Mid-term tests en een weekendje Getamock met baba Nathalie + reisverslagje van de safari

Wat een week, wat een week… Het begon allemaal heel rustig. Maandag was de eerste dag van de mid-term tests. De leerlingen krijgen alleen lege papieren en de vragen worden door een leerkracht op het bord genoteerd. Dat is eigenlijk toch maar een gedoe. Ik merkte ook weer op dat de leerlingen en leerkrachten in België “hun pollekes mogen kussen”! Het derde jaar had deze week wel een voordeel door het feit dat ze met 85 opgepropt bij elkaar zitten. Ze kunnen namelijk zeer gemakkelijk spieken. ;) Toezicht houden blijkt ook niet echt mijn ding te zijn. Ik vond het maar saai en wilde liever buiten genieten van het goede weer. Omdat Marlies en ik nog geen verbeterwerk hadden namen we ons voor om in de namiddag 100% van de zon te genieten. Jammer genoeg hadden we onverwachte kopzorgen. We waren namelijk al 2 maanden aan het wachten op de werkvergunning. Deze vergunning geeft ons het recht om hier tot begin juni te blijven. Een toeristenvisum is namelijk maar geldig voor 3 maanden. Het werd dus tijd om dit papier in onze handen te hebben. De laatste week hadden ze ons al talrijke keren beloofd dat het hier elk moment ging zijn. We hebben dan ook wat druk op de ketel gezet door te zeggen dat we eind mei voorgoed zouden weggaan als het papier hier nu niet was. Ja, we speelden het even gemeen om de pole pole van de baan te krijgen. Echt gewerkt heeft het niet want ook maandag hadden de telefoontjes geen succes. Marlies besliste om de volgende dag zelf naar het migratiekantoor te gaan. Met deze kopzorgen en het hulp bieden aan de leerlingen bij het studeren van biologie, was het namiddagje genieten voorbij zonder dat we het wisten.

De volgende dag, na enkele uren nutteloos wachten, is Marlies dan vertrokken naar Karatu. Ik bleef in Getamock want die dag hadden onze leerlingen test van de blanken, bio en Engels dus. Ik heb weer van ’s morgens tot ergens in de namiddag toezicht gehouden. De armspieren werden ook weer getraind want het waren veel vragen. Voor de rest was het dus veel koekeloeren en wat gefrustreerd worden door te kijken naar de antwoorden van mijn leerlingen. Het zag er allemaal weer niet zo hoopvol uit. Ik wachtte ook met veel spanning op een smsje van Marlies over onze vergunning. In de late namiddag moest ik dringend onderbroeken wassen om vervolgens te starten met het verbeteren van de grote hoop testen. Daar werd echter weer een stokje voor gezet. In de plaats kreeg ik een lange, belachelijke personeelsvergadering. Deze vergadering heeft nog veel staartjes gekregen maar dat is niet echt leesvoer voor op mijn blog. Ik heb nog snel voordat het donker werd onderbroeken kunnen wassen en dan kreeg Marlies te horen dat ze waarschijnlijk voor niets een hele dag in het migratiekantoor heeft gezeten. De man van het papier is namelijk nooit komen opdagen. Marlies kreeg een kamer in de guesthouse dus voor de eerste keer in al die maanden sliepen we alleen. Toch maar gek! :-) Daar zat ik dan eenzaam in het donker met onderbroeken die niet meer droogden en een stapel verbeterwerk. Ik kroop dan maar zielig in mijn bedje..

Hopla, weer een dagje dichter bij de komst van papa én weer veel toezicht gehouden én het verlossende smsje gekregen dat we onze werkvergunning hadden. Ja, woensdag was een zeer productieve dag. Tussen de 2 testen verbeterde ik meteen al een hoopje om na de terugkomst van Marlies er samen in te vliegen. We hebben verbeterd in school totdat het daar te donker was. Bij ons thuis deed ik verder mijn verbeterwerk met mijn koplampje aan. Het was echt gekkenwerk! Die testen bleven maar komen. Ik werd er ook wat teleurgesteld van want de testen van het derde jaar zagen er weer niet veelbelovend uit. Omdat het zo vermoeiend was en er maar geen einde in het zicht kwam, viel ik in onze zetel in slaap met mijn testen op de schoot. :-) Uiteindelijk is het me toch gelukt om alle testen te verbeteren voordat ik ging slapen. Flink dus!

