duidelijk. :-) Ik had echter een heel fijne dag. Door de vorige avond had ik namelijk beslist om echt voor de volle 100% nóg bewuster te genieten van elke seconde! De zon was dan ook extra vroeg van de partij! Ik heb even voor school gewerkt door al puntjes te noteren voor het allerlaatste reflectieverslag. Daarna heb ik van mijn dagboek een plakboek vol herinneringen gemaakt en als volgende taak stond het cadeautje voor form 3 op het programma. Ik maakte daarvoor opnieuw gebruik van mijn beste vriend, Meneer Carbonpapier. 90 keer hetzelfde tekstje schrijven is namelijk wat te veel van het goede, is het niet?! Door de vervroegde lunch kon ik weeral geen lesgeven in form 3. Dat betekende dat ik onbewust die maandag voor de allerlaatste keer had lesgegeven in Getamock! Om de schooldag af te sluiten had ik nog een vergadering met de leerlingen van form 3 over het feest met de geit. Ik had ondertussen, de vuile was ga ik niet uithangen, ook het geld van de leerkrachten ingezameld. De vergadering was best fijn. We planden wat we gingen kopen (de leerlingen moesten ook een bijdrage doen om aanwezig te mogen zijn), verdeelden taken en ik zat er ondertussen wat verbaasd bij. Het feest zou namelijk echt leuk worden en dat allemaal door het werk van de studenten. Ze dachten echt aan alles. Ze waren ook blij dat ik hen kon vertellen dat ik thuis Belgische vlaggetjes, tape en ballonnen had. Met tekentalenten als HP en het gekleurd krijt van Marlies zou de decoratie dus ook dik in orde zijn! Christopher maakte ook nog het grapje dat iedereen een danspartner moest hebben. Mja, dat ging bij mij toch het ene oor in en het andere weer uit! ;-) Met een fijn gevoel ging ik naar huis en het werd alleen maar beter. Ik heb namelijk weer kunnen bellen met de familie en net op dat moment stond ‘Dé Worstman’ voor de deur. Ik heb dan ook meteen mijn verlanglijstje kunnen doorgeven. BBQ: check! :-) Nadat dat weer achter de rug was konden we nog eens genieten van de generator. De GSM, die ik ondertussen alleen kon gebruiken om heel af en toe iets te sturen, werd weer opgeladen en op het einde zagen we ook een aflevering van de serie ‘Alias’. Bij deze wil ik Joke bedanken voor deze geweldige DVD’s. :-) Marlies en ik hebben weer iets nieuws ontdekt. Later die avond sprong Tesja ook nog eens binnen. Het was al een tijdje geleden dat we hem hadden gezien dus dat deed deugd. Na een simpele maar leuke dag kroop ik weer met een gelukzalige glimlach in bed.
“The final countdown was really happening…!” Vrijdag was namelijk mijn allerlaatste schooldag! De volgende week zouden mijn dagen namelijk gevuld zijn met inpakken en afscheid nemen. Ik organiseerde die ochtend een korte personeelsvergadering om alles uit de doeken te doen over het feest met de geit en vervolgens zaten we even samen met de directeur. Hij moest namelijk echt die dag ons evaluatiedocument invullen! Het was schitterend weer maar ik bracht mijn dag door aan de bureau om het allerlaatste reflectieverslag te schrijven. Je kunt je niet inbeelden hoe frustrerend dat dit was en ik moest het op de koop toe ook nog schrijven terwijl ik in mijn ooghoeken de directeur mijn evaluatie zag invullen/schrijven. Ik was dan ook enorm opgelucht toen het verslag was nagelezen en ik de lovende commentaar van de directeur las. Al bij al dus een goede dag! Tussendoor ging ik met Christopher nog een extra krat frisdrank bestellen bij de daladala omdat er nog meer leerlingen hadden betaald om naar het feest te komen. Jongens, die kerel ga ik toch missen ze. Hij kon ons die avond dan ook opnieuw verwachten in zijn ghetto. Eerst was het tijd om weer een heel uur te bellen met Jan. Omdat Christopher en Thomas/HP vorige keer frisdrank hadden gekocht, was het deze keer onze beurt. We hadden ook andere spullen bij. Ik had namelijk mijn kleine reiszak gevuld met o.a. balpennen, latten, potloden, papier, enzovoort. Christopher is ook van 1990 en HP is wat ouder dan ons maar toch waren deze gasten er oprecht blij mee. Dergelijk materiaal is voor hen namelijk niet zo vanzelfsprekend. Het is de grote droom van HP om ooit naar Europa te komen en dan kon hij de reiszak heel goed gebruiken. Tot dan zouden ze het als kleerkast gebruiken want hun kleren hingen gewoon over een balk boven hun bed. Nu zou het wat gemakkelijker worden om de kleren proper te houden. Ze hadden trouwens ook nog snel cakejes gaan kopen voor ons. Wat ga ik die enorme vriendelijkheid toch missen! In hun kamer/huis/ghetto hing ook een tekening van de inwendige structuur van de nier op. Ik had HP ooit gevraagd om die voor mij te maken omdat hij zo fantastisch goed kan tekenen. Hij vertelde me plots dat hij me zeker nooit zal vergeten en dat die tekening hem daarbij zou helpen. Pff, woorden zoals afscheid en missen wilde ik nog niet horen. Er moest namelijk nog gefeest worden! Omdat ons avondeten ondertussen klaar zou zijn zeiden we gedag en sloften we naar huis. Walter, onze oudere broer, had gekookt want mama Walter was in Aursha om Irene te gaan halen van school. Het was heel lekker en hij was de allereerste dat ons aanbod om met ons te eten aannam. We hebben dus gezellig met ons drietjes in ons salonnetje gegeten.
Even tussendoor wil ik nog iets vertellen over de kokkin op school. Mama Walter had verteld tegen de directeur dat zij speciaal voor ons iets anders moest maken omdat we bijna niets meer eten tijdens de lunch. Het klopt dat ik de ugali meer dan beu ben maar toch voelde ik me er ongemakkelijk bij. De kokkin heeft dus de hele week super hard gewerkt om voor mij en Marlies iets anders klaar te maken. We kregen rijst, soms spaghetti en aardappelen. Echt te lief! Ze werd dan ook elke dag uitvoerig bedankt voor mij.