Donderdag was het weer toezicht houden geblazen. Met een drukke dag achter de rug, de zon die buiten meteen straalde en form 1 dat totaal geen Engels kan, was het nog lastiger voor mij om mijn hoofd bij het toezicht te houden. Ik denk dat ik af en toe zat te knikkenbollen. Ach, de leerlingen van form 3 en 4 waren heel blij dat ik hun testen die dag kon teruggeven dus dan ben ik ook gelukkig he. Marlies en ik waren onze inzet van de vorige avond echter kwijt. In plaats van mijn reflectieverslag meteen te schrijven, maakte ik een praatje met Christopher, HP (=head of prefects), de directeur en genoot ik van de zon met een spelletje. Het was weer een gezellig dagje! De dag sloten we af met een bezoek aan de gettho! Jaja, hier in Getamock staat er een soort huis dat ze de gettho noemen. HP en Christopher wonen daar. Ik schrok van hun armoezalige woonst. De twee leerlingen wonen daar in een heel kleine kamer. Het huis is een soort burcht met een binnenplein. Ze wonen met 2 in een kamer die kleiner is dan mijn slaapkamer in België. Ze slapen dan ook samen in een eenpersoonsbed. Voor de rest hebben ze een tafel, posters, een olielamp en wat zakken maïs. Ik vond het echt erg om te zien dat ze zo samen woonden. Ze hebben het er echter naar hun zin en namen met hun oud fototoestel ook trots een foto van ons in hun kamer. Het zijn echt 2 toffe studenten die ongeveer even oud zijn als ons. Toen we weer naar huis gingen voor ons avondeten was er een verrassing. De oudste zoon van de chairman, Walter, was daar. Hij was eindelijk nog eens komen opdagen. We maakten dan ook meteen met hem kennis. Na het eten kropen we met wat zenuwen in ons bed. De volgende dag zouden we namelijk onze papa zien!!!!

Vrijdag werd zoals verwacht een dag om nooit meer te vergeten! De zenuwen stegen elk uur al besefte ik niet altijd wat er juist ging gebeuren. We reden eerst met de jeep naar Karatu om nog snel te kijken of onze pande nane klaar was. De winkel was echter gesloten dus na wat te wachten vertrokken we naar Arusha. We waren er om 14u met al onze zenuwen en een lege maag. Marlies had ondertussen zitten sms’en met Jorien, Ellen en Elena om af te spreken in Africafé. Daar had ik opnieuw zaaaaaaalig eten. Ik nam een bacon cheeseburger met frietjes gedopt in ketchup van Heinz om daarna de lunch af te sluiten met overheerlijke bananenmilkshake. We hadden na dit zalig moment nog wat tijd over dus bezochten we het ziekenhuis waar Jorien & co werken eens deftig. Het was eigenlijk maar klein en niet zo steriel. Wel leuk om te bezoeken en te weten hoe hun stage is. Ze hopen in mei ook onze stageplaats te komen bezoeken. Hierna was het echt tijd om naar Kilimanjaro Airport te vertrekken! In de auto werd niet veel gezegd want onze gedachten waren ver weg. Op de luchthaven moesten we ook nog lang wachten en doodden we de tijd met een kaartspel, verscheidene keren naar het toilet te gaan en een grote mok koffie. Toen hun vliegtuig was geland, duurde het nog zeker een half uur voordat papa door de deur wandelde. Eerst wat zwaaien met de spandoek maar dan was het tijd voor een dikke knuffel. Het was echt een blij weerzien! Marlies had de verrassing van haar leven. Haar mama was er plots ook bij! Ze had een lichtblauw vermoeden maar het was een hele verrassing. Onderweg stopten we nog ergens om iets te drinken met Joke en dan reden we door naar Arusha. We sliepen in een klein hotelletje en het drong nu pas echt door dat er ons een zotte week stond te wachten.

Zaterdag konden de ouders meteen het Afrikaanse leven ervaren. Zelfs in Arusha zijn de wegen niet zo goed dus ze merkten meteen hoe hobbelig het hier kan zijn. In Arusha werden ook zij zot van de drukte. Ze waren heel blij om buiten de stad meteen te genieten van de mooie natuur. Het was een lange rit en iedereen was natuurlijk druk aan het praten. Ik kon niet zwijgen over Tanzania en wilde alles weten over België. Daar zijn er blijkbaar ook weer gekke dingen gebeurd. In Karatu kon ik pas echt alle dingen tonen. Ik loop er namelijk zelf genoeg rond. We hadden ook lunch in de guesthouse om weer over te stappen in een andere auto. Je hebt namelijk een jeep nodig om tot in Getamock te geraken! Onderweg kon papa genieten van het prachtige uitzicht en kon ik hem allerlei plekjes tonen. De plek waar we vastzaten in de modder, de plek waar ik bijna uit de daladala viel, de plek waar we altijd stoppen voor diesel, het dispensarium, zogenaamde rivieren, enzovoort. Papa heeft ze nu allemaal gezien! Ondertussen hadden we ook het gezelschap van mama Walter en haar dochter Irene. Papa vond de weg vooral heel grappig. Hij kon zich niet inbeelden hoe ik hier werd rondgevoerd door de daladala. :-) In Getamock zelf werden ze verwelkomd door iedereen en gaf ik papa meteen een rondleiding door het huis en heel het dorp. Tijdens de rondleiding hebben ze ook kunnen ervaren hoe het is om hier als blanke rond te lopen en ontzettend veel handjes te schudden. Papa kreeg ook het avondeten dat ik altijd krijg. We gaven zelf ook cadeautjes uit België aan mama Walter, Edwin en de chairman. Ze waren er echt super super super blij mee! Na een pintje te hebben gedronken in een kleine winkeltje met Stephen (een toffe leerkracht), kon papa ervaren hoe het was om je hier te wassen en om hier te slapen. Hij heeft deze keer wakker gelegen door het lawaai van regen op het dak. Ik ben blij dat er iemand in België zal zijn die echt weet hoe het is!

Op zondag hebben we na het ontbijt nog een handwasje gedaan. Papa heeft dit dus ook met zijn ogen kunnen zien. Daarna zijn we naar de boerderij van mama Walter & co gewandeld. Marlies en ik dachten dat we de weg zouden herkennen. Dat is min of meer gelukt! Oké, er was een omweg bij maar het was nog binnen de perken. Jammer genoeg waren Edwin, Walter en de chairman nergens te vinden. Ze waren op wandel met de kudde. Toch heeft papa de boerderij en vooral de heel mooie omgeving kunnen zien. We bleven dan ook niet te lang en wandelden in een hevige zon weer de bergen op. In Getamock aangekomen puften we uit en daarna begon Luc (de papa van Marlies) aan het middageten. Hij wilde graag kip op zijn grootmoederswijze klaarmaken. Mama Walter en Irene, haar dochter, kozen 2 kippen uit haar kippenren. Jaja, ik heb hen de kippen zien vangen en slachten! Vers van de pers dus. Tijdens het wachten genoten we van de rust van Getamock en de puppy’s van Poppie. Edwin had hen namelijk van de boerderij naar het huis in Getamock verhuisd. Ze zijn al goed gegroeid en zijn super schattig. Het middageten was heel lekker. De saus was zoet en de kip was het beste vlees dat ik in de laatste 2.5 maanden heb gegeten! In de late namiddag was het weer feest. Deze keer was het om Karine, Luc en mijn papa welkom te heten. Het was heel leuk! Er werd veel gezongen en gedanst. Papa heeft jammer genoeg niet mee moeten springen. Daar zijn ze toch gemakkelijk uit geraakt! Er waren weer heel wat mensen met een speech maar 1 ding was toch extra speciaal. Mijn leerlingen hadden een toneel voorbereid. Het stelde niet veel voor maar ik zag hen als mijn kindjes die iets hadden ingestudeerd. Zo een beetje als de bonten avond op kamp. Super dus! Op het einde was het weer tijd voor cadeautjes. Papa en Luc werden in een doek gewikkeld. Karine, Marlies en ik kregen ook doeken, kitenge genaamd. Dat brengt mijn totaal al op 5! :-) Ook voor mijn mama hadden ze er 2 gekocht. Echt super lief! We hadden dus samen een heel leuke, gezellige dag! De dag werd afgerond met een hele shoot. Iedereen wilde namelijk met ons op de foto.

Ik besef weer hoe gelukkig ik ben in Getamock. De natuur, de rust en de mensen… ik vind het allemaal super! Dit is een levenservaring dat ik nu al in het diepste van mijn hart koester! Ik ben blij dat ik na deze vakantie terug kan gaan naar ‘mijn dorp’!

OMDAT BEELDEN MEER ZEGGEN DAN WOORDEN…

… volgt hier een kort reisverslag van de afgelopen week. Ik heb nu 2 weken paasvakantie en die breng ik niet door in Getamock. Met papa ben ik een week op safari geweest. Ik zal kort vertellen wat we hebben gezien en gedaan, maar hij zal foto’s op mijn Picasa webalbum posten. Die foto’s spreken voor zich en ik denk dat ze beter zijn dan een hele opsomming van de dieren.

Op maandagochtend zijn we naar Ngorongoro geweest. Dit is een natuurpark niet ver van Karatu. Het is eigenlijk een grote krater. Echt prachtig! Ik denk dat het één van de mooiste uitzichtpunten was dat ik ooit had gezien. Daar hebben we de meeste dieren kunnen zien. We zagen die dag al 4 dieren van de Big 5. Dit zijn de gevaarlijkste dieren, nl. waterbuffel, luipaard, leeuw, neushoorn en olifant. Vooral de leeuwen waren machtig. De leeuwinnen waren echt ontzettend dichtbij de auto! Verder zagen we ook gnoes, zebra’s, flamingo’s, roofvogels, een cheeta, enzovoort. Je zou het een grote dierentuin kunnen noemen. De natuur was er ook prachtig! Die avond sliepen we in een zalige lodge. Ik nam voor de eerste keer een bad in Tanzania en genoot van een heerlijk buffet ’s avonds en ’s morgens. De hele lodge was gemaakt uit ramen waardoor je overal een geweldig uitzicht op de krater had. Ik ben dan ook wakker geworden in mijn heerlijk zacht bed met dit uitzicht. GE-WELDIG!