Op zaterdag wilde ik een beetje uitslapen na weer een drukke schoolweek maar dat was zonder Christopher gerekend. Hij stond om half 8 al aan onze deur te kloppen voor het materiaal. Na wat gedraai en gegeeuw ben ik dan maar de deur gaan opendoen. Daar stond ik dan voor 2 leerlingen met een slaapkop in mijn pyjama. Achja, dat hebben we dan ook weer meegemaakt! :-) Ik gaf hem het materiaal en zei dat we nog niet echt klaar waren om naar school te komen. Na het ontbijt hebben we ons haar nog eens gewassen om fris te zijn voor het feest. Daarna was het wachten geblazen want eigenlijk zagen we niet zoveel beweging in de school. We wisten ook niet goed wat ze van ons verwachtte dus we hoopten dat Christopher ons nog wel eens kwam halen. Ik leende mijn creatieve brein nog even uit aan Marlies voor haar kampartikel om vervolgens ons cadeau te versieren met ballonnen. Marlies en ik hadden namelijk nog een extra krat frisdrank gekocht. In de late voormiddag zijn we even naar school gewandeld om te kijken of het feest al was begonnen. Omdat we nergens leerkrachten zagen en onze vrienden HP en Christopher ook niet meteen in ons oog sprongen, wandelden we naar de leerkrachtenhuisjes. Daar aangekomen vertelde Simon dat het zou beginnen als de directeur er eindelijk was want eigenlijk was alles klaar. Ik schrok enorm toen hij even leutig vertelde dat ze al waren begonnen om 5 uur ’s morgens. Man, voelde ik me even schuldig dat ik om half 8 met een enorme slaapkop het materiaal aan Christopher had gegeven. Maar ze zijn hier niet echt goed in het vertellen van informatie dus ik wist helemaal niet dat hun harde werk al zo vroeg van start ging. Omdat spijt te laat komt, nam ik me voor om later die dag wel wat te werken. Simon moest zich nog omkleden en er was nog geen enkele leerkracht op school. Daarom gingen Marlies en ik weer even naar school. Ondertussen was het ook weer schitterend weer. Hallo, vitamine D! :-) We kunnen de school zien vanuit onze zetel, dus toen we het roze hemd van de directeur konden spotten begaven we ons naar de school. We droegen samen het krat frisdrank maar dat konden we enkel doen tot halfweg het voetbalveld. Er kwamen namelijk al 2 leerlingen aangeLOPEN uit eigen beweging om alles van ons over te nemen. :-) Toen kon het feest eindelijk van start gaan! Ik ben nog steeds geen grote fan van geitenvlees maar zo samen met de rijst kon het me best bekoren. Ik denk niet dat ik weer een stukje hart of een niertje heb gegeten, al is dat niet altijd gemakkelijk te onderscheiden. De leerkrachten zaten aan ene grote tafel vooraan en de leerlingen op bankjes in een halve cirkel voor ons. Ze hadden het ook heel mooi versierd, de tekening op het bord was prachtig en er stond ook een televisietoestel met muziek. Het eten van de leerlingen was in grote emmers gedaan. Ze moesten dan aanschuiven om een portie te krijgen. Dat was best een komisch zicht! :-) Natuurlijk mocht/moest ik als hoofd van sport een speech geven en dat lukt me tegenwoordig toch aardig. Daarna reikte de directeur een trofee uit voor de voetbalploeg en ook een trofee voor het volleybalteam. Vervolgens ruimden de leerlingen alles op zodat de dansvloer nog wat groter werd. Op dat moment reed er een auto op het schoolterrein en dat was even schrikken toen we zagen dat er 3 blanken uitstapten! Voor mij en Marlies is dat tegenwoordig echt schrikken. :-) Het bleek Bram, een Belg die we in Karatu al eens hadden ontmoet en 2 meisjes te zijn. De meisjes hadden 3 maanden stage gedaan in de school van Brams project. Het was wel fijn om wat te kunnen babbelen maar daar hadden we niet echt veel tijd voor. We moesten namelijk ontelbaar veel keer poseren. Er kwamen afwisselend leerlingen tussen mij en Marlies zitten. Ik voelde me als één of ander standbeeld of een karton waar je u hoofd kan komen doorsteken! Het grote voordeel was dat wij onmogelijk mee konden dansen. Wat dat konden ze echt goed! Ik denk dat er maar heel weinig mensen in België dergelijke heupbewegingen kunnen doen. Wil je het toch eens proberen te evenaren? Kom dan maar eens langs want ik heb filmpjes gemaakt. De leerlingen zijn ook 2 keer komen vragen om mee te doen. Sorry maar ik heb het aanbod weggelachen en keek gewoon heel vrolijk toe. :-) Toen het uiteindelijk tijd werd om op te ruimen gaf ik opnieuw een speech waar ik de leerlingen bedankten voor het harde werk en dat ik echt van alles had genoten. Want dat had ik ook echt gedaan. Het was een prachtige dag! Ik had nog eens leuk contact met de leerlingen. Op zich zijn de leerlingen ook open en vlot op school. Toch was het anders tijdens zo’n feest op een zaterdag. De leerlingen van form 3 waren zo vriendelijk geweest om van elk jaar enkele leerlingen “gratis” te laten deelnemen. Ook enkele leerlingen van het vierde jaar waren present. Neema en Pendaeli van form 4 kwamen ook vragen of ik met hen op de foto wilde. No problemo! Ik was ondertussen al een volleerd glimlachend standbeeld geworden. ;-) Toen ik daarna nog wat zat te genieten van het zonnetje kwamen Judith & Prisca, 2 leerkrachten dus collega’s, ons uitnodigen om te komen eten. We spraken de volgende dag af en op die manier hadden we weer een leuk vooruitzicht. Het feest was echter nog niet voorbij want die avond zou Manchester United spelen tegen Barcelona. Dat zijn net de 2 favoriete ploegen van Christopher en HP. Daarom had ik met Walter geregeld om de generator op te zetten en te proberen om de wedstrijd te ontvangen. Dat is gelukt dus we keken met een hoopje kerels naar de wedstrijd. Op de manier kroop ik gewoonweg pas tegen middernacht in bed na een dag om nooit meer te vergeten. Man, en dat heb ik gevoeld!
Op zondag vertrok Marlies naar Karatu en ik bleef thuis. Ik had namelijk meer nood aan een rustig dagje in Getamock dan een dag vol internet. Ik wilde zoveel mogelijk genieten van het rustige leventje. Nog eens extra genieten van de oase van echte rust in een prachtige natuur met een brandend zonnetje! Mijn mails en blog konden wel even wachten. Voor mij was het wel eerst wachten op het zonnetje omdat ik een grote handwas wilde doen. In afwachting van de man die water bracht en de zon om mijn kleren te drogen, zette ik al 1 valies in de living/het salon. Ik nam ook een kartonnen doos om alles in te doen dat ik in Getamock zou laten. Ik heb veel papier weggegooid en kleren geselecteerd die ik zou achterlaten. Toen vond ik dat het wel al tijd was voor een pauze dus ik zette me in de zetel met een boek van Aspe. Ik zag wat later al wat zonnestralen en verhuisde naar ons trapje om te lezen in de warmte. Daar kwam Sunday, ons schattig buurjongetje, mijn handje vastnemen en te kijken naar hoe ik zat te lezen. Super schattig! Nadat ik per ongeluk Dawite uit zijn bed had gezet, het was ondertussen wel al 11u30, kwam de man met het water. Ik heb dan wel 2 ½ uur gewassen en ik vond het best fijn. Toen ik al enkele kleren had gewassen was Walter terug thuis van de misviering in Endamarariek en hij zette leuke Engelstalige muziek op. Dat ging allemaal gepaard met een heerlijke zon. Tussendoor even kort gebeld met het thuisfront terwijl Walter zich ontfermde over het middageten. Ik legde op en toen riep Walter me in de keuken. Terwijl ik zat te bellen had ons hondje Rocky een verschrikkelijk ongeluk gehad. Het komt er op neer dat hij ergens afsprong en een stoeltje met daarop een baksteen meenam in zijn val. De lugubere details laat ik achterwege maar hij kreeg de steen op zijn hoofd. Ik had enorm veel medelijden met het diertje want hij had duidelijk veel pijn. Er was echter niet veel dat we konden doen dus ik hoopte dat hij snel zou sterven zodat hij niet meer moest lijden. Om dit even te laten bezinken gingen we eten. Na de lunch nam ik de eerste wasronde van de draad en ging ik verder met mijn handwas. Ik ging af en toe even kijken naar Rocky maar er was geen beterschap te bespeuren. Na het harde werk beloonde ik mezelf met een leesmoment in het gras. Wanneer ik de daladala zag arriveren wandelde ik naar huis. In de auto zaten zowel Marlies, de chairman, mama Walter als Irene. Edwin was nog steeds nergens te bespeuren maar voor de rest was het gezin weer compleet. Walter en ik moesten hen echter het droevige nieuws over Rocky vertellen. Marlies en ik wilden dat hij uit zijn lijden werd verlost maar de anderen geloofden dat hij het zou overleven… . Later die avond, nog voor het etentje met Judith & Prisca, hadden we een cadeau voor onze familie. Het was een grote chocoladecake, uiteraard van Bumbs, en een fotoboekje. Toen ik hen vertelde waarom we dit deden en hen dus enorm wilden bedanken, kregen we het allemaal wat moeilijk. Enkele dagen later zouden we namelijk vertrekken naar Arusha en dan naar België. We lieten het even bezinken om dan wat te laat naar de leerkrachtenhuisjes te wandelen. Als goede gasten hadden we een fles frisdrank bij en als goede gastvrouwen boden ze ons meteen een zitplaats aan. Het eten was weer heerlijk! Frietjes, koude groentjes, gefrituurde kip, spaghetti maar vooral de mayonaise zaten al snel in mijn maag. We hebben mayonaise bijna 4 maanden moeten missen en nu kregen we het doodleuk in Getamock aangeboden. Wauw seg, dat deed deugd zo’n frietje met mayonaise. :-) Het was een leuke avond met de vrouwelijke collega’s en ook zij wandelden met ons mee naar huis. Marlies en ik praatten nog even na om vervolgens te gaan slapen.