Met een goed gevulde maag trokken we dan naar Serengeti, een ander natuurpark. Hier zagen we minder dieren maar de Big 5 was nu compleet. We zagen namelijk 2 luipaarden. Ook die dag was de weg enorm hobbelig en sprongen we dus soms een half metertje van onze stoel. We hebben goed kunnen lachen. Ik vond het echt kei leuk! Ook hier was de natuur zeer mooi en het hotel pure luxe. Ik nam zelf een duik in het zwembad. Een ober vertelde aan papa ook heel leutig dat er een python van een arm dik rond het zwembad leefde/woonde! Alléja, tof om te weten zekerst?!

Op woensdag deden we nog een morning drive door Serengeti om dan naar Olduvai Gorge te gaan. Tussendoor zagen we heel veel giraffen en een berg stuifzand. Dit is eigenlijk vulkaanas dat steeds na enkele jaren “verhuist”. Door de wind schuift deze berg steeds op. Met stenen stond er aangegeven waar de berg enkele jaren geleden lag. Kijk maar naar de foto’s voor een beter beeld. Het is niet zo simpel om uit te leggen. :-) Olduvai Gorge dan is een kloof waar de geologen en archeologen van houden. Hier ontdekten namelijk het echtpaar Leakey één van de belangrijkste vindplaatsen van de mens. We hadden een prachtig uitzicht op het ravijn en bezochten ook het kleine museum. Het was meteen ook leerrijk! Ik leerde nog eens alles over de evolutie van de mens en de verschillend gekleurde sedimentlagen. Deze lagen tonen de evolutie van dit gebied van wel 2 miljoen jaar! Prachtig! Hierna reden we opnieuw naar Karatu. Daar zouden we een nachtje doorbrengen in de guesthouse. Een lodge is het niet maar toch werd het een gezellige avond. Papa en ik hebben ook kunnen skypen met mama en de 2 zussen.

Al snel werd het donderdag en dat was de dag dat we ook eens konden wandelen. De andere dagen zaten we voornamelijk in onze jeep. We bezochten de bushmen (= mensen die dus echt nog in het wild wonen) en daarna een dorp dat bekent staat voor de ajuinenvelden om af te sluiten met het zicht op een meer. Het werd dan ook een dagje pole pole. Niet veel te zien maar toch vrij leuk. We deden ook nog is een kleurtje op. De avond brachten we door in een B&B in Karatu.

Jammer genoeg was het dan vrijdag, de laatste echte safaridag. Die dag deden we een ander natuurpark, genaamd Tarangire. Onderweg bezochten we kort nog een dorp van de Masaï. Dit viel wat tegen. We kregen plots veel vliegen in de auto en toen we uitstapten begrepen we waarom. Het hele dorp is bezaaid met mest. Ze hebben namelijk 1000 koeien die daar ’s nachts staan. De mensen, voornamelijk de kinderen , waren ook bedekt met vliegen. Eigenlijk waren ze echt vuil. We liepen er kort rond, groetten het hoofd van de stam en een huisje. Veel meer was er niet te zien en de vliegen maakten het bezoekje niet echt aangenaam. We zijn dan maar vertrokken naar het natuurpark om nog wat wilde dieren te spotten. Het werd een mooie dag maar veel dieren hebben we niet gezien. Dat hangt namelijk van seizoen tot seizoen af en in Tarangire hadden we wat pech. Het gras stond ook hoog om bijvoorbeeld leeuwen te kunnen zien. We zagen wel ongelofelijk veel olifanten en soms van heel dichtbij. In dit park vind je ook de wereldberoemde Baobabboom. Dit is een boom met een zeer dikke stam die heel oud kan worden. Echt typisch Afrikaans! Er loopt ook een grote rivier door het park maar die staat op sommige plaatsen helemaal droog. Het is namelijk weer een slecht regenseizoen voor de vierde maal op rij. Aangekomen aan de lodge merkten we snel op dat we eindigden in het beste hotel! Er was een groot zwembad met veel ligbedden, fonteinen binnen in het hotel, een salonnetje in onze kamer, een super grote douche, een gratis cocktailparty om daarna te genieten van een barbecue ter ere van Pasen/Goede Vrijdag en afronden deden we met een overheerlijk dessert (lees: chocolademousse en lekkere taart)! Pure verwennerij!

Zaterdag hebben we niet veel gedaan maar wel veel beleefd. De dag begonnen we rustig met een heerlijk ontbijt met bubbels. Vervolgens genoten we van de rust aan het zwembad om ons op het gemakje klaar te maken voor de rit naar Arusha. We reden met de jeep nog eens door het park om eventueel nog wat dieren te vinden. Tevergeefs maar we hadden even een pretparkgevoel toen we nog eens de rivier overstaken. Het had die nacht namelijk hevig geregend waardoor we door water moesten rijden. Steil bergaf, water klotsend tegen de auto en dan snel weer steil bergop… Walibi dus! :-) Tijdens de lunch begon het jammer genoeg ook hevig te regenen. Verder hadden we ook pech met de auto. Op weg naar Arusha liet de radiator het afweten. Er zat blijkbaar een klein gaatje onderaan waardoor het water wegliep. Allemaal geen probleem, hakuna matata in Tanzania want we zijn er nog vrij vlot geraakt. Weer geschrokken van de drukte van Arusha trokken we naar de laatste B&B. We dropten onze bagage in de kamer en lieten dan wat plekjes zien in de stad. We zijn zelfs helemaal naar Africafé gewandeld om een heerlijke milkshake te drinken. Afsluiten deden we op een eerder bizarre plek. We wisten alleen dat het een Indische BBQ ging worden en dan schrokken we even van de plaats. We zaten aan de rand van een straat (lees: weg met veel putten zonder asfalt in een achterbuurt) met ons bordje groentjes en wat vlees. Slecht was het niet en we zijn allemaal weer een ervaring rijker! In de kamer was het dan wachten, wachten en nog eens wachten. Papa moest namelijk om half 3 ’s nachts vertrekken naar de luchthaven. Slapen had dus niet zoveel zin!

Ik moet zeggen dat ik enorm heb genoten van deze week! Ik heb prachtige dingen gedaan en gezien, dit alles in het gezelschap van mijn papa. Dat de mama van Marlies er plots ook was vond ik niet erg. Ik begrijp dat mama niet kon komen en neem haar zeker niets kwalijk. Ik zal haar in juni gewoon een extra knuffel geven! :-) Soms stak er echter een ander gevoel de kop op. Als ik dacht aan Getamock voelde ik me soms schuldig door nu zo in enorme luxe te verblijven. Ik genoot er echt van maar in het arme Getamock ben ik minstens even gelukkig!

Nu vertrek ik naar Tanga voor een weekje strandvakantie! De volgende keer zal het dus weer een reisverslagje worden! :-) Vergeet zeker niet naar de foto’s te gaan kijken! X

Habari? Nzuri sana!! (Hoe gaat het met jou? Met mij gaat alles heel goed!)

Vorig weekend was super! Met de daladala zaterdagochtend aangekomen, vonden we vrijwel meteen een vol busje naar Arusha. We dachten dat het onze ‘lucky day’ was! Ons geluk in het busje was echter van korte duur. De jonge vrouw naast Marlies voelde haar niet goed en dat resulteerde in een zakje kots. De geur was allesbehalve aangenaam maar ik was al blij dat ze het deed zonder geluid te maken. Echt gek, ze was muisstil! :-) Aangekomen in Arusha was het een blij weerzien met Jorien, Ellen en Elena. Ellen kreeg meteen 3 kussen voor jaar 22ste verjaardag en daarna gingen we opnieuw op zoek naar het Africafé. Joke had dit restaurant aanbevolen en onze buik smachtte naar eten. Onderweg nog geld gewisseld om daarna enorm aangenaam verrast te zijn met het Africafé. Het was enorm Westers. Ze hadden er veel lekker eten en zelfs een kassa met touch screen! Wanneer we er rondkeken zagen we ook enorm veel blanke mensen! Ik voelde me meer in Europa en genoot dan ook van een cheeseburger met frietjes. Eindelijk nog eens kaas en frietjes die in de buurt komen van de kwaliteit in België. Ik kon ze zelfs eten met echte ketchup van Heinz. Caro, jij zal nu wel super blij zijn voor mij?! ;) Dit wordt een plek die we in juni nog zullen opzoeken om ons laatste geld uit te geven! Met een heerlijke gevulde maag wandelden we naar het backpackershotel om in gerief te droppen. Ook deze keer was ik verbaasd door de luxe. Zachte bedden, over elektriciteit, veel lavabo’s en nog veel meer Westerse dingen. Ik denk dat ik in de lodges volgende week gewoonweg zal flauwvallen. Jorien & co schrokken van onze verbazing. Voor hen is dit immers dagelijkse kost. Na 2 maanden kon ik eindelijk mijn familie nog eens zien. Er is in Arusha namelijk een internetcafé waar je een webcam en headset kan lenen. Ik zag mijn living, papa en Caro nog eens een keertje. Echt super! Wat een uitvinding.. Ik sprak ook met hen af om de volgende dag terug te komen om mama en Jan nog eens te zien. Na dit heerlijk moment was het weer tijd voor shoprite, de enorm grote supermarkt. We kochten er witte wijn en chips als aperitief voor de verjaardag van Ellen. Marlies en ik kochten ook lekkere dingen om mee te nemen naar Getamock. Niet te veel want onze papa’s zijn hier binnenkort met koekjes uit België! Terug in het hotelletje genoten we van de aperitief op onze kamer. We kregen ook het gezelschap van Rosie, een Deens meisje dat al enkele jaren in Tanzania heeft gewoond. Voor het avondeten trokken we naar het terras van Empire. Ik koos er meteen een goede pizza en dronk er een frisse Kilimanjaro (pintje) bij. We werden ondergedompeld in de cultuur van reggae. Overal waar je keek zag je mannen met dreadlocks en T-shirts met Bob Marley op. Binnen speelde er ook aan reggaebandje dat zichzelf ‘Warriors of the East’ noemden. We genoten binnen even van hun muziek en danstalent. Ik zal in België de filmpjes tonen! Wie niet kan wachten kan het bandje zoeken op myspace. Volgens hun spandoek zouden ze namelijk een site hebben. De rest van de avond spendeerde we in Masaai Camp, een soort van discotheek in een tuin. Ze speelde enorm veel Westerse muziek en zowat de helft van de mensen waren blank. Het ligt ook ver buiten Arusha dus we vreesden eerst dat de taxichauffeur andere plannen had met ons. Onze vrees was echter ongegrond dus we hebben met een gerust hart kunnen feesten. De kerels daar waren duidelijk op zoek naar rijke, blanke meisjes. Na een tijd begon met dat wel te irriteren. Achja, niets aan te doen en er is ook helemaal niets gebeurd. Van slapen kwam dus niet veel in huis en dat hebben we geweten!