Maandagochtend vertelde mama Walter me dat Rocky die nacht was gestorven. Ik had het persoonlijk niet anders verwacht maar ik vond het echt erg. Ik ben geen grote dierenvriend maar dat moet je ook niet zijn om een kleine puppy heel lief te vinden. Met dit droevige nieuws vertrok ik dan maar naar school. We wilden namelijk van elke klas een foto te nemen bij wijze van herinnering. Het deed raar om vervolgens naar huis te gaan om in te pakken. Dat werd dan ook even uitgesteld door te ontbijten met de overschot van de chocoladecake. Ik zette alvast het afscheidscadeau voor de leraren klaar (balpennen, potloden, latten en carbonpapier) in een doos. Hierna was ik al toe aan een pauze met mijn boek. Zo gezegd, zo gedaan maar daarna was het tijd om nog een laatste lading ondergoed te wassen. En op die manier heb ik voor de allerlaatste keer kleren gewassen in de zalige zon van Tanzania. Alles was dan ook snel droog. Vervolgens was het echt inpaktijd. Ook de tweede valies werd verhuisd naar onze living en ik gaf alles een plekje. Dat was niet zo gemakkelijk omdat ik nu al moest kiezen wat ik de komende dagen zou aandoen. De doos met kleren die hier zouden blijven werd ondertussen ook goed gevuld. Het deed zo raar om alles weg te steken. Onze slaapkamer was ondertussen heel leeg. We aten lunch op school omdat de kokkin tegenwoordig zo hard voor ons werkt en vervolgens dachten we dat er een afscheidsfeest zou zijn. Mama Walter zat achter in Endamarariek en de chairman was naar een begrafenis in Karatu. We kregen dan ook vrij snel het gevoel dat we geen afscheidsfeest gingen krijgen. Dat was eigenlijk ook helemaal niet nodig! Toen ons Tanzaniaanse mama en papa in Getamock arriveerden waren ze ook verbaasd dat er nergens iemand te bespeuren was. Ze waren speciaal vroeger terug gekomen. Het feest werd uiteindelijk verzet naar dinsdag want er was blijkbaar ook iemand gestorven in Mahaha ofzo iets. Geen vrolijke dag dus voor een feest! Mama Walter gaf ons wel al een cadeau. Het was een ketting met de eerste letter van onze naam aan en een blouse & rok. Super leuk maar er was één domper op deze gebeurtenis. Marlies en ik kregen namelijk echt exact hetzelfde kleed en we moesten het van mama Walter de volgende dag dragen voor het feest. Mmhh, dat vonden we toch niet zo leuk. We waren precies een tweeling. Toen kwam Tandao er net aangereden met een motor om naar ons afscheidsfeest te komen. We moesten hem teleurstellen dat dit de volgende dag zou doorgaan maar hij kwam dan gewoon gezellig bij ons thuis zitten. We babbelden wat, kregen al snel het gezelschap van Tesja en wisselden gegevens uit om contact te houden. Deze fijne dag werd afgerond met een leuk telefoontje van Jan en een aflevering ‘Alias’.
En daar was dan het einde van ons avontuur in Getamock. Onze allerlaatste dag was sneller aangebroken dan verwacht. Ik sprong bijna uit bed omdat ik het dom vond om lang te slapen op mijn laatste dag. Ik moest nog genieten van elke seconde in mijn nieuwe thuis. Getamock is namelijk ene plek geworden dat ik voor de rest van mijn leven in mijn hart zal dragen. Ik heb hier een prachtige familie en geweldige vrienden gemaakt. Ik kom terug! Wees daar maar even heel zeker van en dan liefst zo snel mogelijk. Misschien moet ik maar gaan meespelen me de Lotto?! Het ontbijt werd ook die dag afgerond met een stukje chocoladecake. Nadat ik me had gewassen en aangekleed pakte ik verder in. Het deed zo raar om mijn foto’s en tekstjes van de muur te halen. Nu was alles echt kaal en dat viel me zwaar. Ik kreeg ook bezoek van de directeur. Hij kwam een brief van appreciatie brengen voor mijn werk als hoofd van sport. Je kunt niet geloven hoe dankbaar ik daar mee ben. Een mooie herinnering aan een fantastische taak in Getamock. Tijdens het inpakken gaf ik ook nog allerlei dingen aan mama Walter. Soms vroeg ze er zelf ook naar, zoals mijn schaar die haar wel van pas zou komen. Allemaal simpele dingen die we thuis in overvloed hebben. Het deed dan ook deugd om te zien hoe dergelijke simpele dingen haar blij konden maken. Leentje & Ifke, ook jullie Belgische vlaggetjes moest ik hier laten. Chiro Aurora, de spandoek heb ik ook daar aan de muur laten hangen op vraag van mama Walter. :-) Ze wilt dat het huis blijft zoals wij er hebben gewoond. Toen ik met 3 leerlingen het boekenrek kwam halen om terug naar school te brengen, viel me wel op dat alles nu zo leeg was. Ik kon niet langer negeren dat het bijna tijd was om weer naar België te gaan. We konden onze valiezen ook wegen op de grote maar antieke weegschaal van het dorp. Ik denk dat het in België al lang een museumstuk zou zijn maar eigenlijk had het wel iets en het was vooral heel handig. Vervolgens was het tijd om naar school te gaan voor onze afscheidscadeaus. De directeur liet de leerlingen verzamelen zodat we iets konden zeggen. We hielden het kort want er ging nog een afscheidsfeest zijn. We gaven hen een volleybal en die werd ontvangen onder een luid applaus. Daarna gaven we onze cadeautjes in de leraarskamer. We hadden ook frisdrank en lekkere koekjes bij voor de lunch. Die werden met veel smaak opgegeten. Ik gaf ook nog 3 paar oorbellen aan Prisca, Judith en Beatrice. Dat waren namelijk oorbellen die ik in België niet meer droeg. Ik ga dan ook al vertellen dat Beatrice ze de volgende ochtend al met veel trots droeg. Super! In afwachting van het feest gingen Marlies nog eens letterlijk bakken en braden in de hete zon terwijl we in een boek zaten te lezen. Toen John bij ons thuis arriveerde zagen we plots dat de leerlingen al zingend kwamen aangewandeld. We schoten snel in de rok dat we van mama Walter hadden gekregen en wandelen dan samen met de leerlingen naar de plaats van het gebeuren. Het was korter als het verwelkomingfeest maar dat was goed. Er werd weer veel gedanst en gezongen, maar het beste moment was het liedje van onze leerlingen. Door wat ze zongen, in het Engels weliswaar, begon ik tranen te laten. Dat vonden de leerlingen best grappig al waren er ook meisjes aan het wenen. Ze hadden hun tekst dan maar niet zo emotioneel moeten maken! Wie nieuwsgierig is kan altijd het filmpje komen bekijken. In mijn speech legde ik uit dat ik begon te wenen omdat ik ‘really really unhappy’ ben omdat ik de volgende dag zou vertrekken. Ik bedankte ook mama Walter en de chairman voor hun goede zorgen. Ik vertelde de hele hoop mensen dat ik de eerste keer dat ze ons hun dochters noemden nooit zal vergeten en dat ik hen ook beschouw als mijn ouders in Tanzania. En ja lap, mama Walter begon te wenen dus we gaven haar een knuffel en de chairman kon er ook aan geloven. Pff, wat zou ik hen missen! Het was echt even moeilijk. We kregen die dag ook weer enorm veel doeken cadeau, armbanden, beeldjes en een ketting. Hoe blij ik er ook mee ben, het is niet zo handig. Mijn valiezen puilen namelijk uit! ;-) Die avond kregen we te horen dat Edwin terug was van Arusha en dat hij op de boerderij zou slapen. We vroegen of we dan de volgende ook van hem afscheid konden nemen en dat zou geen probleem zijn. We hebben toen voor de allereerste keer met z’n allen avondeten gegeten. Mama Walter had super veel gemaakt. Er was niet alleen haar lekkere spaghetti met groentjes maar ook frietjes met gefrituurde kip. Jongens, we werden nog eens goed verwend! Er werden weer mooie dingen gezegd want de chairman verklaarde dat het huis voor eeuwig voor ons zou zijn. Als we terugkomen staat ons bedje klaar en ook voor heel de familie en al onze familie. Deze lieve man ga ik nooit of te nimmer vergeten. Met een volle maag was het jammer genoeg tijd om voor de allerlaatste keer in ons bedje in Getamock te kruipen.