De volgende ochtend stond ik eerder op met kleine oogjes maar de super zalige douche (een veel betere douche dan in Karatu) en de gedachte dat ik weer kon skypen, maakten me snel goed wakker. Na de douche heb ik ook even gepraat met 2 Vlaamse meisjes die ook voor hun stage in Tanzania zaten. Echt fijn om zo nog eens te kunnen babbelen zonder naar de juiste woorden te zoeken! :-) Het ontbijt vond plaats op hun prachtig dakterras en daarna was het dus tijd voor skype. Mama was blij om me eindelijk nog een te zien en voor Jan gold hetzelfde. Hij had echter zelf geen webcam dus voor mij is het nog wachten op een andere keer. Hierna was het jammer genoeg tijd om weer te beginnen aan onze lange reis naar Getamock. We zaten enorm krap in het busje naar Karatu en we waren ook te laat voor de daladala naar Getamock. Na wat te onderhandelen namen we opnieuw de daladala naar Endallah die ons daarna naar Getamock zou brengen. We betaalden dus weer veel geld maar deze keer begaf de auto het niet halfweg. Gelukkig! Doodmoe kropen we snel in bed.

Maandagochtend was ‘nen hele zure’ omdat het een heel vermoeiend weekend was. Het was echter weer tijd om les te geven dus om half 8 was ik weer present op school. Het werd een vrij gewone lesdag die weer mooi werd afgesloten met de schoolcompetitie. Ik denk echter niet dat ik er die dag zo fris en goed uitzag, dus ook op maandag kroop ik meteen na het avondeten (21u ofzo) in mijn bedje.

Dinsdag werd ik gewekt door de heerlijke zon dus mijn dag kon niet stuk. Het is ook mijn vrije lesdag dus ik genoot 100% van de zon met een boek en een spelletje backgammon. Die dag was echter de laatste dag van de schoolcompetitie. Het was super spannend want het was tijd voor de voetbalwedstrijd van het jaar: form 3 tegen form 4. Ze waren zich al dagenlang aan het voorbereiden en de spanning was te snijden. Ik werd verscheurd door een dubbel gevoel want ik geef les in beide klassen. Het was echt fijn om te zien dat iedereen kwam supporteren. Form 3 won uiteindelijk met 3-1. Ze waren echter super blij! De Afrikaanse vrolijkheid werd me weer snel duidelijk door al hun gefluit, geroep, geloop en gezang. Ik vond het geweldig! Ik ben het dan ook uitvoerig gaan feliciteren. Form 4 gooide echter wat roet in het eten. Ze waren enorm kwaad en probeerden zelfs te vechten. Ik vond dat echt even een domper op de feestvreugde. Die avond zijn we zelf gewoon vrolijk weer een pintje gaan drinken met Dawite, Tesha, Issa, Stephen, Emmanuel en Christopher. Ook deze keer mocht er enkel Engels worden gesproken. Stephen was ons op het einde van de avond al 3 rondjes schuldig. Zelf deed ik ook weer een stomme stoot. We waren bezig over voetbal en ik zei dat ik luid ‘Safi safi’ (=super goed) zou roepen. Ja lap, ik gebruikte Kiswahili dus kon volgende keer een pintje betalen. Ik vluchtte echter naar huis voor het avondeten en maakte de volgende dag een deal met Stephen. We zouden elkaar misstappen vergeten! Goede deal, al zeg ik het zelf.

Woensdag 6 april (gelukkige 11e verjaardag voor mijn neefje trouwens!) was de zon weer goed present en gaf ik veel les. Form 4 zei me op het einde dat ze gingen supporteren voor de leerkrachten. De winnaars van de vorige dag, form 3 dus, zou vandaag spelen tegen de leerkrachten. De wedstrijd begon laat want er zijn te weinig mannelijke leerkrachten om een voetbalploeg te vormen. Er deden dan ook verschillende leerlingen uit form 4 mee met ons. De wedstrijd was enorm grappig en ik dacht dat we gingen verliezen met zeker 20-0. Als bij wonder werd het 3-3! We vonden het super grappig en vooral heel onverwachts! Ik vond het een mooi einde voor de schoolcompetitie maar dat was buiten form 3 gerekend. Deze keer waren het zij die zeer kwaad waren. Hopla, weer andere gasten die op zoek waren naar een gevecht. De leerkrachten konden echter de gemoederen bedaren en zo werd de schoolcompetitie afgesloten met een toespraak van Emmanual. De prijsuitreiking was gepland voor vrijdag.