Woensdagochtend gingen we nog even naar school om dag te zeggen tegen de leerlingen en leerkracht. Deze keer was het dus menens! We trokken nog een foto en wandelden diep droevig naar huis. De auto was ondertussen ook gearriveerd. Het enige dat we nog moesten doen was ene familiefoto trekken. We hebben lang gewacht op Edwin maar uiteindelijk hebben we het zonder hem moeten doen… . Tijdens het afscheid vond ik het moeilijk om mijn tranen te bedwingen dus iedereen kreeg nog eens een dikke knuffel. De traantjes kwamen toen we met de auto naar Karatu reden. Er spookte allerlei dingen door mijn hoofd. Ik werd kwaad omdat ik plots vond dat ik niet genoeg had genoten en gedaan, dan was ik weer verdrietig omdat de tijd zo snel was gegaan en weer wat later nam ik er vrede mee en vond ik het wel tijd om weer naar België te gaan. Toch nog even een zware rollercoaster aan emoties! Onze chauffeur was trouwens Tandao en hij zou ons ook naar Arusha vergezellen. Dat was wel leuk! In Karatu gingen we in afwachting van de auto iets drinken in Bumbs. De chairman was ondertussen even naar het postkantoor gegaan waardoor ik op de valreep een brief van Jan kreeg. Toen ook dit afscheid achter de rug was trokken we naar Arusha.
Wat ik hier in Aursha de komende tijd heb gedaan en nu doe, vertel ik in België wel. Ik moet namelijk nu even op souvenirjacht en we hebben ook afgesproken met Joke. Tegelijkertijd mag de tijd ook echt vliegen. Nu ik niet meer in Getamock ben wil ik eigenlijk gewoon naar huis. Arusha is namelijk niet echt mijn lievelingsstad.
Zoals jullie kunnen lezen viel het afscheid dus zwaar. Ik vind het echter een ‘tot ziens’ en geen ‘vaarwel’. Ik kom namelijk ooit terug! Ik vind het afscheid nu zwaarder dan in februari op de luchthaven van Zaventem. Toen wist ik namelijk dat ik terug zou komen en iedereen zou terugzien. Ik heb nu bang dat ik sommige mensen nooit meer zal zien en die angst is echt niet ongegrond. De leerlingen zullen namelijk verhuizen naar een andere stad om verder te studeren.
Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Laat me gewoon nog even zeggen dat ik mijn hart in Getamock heb achtergelaten maar al bij al blij zal zijn om jullie allemaal weer te zien.
Tot snel jongens! “I am coming home…!”
X
De volgende dag was het tijd om naar school te gaan. Dit ging jammer genoeg gepaard met veel keelpijn. Ik zal jullie nu alvast verklappen dat ik de komende 2 weken een verkoudheid had. Jep, dat lees je goed. Ik had een echte verkoudheid met gesnotter en gehoest in een land als Tanzania! De leerlingen van form 4 hadden die dag hun allerlaatste examen. Omdat ze vanaf dan 2 weken vakantie hadden, was het al tijd om afscheid te nemen. We gaven hen na het examen een balpen met een tekstje aan om hen te bedanken voor de fantastische tijd die we hadden. De rest van de dag spendeerde ik aan lesgeven in het derde jaar en het maken van mijn allerlaatste samenvatting voor de lessen biologie. Weer een start van het einde… . Het zonnetje kwam er maar laat door dus dat was een extra reden om er 100% van te genieten. De volgende dag zouden er leerlingen naar Karatu gaan om wedstrijden te spelen. Omdat Emmanuel wéér afwezig was, moest ik langs alle kanten proberen om informatie te verzamelen. Chaos alom maar de leerlingen waren weer ontzettend lief en vriendelijk. Het is hier echt een leuke bende! De avond werd weer compleet met een telefoontje van het thuisfront en zo kwam ik weer een dagje dichterbij België.
Dinsdag werd een ontzettend slechte dag. Door de verkoudheid had ik slecht geslapen en het regende ook toen ik moest opstaan. Ik was al om 7u10 op school om de situatie van de leerlingen voor Karatu te bekijken. Ook de leerlingen en Simon moesten dan aanwezig zijn. Daar stond ik dan: alleen en buiten in de koude met een keel die dicht zat. Na 20 minuten waren er enkele leerlingen, de daladala stond klaar en ook Simon was gearriveerd. Ik zal jullie het hele gedoe besparen maar ik kan jullie zeggen dat er een grote (en terechte) woordenwisseling was tussen Emmanuel en Simon omdat die eerste zijn verantwoordelijkheden niet neemt. De leerlingen zijn ook niet naar Karatu gegaan omdat ze uiteindelijk bijna 2 uur te laten waren. De wedstrijden waren ondertussen al begonnen dus ze hadden hun eigen ruiten ingegooid. Het was geen fijne beslissing en Emmanuel was ook van het toneel verdwenen waardoor ik het kon gaan vertellen. Enorm triest en vooral teleurgesteld na mijn harde werk, ging ik naar huis. Daar ontdekte ik dat het geluid van mijn GSM stuk was. Bellen zou dus ook al niet lukken! Jongens, jongens, wat een dag en hij was van bijlange nog niet voorbij. Gelukkig was er nog mama Walter! Ze leerde ons boke met ei en mandaazi maken. We kregen dus kookles en mochten alles zelf opeten. Zalig! Omdat ik op dinsdag niet moet lesgeven en toch nog wat sip was, las ik nog een boek in onze zetel. Het was nog te koud en nat om buiten in het gras te zitten. In de namiddag kwam het zonnetje er toch door en ging ik ook naar school. Daar werkte ik verder aan de samenvatting. Er werd niet meer gesproken over het voorval van die ochtend. Thuis kreeg ik van mijn Tanzaniaanse papa, de chairman dus, zijn GSM om met Jan te kunnen bellen. Ik mocht zijn GSM voor de komende week hebben. Ik wachtte op het telefoontje van Jan door een boek te lezen terwijl de zon onderging. Na enkele minuten had ik echter al gezelschap van Peter Axwesso, een jongen uit form 4. Het werd een gezellige babbel en daarna had ik Jan aan de lijn. Toen ik weer thuis kwam beseften we dat Edwin echt was verdwenen. Hij was geselecteerd om naar Karatu te gaan maar zoals ik net vertelde hadden we de auto zonder hen laten vertrekken. We konden onze jongste broer niet bereiken dus afwachten was de boodschap!
Woensdagochtend werd ik uit de leraarskamer geroepen door Ambrosi, een leerling uit form 4. Eigenlijk wilde hij gewoon vertellen dat hij naar ergens ver weg (namen van dorpen onthouden is hier niet zo simpel) ging en dag wilde zeggen. Al een geluk dat hij tegen het weekend zou terugkomen dus een echt afscheid was het nog niet! Ik had die woensdag een belangrijke taak op het programma. Ik moest namelijk de verbetersleutel van mijn examen nog maken. Dit wilde ik echt heel gedetailleerd maken met een duidelijke puntenverdeling want Dawite zou mijn examen verbeteren. Een taak dat dus bijna de hele dag innam. Ik kon niet gaan lesgeven omdat Emmanuel mijn tijd inpalmde (ahja, hij was weken spoorloos geweest) en toen hij eindelijk stopte was het tijd voor de lunch. De lunch was de laatste tijd namelijk heel vroeg omdat de leerlingen geen ontbijt meer kregen. Dit komt omdat er weinig leerlingen zijn die hun schoolgeld kunnen betalen, noch met maïs noch met geld. Na de lunch voor de leerkrachten zat ik samen met Christopher om het feest met de geit te regelen. Jep, de jongens van form 3 krijgen hun feest met een geit om te vieren dat ze de winnaars van de schoolcompetitie waren! Die avond waren we opnieuw uitgenodigd bij Simon en Beatrice. Ook deze keer maakten ze hun overheerlijke kip met frietjes. Marlies en ik hadden nu wel frisdrank en zelfgemaakte mandaazi als dessert bij. Toen ik daar zat op een stoel met liedjes van bijvoorbeeld Bob Marley onder een prachtige sterrenhemel, besefte ik pas hoe hard ik Getamock zal missen. Ik voelde het vertrek zo dichtbij komen en daar werd ik niet vrolijk van. Ik kan jullie in het grootste geheim vertellen dat ik enkele traantjes heb moeten wegpinken. Het overviel me echt plots. Het was wel een heel vrolijke avond. Op een bepaald moment had Beatrice zelf de slappe lach en dat was echt enorm aanstekelijk. Simon bracht ons weer als een echte gentleman naar huis en in mijn bed kwam de gedachte van het afscheid weer naar boven. En weet je wat? Ik heb/had hier echt ‘the time of my life’!!!!!
De volgende ochtend wilden we ons evaluatiedocument laten invullen door de directeur maar die lieve man verdween weer naar Karatu of Endamarariek. Dat laatste is niet altijd even duidelijk. :-) Ik had echter een heel fijne dag. Door de vorige avond had ik namelijk beslist om echt voor de volle 100% nóg bewuster te genieten van elke seconde! De zon was dan ook extra vroeg van de partij! Ik heb even voor school gewerkt door al puntjes te noteren voor het allerlaatste reflectieverslag. Daarna heb ik van mijn dagboek een plakboek vol herinneringen gemaakt en als volgende taak stond het cadeautje voor form 3 op het programma. Ik maakte daarvoor opnieuw gebruik van mijn beste vriend, Meneer Carbonpapier. 90 keer hetzelfde tekstje schrijven is namelijk wat te veel van het goede, is het niet?! Door de vervroegde lunch kon ik weeral geen lesgeven in form 3. Dat betekende dat ik onbewust die maandag voor de allerlaatste keer had lesgegeven in Getamock! Om de schooldag af te sluiten had ik nog een vergadering met de leerlingen van form 3 over het feest met de geit. Ik had ondertussen, de vuile was ga ik niet uithangen, ook het geld van de leerkrachten ingezameld. De vergadering was best fijn. We planden wat we gingen kopen (de leerlingen moesten ook een bijdrage doen om aanwezig te mogen zijn), verdeelden taken en ik zat er ondertussen wat verbaasd bij. Het feest zou namelijk echt leuk worden en dat allemaal door het werk van de studenten. Ze dachten echt aan alles. Ze waren ook blij dat ik hen kon vertellen dat ik thuis Belgische vlaggetjes, tape en ballonnen had. Met tekentalenten als HP en het gekleurd krijt van Marlies zou de decoratie dus ook dik in orde zijn! Christopher maakte ook nog het grapje dat iedereen een danspartner moest hebben. Mja, dat ging bij mij toch het ene oor in en het andere weer uit! ;-) Met een fijn gevoel ging ik naar huis en het werd alleen maar beter. Ik heb namelijk weer kunnen bellen met de familie en net op dat moment stond ‘Dé Worstman’ voor de deur. Ik heb dan ook meteen mijn verlanglijstje kunnen doorgeven. BBQ: check! :-) Nadat dat weer achter de rug was konden we nog eens genieten van de generator. De GSM, die ik ondertussen alleen kon gebruiken om heel af en toe iets te sturen, werd weer opgeladen en op het einde zagen we ook een aflevering van de serie ‘Alias’. Bij deze wil ik Joke bedanken voor deze geweldige DVD’s. :-) Marlies en ik hebben weer iets nieuws ontdekt. Later die avond sprong Tesja ook nog eens binnen. Het was al een tijdje geleden dat we hem hadden gezien dus dat deed deugd. Na een simpele maar leuke dag kroop ik weer met een gelukzalige glimlach in bed.
“The final countdown was really happening…!” Vrijdag was namelijk mijn allerlaatste schooldag! De volgende week zouden mijn dagen namelijk gevuld zijn met inpakken en afscheid nemen. Ik organiseerde die ochtend een korte personeelsvergadering om alles uit de doeken te doen over het feest met de geit en vervolgens zaten we even samen met de directeur. Hij moest namelijk echt die dag ons evaluatiedocument invullen! Het was schitterend weer maar ik bracht mijn dag door aan de bureau om het allerlaatste reflectieverslag te schrijven. Je kunt je niet inbeelden hoe frustrerend dat dit was en ik moest het op de koop toe ook nog schrijven terwijl ik in mijn ooghoeken de directeur mijn evaluatie zag invullen/schrijven. Ik was dan ook enorm opgelucht toen het verslag was nagelezen en ik de lovende commentaar van de directeur las. Al bij al dus een goede dag! Tussendoor ging ik met Christopher nog een extra krat frisdrank bestellen bij de daladala omdat er nog meer leerlingen hadden betaald om naar het feest te komen. Jongens, die kerel ga ik toch missen ze. Hij kon ons die avond dan ook opnieuw verwachten in zijn ghetto. Eerst was het tijd om weer een heel uur te bellen met Jan. Omdat Christopher en Thomas/HP vorige keer frisdrank hadden gekocht, was het deze keer onze beurt. We hadden ook andere spullen bij. Ik had namelijk mijn kleine reiszak gevuld met o.a. balpennen, latten, potloden, papier, enzovoort. Christopher is ook van 1990 en HP is wat ouder dan ons maar toch waren deze gasten er oprecht blij mee. Dergelijk materiaal is voor hen namelijk niet zo vanzelfsprekend. Het is de grote droom van HP om ooit naar Europa te komen en dan kon hij de reiszak heel goed gebruiken. Tot dan zouden ze het als kleerkast gebruiken want hun kleren hingen gewoon over een balk boven hun bed. Nu zou het wat gemakkelijker worden om de kleren proper te houden. Ze hadden trouwens ook nog snel cakejes gaan kopen voor ons. Wat ga ik die enorme vriendelijkheid toch missen! In hun kamer/huis/ghetto hing ook een tekening van de inwendige structuur van de nier op. Ik had HP ooit gevraagd om die voor mij te maken omdat hij zo fantastisch goed kan tekenen. Hij vertelde me plots dat hij me zeker nooit zal vergeten en dat die tekening hem daarbij zou helpen. Pff, woorden zoals afscheid en missen wilde ik nog niet horen. Er moest namelijk nog gefeest worden! Omdat ons avondeten ondertussen klaar zou zijn zeiden we gedag en sloften we naar huis. Walter, onze oudere broer, had gekookt want mama Walter was in Aursha om Irene te gaan halen van school. Het was heel lekker en hij was de allereerste dat ons aanbod om met ons te eten aannam. We hebben dus gezellig met ons drietjes in ons salonnetje gegeten.