De volgende dag was het namelijk vrijaf. Daarom gingen we eens een keertje met mama Walter naar Karatu. Onze eerste stop was de naaister. We wilden namelijk een Tanzaniaanse outfit hebben. We keken rond in de winkel voor een kitenge (de stof) en ik merkte meteen dat ik nooit kon kiezen. Om de beslissing wat uit te stellen gingen we eerst voor een kleine lunch naar ‘Paradise garden’. Terug onderweg naar de naaister deden we alle mogelijke winkeltjes om ook daar elke kitenge te bekijken. Uiteindelijk kozen we er elk één bij de naaister zelf. Vlak voordat ze mijn maten gingen nemen voor de pande nane (= een rok gemaakt uit 8 stukken) en een soort van topje, besliste ik om van kitenge te veranderen. Ik vond hem namelijk te ‘safe’. Ik gooide het over een helemaal andere boeg en nam een kitenge met andere kleuren en een veel opvallendere print. Echt Afrikaans dus! Nu zit ik vol spanning te wachten op mijn outfit! :-D We namen vervolgens een busje naar de grote markt. Elke zevende dag van de maand is er namelijk een heel grote markt in Karatu. Er waren echt onvoorspelbaar veel mensen op de markt. Ik had meteen spijt dat ik mijn fototoestel niet bij me had! De markt bevond zich op een zeer groot grasplein en je kon er echt alles kopen. Het ging van souvenirs naar schoenen om dan weer over te gaan naar dieren en eten, enzovoort. Ik vond het echt super leuk! We gingen ook naar één van de vele tentjes (= een zeil gespannen over stokken) om daar een cola te drinken. Onze verkoopster was een vrouw met een baard! Ja, hier zie je echt alles! Marlies besefte ook dat de volgende markt, 7 mei, op een zaterdag valt dus dan komen we zeker terug met fototoestel. We deden nog snel wat inkopen om vervolgens in een enorm volle daladala te stappen. We mochten zelfs deze keer in de laadbak zitten! Niet echt ‘hip hoi’ want die zat eigenlijk al vol met een bak bier en dergelijke. Onze vrienden Tesha, vandaag in een chique kostuum en Exaudi zaten ook in de auto. Onderweg kwamen we echter in de problemen. De chauffeur dan een andere “weg” door een veld en we kwamen vast te zitten in de modder. De mannen moesten uitstappen om te duwen en stokken te leggen op de grond. Nadat er ook enkele vrouwen waren uitgestapt om het gewicht te minderen lukten het de auto om uit de modder te rijden. Arme Exaudi kreeg tijdens deze laatste seconden wat modder over zich waardoor zijn broek alsnog vuil werd! En hopla, we waren weer een avontuurtje met de daladala rijker. Aangekomen in het donker kreeg ik mijn wekelijks telefoontje van Jan. Ik kon zo Marijke (de mama van Jan) min of meer rechtstreeks een gelukkige verjaardag wensen. Maar bij deze nog eens een dikke proficiat! Wachtend op het avondeten viel ik in een diepe slaap. Om half 10 maakte Marlies me wakker omdat het klaar was. Half slapend heb ik dus nog iets gegeten om vrijwel meteen weer in bed te kruipen.

Vrijdagochtend was het weer tijd om 2 uren les te geven in form 4 en daarna heb ik mijn testen opgesteld. Morgen begint namelijk de testenweek, mid-term tests noemen ze het hier. Op vrijdag gingen we ook de prijzen geven aan de winnende teams en wilden we ook enkele spelers in de bloemetjes zetten. Na weer wat over en weer gepraat met de directeur, gingen Emmanuel,de directeur en ik op zoek naar 4 bakken frisdrank in Getamock. Na verschillende winkeltjes hadden we 4 bakken bij elkaar gesprokkeld en bij de laatste winkel kregen we plots geit geserveerd. Weigeren is geen optie dus ik at vrolijk mee een stuk van de nieren en het hart op! Het viel goed mee maar ik vind het maar een rare gedachte om de ingewanden van een geit op te eten! Het is weer een extra overwinning voor mezelf! :-) In de namiddag kwamen de leerlingen van form 3 klagen over het feit dat ze geen frisdrank wilden als prijs. Vorig jaar had de ploeg namelijk een geit gekregen! Ik vond het echt schandalig dat ze kwamen klagen en mengde me dan ook niet in de discussie. De prijzen bleven echter dezelfde en tijdens de uitreiking legden de directeur nog eens uit waarom ze geen geiten konden kopen. Form 3 weigerde echter om hun prijs te komen afhalen. Ik was echt teleurgesteld en heb dat ook gezegd tijdens mijn speech. Zelf weigerde ik om 2 leerlingen van form 3 in de bloemetjes te zetten en de directeur vond het een goed idee om hen de prijs niet te geven. De leerlingen van form 4 waren echter wel blij met hun prijs. Ze vierden feesten in hun lokaal en we werden meteen ook uitgenodigd. We maakten veel plezier met hen en ik leerde hen aan om ‘schol’ te roepen! Al bij al dus een heel fijne prijsuitreiking! ’s Avonds hebben we nog wat gepraat met Exaudi voor onze deur en paste ik de ketting van mama Walter. Ik was namelijk van plan om een soortgelijke te kopen op de markt en wilde even in de spiegel kijken. Ik neem me dus voor om de volgende keer wel degelijk zo’n ketting te kopen!