Even tussendoor wil ik nog iets vertellen over de kokkin op school. Mama Walter had verteld tegen de directeur dat zij speciaal voor ons iets anders moest maken omdat we bijna niets meer eten tijdens de lunch. Het klopt dat ik de ugali meer dan beu ben maar toch voelde ik me er ongemakkelijk bij. De kokkin heeft dus de hele week super hard gewerkt om voor mij en Marlies iets anders klaar te maken. We kregen rijst, soms spaghetti en aardappelen. Echt te lief! Ze werd dan ook elke dag uitvoerig bedankt voor mij.
Op zaterdag wilde ik een beetje uitslapen na weer een drukke schoolweek maar dat was zonder Christopher gerekend. Hij stond om half 8 al aan onze deur te kloppen voor het materiaal. Na wat gedraai en gegeeuw ben ik dan maar de deur gaan opendoen. Daar stond ik dan voor 2 leerlingen met een slaapkop in mijn pyjama. Achja, dat hebben we dan ook weer meegemaakt! :-) Ik gaf hem het materiaal en zei dat we nog niet echt klaar waren om naar school te komen. Na het ontbijt hebben we ons haar nog eens gewassen om fris te zijn voor het feest. Daarna was het wachten geblazen want eigenlijk zagen we niet zoveel beweging in de school. We wisten ook niet goed wat ze van ons verwachtte dus we hoopten dat Christopher ons nog wel eens kwam halen. Ik leende mijn creatieve brein nog even uit aan Marlies voor haar kampartikel om vervolgens ons cadeau te versieren met ballonnen. Marlies en ik hadden namelijk nog een extra krat frisdrank gekocht. In de late voormiddag zijn we even naar school gewandeld om te kijken of het feest al was begonnen. Omdat we nergens leerkrachten zagen en onze vrienden HP en Christopher ook niet meteen in ons oog sprongen, wandelden we naar de leerkrachtenhuisjes. Daar aangekomen vertelde Simon dat het zou beginnen als de directeur er eindelijk was want eigenlijk was alles klaar. Ik schrok enorm toen hij even leutig vertelde dat ze al waren begonnen om 5 uur ’s morgens. Man, voelde ik me even schuldig dat ik om half 8 met een enorme slaapkop het materiaal aan Christopher had gegeven. Maar ze zijn hier niet echt goed in het vertellen van informatie dus ik wist helemaal niet dat hun harde werk al zo vroeg van start ging. Omdat spijt te laat komt, nam ik me voor om later die dag wel wat te werken. Simon moest zich nog omkleden en er was nog geen enkele leerkracht op school. Daarom gingen Marlies en ik weer even naar school. Ondertussen was het ook weer schitterend weer. Hallo, vitamine D! :-) We kunnen de school zien vanuit onze zetel, dus toen we het roze hemd van de directeur konden spotten begaven we ons naar de school. We droegen samen het krat frisdrank maar dat konden we enkel doen tot halfweg het voetbalveld. Er kwamen namelijk al 2 leerlingen aangeLOPEN uit eigen beweging om alles van ons over te nemen. :-) Toen kon het feest eindelijk van start gaan! Ik ben nog steeds geen grote fan van geitenvlees maar zo samen met de rijst kon het me best bekoren. Ik denk niet dat ik weer een stukje hart of een niertje heb gegeten, al is dat niet altijd gemakkelijk te onderscheiden. De leerkrachten zaten aan ene grote tafel vooraan en de leerlingen op bankjes in een halve cirkel voor ons. Ze hadden het ook heel mooi versierd, de tekening op het bord was prachtig en er stond ook een televisietoestel met muziek. Het eten van de leerlingen was in grote emmers gedaan. Ze moesten dan aanschuiven om een portie te krijgen. Dat was best een komisch zicht! :-) Natuurlijk mocht/moest ik als hoofd van sport een speech geven en dat lukt me tegenwoordig toch aardig. Daarna reikte de directeur een trofee uit voor de voetbalploeg en ook een trofee voor het volleybalteam. Vervolgens ruimden de leerlingen alles op zodat de dansvloer nog wat groter werd. Op dat moment reed er een auto op het schoolterrein en dat was even schrikken toen we zagen dat er 3 blanken uitstapten! Voor mij en Marlies is dat tegenwoordig echt schrikken. :-) Het bleek Bram, een Belg die we in Karatu al eens hadden ontmoet en 2 meisjes te zijn. De meisjes hadden 3 maanden stage gedaan in de school van Brams project. Het was wel fijn om wat te kunnen babbelen maar daar hadden we niet echt veel tijd voor. We moesten namelijk ontelbaar veel keer poseren. Er kwamen afwisselend leerlingen tussen mij en Marlies zitten. Ik voelde me als één of ander standbeeld of een karton waar je u hoofd kan komen doorsteken! Het grote voordeel was dat wij onmogelijk mee konden dansen. Wat dat konden ze echt goed! Ik denk dat er maar heel weinig mensen in België dergelijke heupbewegingen kunnen doen. Wil je het toch eens proberen te evenaren? Kom dan maar eens langs want ik heb filmpjes gemaakt. De leerlingen zijn ook 2 keer komen vragen om mee te doen. Sorry maar ik heb het aanbod weggelachen en keek gewoon heel vrolijk toe. :-) Toen het uiteindelijk tijd werd om op te ruimen gaf ik opnieuw een speech waar ik de leerlingen bedankten voor het harde werk en dat ik echt van alles had genoten. Want dat had ik ook echt gedaan. Het was een prachtige dag! Ik had nog eens leuk contact met de leerlingen. Op zich zijn de leerlingen ook open en vlot op school. Toch was het anders tijdens zo’n feest op een zaterdag. De leerlingen van form 3 waren zo vriendelijk geweest om van elk jaar enkele leerlingen “gratis” te laten deelnemen. Ook enkele leerlingen van het vierde jaar waren present. Neema en Pendaeli van form 4 kwamen ook vragen of ik met hen op de foto wilde. No problemo! Ik was ondertussen al een volleerd glimlachend standbeeld geworden. ;-) Toen ik daarna nog wat zat te genieten van het zonnetje kwamen Judith & Prisca, 2 leerkrachten dus collega’s, ons uitnodigen om te komen eten. We spraken de volgende dag af en op die manier hadden we weer een leuk vooruitzicht. Het feest was echter nog niet voorbij want die avond zou Manchester United spelen tegen Barcelona. Dat zijn net de 2 favoriete ploegen van Christopher en HP. Daarom had ik met Walter geregeld om de generator op te zetten en te proberen om de wedstrijd te ontvangen. Dat is gelukt dus we keken met een hoopje kerels naar de wedstrijd. Op de manier kroop ik gewoonweg pas tegen middernacht in bed na een dag om nooit meer te vergeten. Man, en dat heb ik gevoeld!
Op zondag vertrok Marlies naar Karatu en ik bleef thuis. Ik had namelijk meer nood aan een rustig dagje in Getamock dan een dag vol internet. Ik wilde zoveel mogelijk genieten van het rustige leventje. Nog eens extra genieten van de oase van echte rust in een prachtige natuur met een brandend zonnetje! Mijn mails en blog konden wel even wachten. Voor mij was het wel eerst wachten op het zonnetje omdat ik een grote handwas wilde doen. In afwachting van de man die water bracht en de zon om mijn kleren te drogen, zette ik al 1 valies in de living/het salon. Ik nam ook een kartonnen doos om alles in te doen dat ik in Getamock zou laten. Ik heb veel papier weggegooid en kleren geselecteerd die ik zou achterlaten. Toen vond ik dat het wel al tijd was voor een pauze dus ik zette me in de zetel met een boek van Aspe. Ik zag wat later al wat zonnestralen en verhuisde naar ons trapje om te lezen in de warmte. Daar kwam Sunday, ons schattig buurjongetje, mijn handje vastnemen en te kijken naar hoe ik zat te lezen. Super schattig! Nadat ik per ongeluk Dawite uit zijn bed had gezet, het was ondertussen wel al 11u30, kwam de man met het water. Ik heb dan wel 2 ½ uur gewassen en ik vond het best fijn. Toen ik al enkele kleren had gewassen was Walter terug thuis van de misviering in Endamarariek en hij zette leuke Engelstalige muziek op. Dat ging allemaal gepaard met een heerlijke zon. Tussendoor even kort gebeld met het thuisfront terwijl Walter zich ontfermde over het middageten. Ik legde op en toen riep Walter me in de keuken. Terwijl ik zat te bellen had ons hondje Rocky een verschrikkelijk ongeluk gehad. Het komt er op neer dat hij ergens afsprong en een stoeltje met daarop een baksteen meenam in zijn val. De lugubere details laat ik achterwege maar hij kreeg de steen op zijn hoofd. Ik had enorm veel medelijden met het diertje want hij had duidelijk veel pijn. Er was echter niet veel dat we konden doen dus ik hoopte dat hij snel zou sterven zodat hij niet meer moest lijden. Om dit even te laten bezinken gingen we eten. Na de lunch nam ik de eerste wasronde van de draad en ging ik verder met mijn handwas. Ik ging af en toe even kijken naar Rocky maar er was geen beterschap te bespeuren. Na het harde werk beloonde ik mezelf met een leesmoment in het gras. Wanneer ik de daladala zag arriveren wandelde ik naar huis. In de auto zaten zowel Marlies, de chairman, mama Walter als Irene. Edwin was nog steeds nergens te bespeuren maar voor de rest was het gezin weer compleet. Walter en ik moesten hen echter het droevige nieuws over Rocky vertellen. Marlies en ik wilden dat hij uit zijn lijden werd verlost maar de anderen geloofden dat hij het zou overleven… . Later die avond, nog voor het etentje met Judith & Prisca, hadden we een cadeau voor onze familie. Het was een grote chocoladecake, uiteraard van Bumbs, en een fotoboekje. Toen ik hen vertelde waarom we dit deden en hen dus enorm wilden bedanken, kregen we het allemaal wat moeilijk. Enkele dagen later zouden we namelijk vertrekken naar Arusha en dan naar België. We lieten het even bezinken om dan wat te laat naar de leerkrachtenhuisjes te wandelen. Als goede gasten hadden we een fles frisdrank bij en als goede gastvrouwen boden ze ons meteen een zitplaats aan. Het eten was weer heerlijk! Frietjes, koude groentjes, gefrituurde kip, spaghetti maar vooral de mayonaise zaten al snel in mijn maag. We hebben mayonaise bijna 4 maanden moeten missen en nu kregen we het doodleuk in Getamock aangeboden. Wauw seg, dat deed deugd zo’n frietje met mayonaise. :-) Het was een leuke avond met de vrouwelijke collega’s en ook zij wandelden met ons mee naar huis. Marlies en ik praatten nog even na om vervolgens te gaan slapen.
Maandagochtend vertelde mama Walter me dat Rocky die nacht was gestorven. Ik had het persoonlijk niet anders verwacht maar ik vond het echt erg. Ik ben geen grote dierenvriend maar dat moet je ook niet zijn om een kleine puppy heel lief te vinden. Met dit droevige nieuws vertrok ik dan maar naar school. We wilden namelijk van elke klas een foto te nemen bij wijze van herinnering. Het deed raar om vervolgens naar huis te gaan om in te pakken. Dat werd dan ook even uitgesteld door te ontbijten met de overschot van de chocoladecake. Ik zette alvast het afscheidscadeau voor de leraren klaar (balpennen, potloden, latten en carbonpapier) in een doos. Hierna was ik al toe aan een pauze met mijn boek. Zo gezegd, zo gedaan maar daarna was het tijd om nog een laatste lading ondergoed te wassen. En op die manier heb ik voor de allerlaatste keer kleren gewassen in de zalige zon van Tanzania. Alles was dan ook snel droog. Vervolgens was het echt inpaktijd. Ook de tweede valies werd verhuisd naar onze living en ik gaf alles een plekje. Dat was niet zo gemakkelijk omdat ik nu al moest kiezen wat ik de komende dagen zou aandoen. De doos met kleren die hier zouden blijven werd ondertussen ook goed gevuld. Het deed zo raar om alles weg te steken. Onze slaapkamer was ondertussen heel leeg. We aten lunch op school omdat de kokkin tegenwoordig zo hard voor ons werkt en vervolgens dachten we dat er een afscheidsfeest zou zijn. Mama Walter zat achter in Endamarariek en de chairman was naar een begrafenis in Karatu. We kregen dan ook vrij snel het gevoel dat we geen afscheidsfeest gingen krijgen. Dat was eigenlijk ook helemaal niet nodig! Toen ons Tanzaniaanse mama en papa in Getamock arriveerden waren ze ook verbaasd dat er nergens iemand te bespeuren was. Ze waren speciaal vroeger terug gekomen. Het feest werd uiteindelijk verzet naar dinsdag want er was blijkbaar ook iemand gestorven in Mahaha ofzo iets. Geen vrolijke dag dus voor een feest! Mama Walter gaf ons wel al een cadeau. Het was een ketting met de eerste letter van onze naam aan en een blouse & rok. Super leuk maar er was één domper op deze gebeurtenis. Marlies en ik kregen namelijk echt exact hetzelfde kleed en we moesten het van mama Walter de volgende dag dragen voor het feest. Mmhh, dat vonden we toch niet zo leuk. We waren precies een tweeling. Toen kwam Tandao er net aangereden met een motor om naar ons afscheidsfeest te komen. We moesten hem teleurstellen dat dit de volgende dag zou doorgaan maar hij kwam dan gewoon gezellig bij ons thuis zitten. We babbelden wat, kregen al snel het gezelschap van Tesja en wisselden gegevens uit om contact te houden. Deze fijne dag werd afgerond met een leuk telefoontje van Jan en een aflevering ‘Alias’.
En daar was dan het einde van ons avontuur in Getamock. Onze allerlaatste dag was sneller aangebroken dan verwacht. Ik sprong bijna uit bed omdat ik het dom vond om lang te slapen op mijn laatste dag. Ik moest nog genieten van elke seconde in mijn nieuwe thuis. Getamock is namelijk ene plek geworden dat ik voor de rest van mijn leven in mijn hart zal dragen. Ik heb hier een prachtige familie en geweldige vrienden gemaakt. Ik kom terug! Wees daar maar even heel zeker van en dan liefst zo snel mogelijk. Misschien moet ik maar gaan meespelen me de Lotto?! Het ontbijt werd ook die dag afgerond met een stukje chocoladecake. Nadat ik me had gewassen en aangekleed pakte ik verder in. Het deed zo raar om mijn foto’s en tekstjes van de muur te halen. Nu was alles echt kaal en dat viel me zwaar. Ik kreeg ook bezoek van de directeur. Hij kwam een brief van appreciatie brengen voor mijn werk als hoofd van sport. Je kunt niet geloven hoe dankbaar ik daar mee ben. Een mooie herinnering aan een fantastische taak in Getamock. Tijdens het inpakken gaf ik ook nog allerlei dingen aan mama Walter. Soms vroeg ze er zelf ook naar, zoals mijn schaar die haar wel van pas zou komen. Allemaal simpele dingen die we thuis in overvloed hebben. Het deed dan ook deugd om te zien hoe dergelijke simpele dingen haar blij konden maken. Leentje & Ifke, ook jullie Belgische vlaggetjes moest ik hier laten. Chiro Aurora, de spandoek heb ik ook daar aan de muur laten hangen op vraag van mama Walter. :-) Ze wilt dat het huis blijft zoals wij er hebben gewoond. Toen ik met 3 leerlingen het boekenrek kwam halen om terug naar school te brengen, viel me wel op dat alles nu zo leeg was. Ik kon niet langer negeren dat het bijna tijd was om weer naar België te gaan. We konden onze valiezen ook wegen op de grote maar antieke weegschaal van het dorp. Ik denk dat het in België al lang een museumstuk zou zijn maar eigenlijk had het wel iets en het was vooral heel handig. Vervolgens was het tijd om naar school te gaan voor onze afscheidscadeaus. De directeur liet de leerlingen verzamelen zodat we iets konden zeggen. We hielden het kort want er ging nog een afscheidsfeest zijn. We gaven hen een volleybal en die werd ontvangen onder een luid applaus. Daarna gaven we onze cadeautjes in de leraarskamer. We hadden ook frisdrank en lekkere koekjes bij voor de lunch. Die werden met veel smaak opgegeten. Ik gaf ook nog 3 paar oorbellen aan Prisca, Judith en Beatrice. Dat waren namelijk oorbellen die ik in België niet meer droeg. Ik ga dan ook al vertellen dat Beatrice ze de volgende ochtend al met veel trots droeg. Super! In afwachting van het feest gingen Marlies nog eens letterlijk bakken en braden in de hete zon terwijl we in een boek zaten te lezen. Toen John bij ons thuis arriveerde zagen we plots dat de leerlingen al zingend kwamen aangewandeld. We schoten snel in de rok dat we van mama Walter hadden gekregen en wandelen dan samen met de leerlingen naar de plaats van het gebeuren. Het was korter als het verwelkomingfeest maar dat was goed. Er werd weer veel gedanst en gezongen, maar het beste moment was het liedje van onze leerlingen. Door wat ze zongen, in het Engels weliswaar, begon ik tranen te laten. Dat vonden de leerlingen best grappig al waren er ook meisjes aan het wenen. Ze hadden hun tekst dan maar niet zo emotioneel moeten maken! Wie nieuwsgierig is kan altijd het filmpje komen bekijken. In mijn speech legde ik uit dat ik begon te wenen omdat ik ‘really really unhappy’ ben omdat ik de volgende dag zou vertrekken. Ik bedankte ook mama Walter en de chairman voor hun goede zorgen. Ik vertelde de hele hoop mensen dat ik de eerste keer dat ze ons hun dochters noemden nooit zal vergeten en dat ik hen ook beschouw als mijn ouders in Tanzania. En ja lap, mama Walter begon te wenen dus we gaven haar een knuffel en de chairman kon er ook aan geloven. Pff, wat zou ik hen missen! Het was echt even moeilijk. We kregen die dag ook weer enorm veel doeken cadeau, armbanden, beeldjes en een ketting. Hoe blij ik er ook mee ben, het is niet zo handig. Mijn valiezen puilen namelijk uit! ;-) Die avond kregen we te horen dat Edwin terug was van Arusha en dat hij op de boerderij zou slapen. We vroegen of we dan de volgende ook van hem afscheid konden nemen en dat zou geen probleem zijn. We hebben toen voor de allereerste keer met z’n allen avondeten gegeten. Mama Walter had super veel gemaakt. Er was niet alleen haar lekkere spaghetti met groentjes maar ook frietjes met gefrituurde kip. Jongens, we werden nog eens goed verwend! Er werden weer mooie dingen gezegd want de chairman verklaarde dat het huis voor eeuwig voor ons zou zijn. Als we terugkomen staat ons bedje klaar en ook voor heel de familie en al onze familie. Deze lieve man ga ik nooit of te nimmer vergeten. Met een volle maag was het jammer genoeg tijd om voor de allerlaatste keer in ons bedje in Getamock te kruipen.
Woensdagochtend gingen we nog even naar school om dag te zeggen tegen de leerlingen en leerkracht. Deze keer was het dus menens! We trokken nog een foto en wandelden diep droevig naar huis. De auto was ondertussen ook gearriveerd. Het enige dat we nog moesten doen was ene familiefoto trekken. We hebben lang gewacht op Edwin maar uiteindelijk hebben we het zonder hem moeten doen… . Tijdens het afscheid vond ik het moeilijk om mijn tranen te bedwingen dus iedereen kreeg nog eens een dikke knuffel. De traantjes kwamen toen we met de auto naar Karatu reden. Er spookte allerlei dingen door mijn hoofd. Ik werd kwaad omdat ik plots vond dat ik niet genoeg had genoten en gedaan, dan was ik weer verdrietig omdat de tijd zo snel was gegaan en weer wat later nam ik er vrede mee en vond ik het wel tijd om weer naar België te gaan. Toch nog even een zware rollercoaster aan emoties! Onze chauffeur was trouwens Tandao en hij zou ons ook naar Arusha vergezellen. Dat was wel leuk! In Karatu gingen we in afwachting van de auto iets drinken in Bumbs. De chairman was ondertussen even naar het postkantoor gegaan waardoor ik op de valreep een brief van Jan kreeg. Toen ook dit afscheid achter de rug was trokken we naar Arusha.
Wat ik hier in Aursha de komende tijd heb gedaan en nu doe, vertel ik in België wel. Ik moet namelijk nu even op souvenirjacht en we hebben ook afgesproken met Joke. Tegelijkertijd mag de tijd ook echt vliegen. Nu ik niet meer in Getamock ben wil ik eigenlijk gewoon naar huis. Arusha is namelijk niet echt mijn lievelingsstad.
Zoals jullie kunnen lezen viel het afscheid dus zwaar. Ik vind het echter een ‘tot ziens’ en geen ‘vaarwel’. Ik kom namelijk ooit terug! Ik vind het afscheid nu zwaarder dan in februari op de luchthaven van Zaventem. Toen wist ik namelijk dat ik terug zou komen en iedereen zou terugzien. Ik heb nu bang dat ik sommige mensen nooit meer zal zien en die angst is echt niet ongegrond. De leerlingen zullen namelijk verhuizen naar een andere stad om verder te studeren.
Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Laat me gewoon nog even zeggen dat ik mijn hart in Getamock heb achtergelaten maar al bij al blij zal zijn om jullie allemaal weer te zien.
Tot snel jongens! “I am coming home…!”
X
Abonneren op:
Posts (Atom)