Gisteren bleven we in Getamock en we startte de dag door een beetje uit te slapen. :-) We hadden ook nog eens veel water dus onze haren kregen met een frisse wasbeurt. Daarna gingen we naar school om de leerlingen te helpen met studeren voor hun testen. Het werd echter een enorme luilekkerdag want er kwam geen enkele leerling met een vraag. Ik vulde mijn dag met het aanvullen van mijn dagboek en veel lezen in het zonnetje. In de namiddag legden we ons dan ook vrolijk neer in het gras. Gezellig genieten van de zon is hier zowat dagelijkse kost!

Ik maak me nu klaar voor de zotte weken die komen. Deze week hebben we het heel druk op school, dan is papa hier en gaan we op safari om vervolgens met ons tweetjes op strandvakantie te gaan. Zalige vooruitzichten waar ik ook alles over zal vertellen op mijn blog! Tot dan! x

Wat?! Nu al halverwege mijn knotsgek, zalig avontuur???

Na het vorig blogbericht verliep de dag allesbehalve pole pole. Omdat het laagseizoen is had de vrouw in het internetcafé geen wisselgeld en stuurde ze een jongeman weg met mijn geld om te gaan wisselen. We zagen de tijd wegtikken en toen ik mijn geld had gekregen, moesten we eigenlijk al bijna aan de daladala staan! We zijn dan super snel beginnen wandelen om dan uiteindelijk de daladala niet te vinden. We kregen telefoon van Exaudi om te vragen waar we waren en na heel wat miscommunicatie vonden we uiteindelijk de overvolle daladala. Eind goed, al goed! Die avond heeft het ontzettend hard geregend. ’s Nachts voelde ik de trillingen op de golfplaten door mijn dunne matras. Het was echt een hels lawaai.

De volgende ochtend regende het nog steeds en we vreesden dat we toch niet naar de boerderij  konden gaan. We waagden het er toch op met onze jas, lange broek en regenbotten aan. Ja, er waren nog dikke zwarte wolken op komst maar we wilden doodgraag de boerderij zien. Al snel merkten we hoe glibberig de modder was. Met onze regenbotten aan ging het vlotjes, al dan niet met een slipspoor,  en genoten we van de mooie natuur. We wandelden door de velden, liepen langs hutjes en kregen het al snel veel te warm. Mijn jas en T-shirt gingen al snel uit. Nee schat, geen bang hebben. Ik had onder mijn T-shirt nog een topje aan! :-) Op de boerderij gedroegen Marlies en ik ons als kleine kindjes op de kinderboerderij. We wilden alle diertjes aaien en ik denk dat ik enkele keren heb gehuppeld! Even een opsomming van alle dieren op de boerderij: de 3 puppy’s van Poppi (Tanzi, Rocky en Shady gedoopt), kleine lammetjes, schapen, geiten, koeien, kalfjes, een schildpad, hevig vechtende bokken (staat op film!), varkens en kleine biggetjes. Er was ook een klein ros biggetje en haar had ik heel graag Caro gedoopt. We bezochten ook de lagere school die de overgrootvader van de chairman heeft opgericht. Ik voelde me eigenlijk op reis in Oostenrijk zoals de goede oude dagen. We dronken verse koemelk met een zwerm vliegen rond ons. We bleven maar foto’s trekken, dieren aaien, genieten van de zon, de rust en het zalige uitzicht! Toen we weer naar huis wandelden was het puffen geblazen. De zon was er echt goed doorgekomen en wij liepen daar met een lange broek en regenbotten! In ons huis hebben we dan ook meteen onszelf overgoten met koud water nadat we onze botten, dikke sokken en lange broek hadden gewisseld voor een short en sleffers. Ons middageten was echt een feestmaal met veel fruit als dessert. We genoten met onze volle maag kort van de zon met wat tijdschriften. Ik zeg kort want we kregen al snel gezelschap van Exaudi (een leerkracht op de lagere school) die ons uitnodigde bij hem thuis. Daar aangekomen schrokken we enorm van de lichtschakelaars. Hij had een zonnepaneel en dan een heel systeem van draden om overal lampen te hebben. We hoorden eindelijk nog eens goede muziek (Engels dus en geen gebrabbel in het Swahili) en kregen koffie & spaghetti MET HONING. Dat laatste was niet echt mijn ding en van roeren als je spaghetti kookt had hij nog nooit gehoord. Ach, het was heel lief en we hadden een leuke namiddag. Propvol gingen we naar huis om weer zalig avondeten te krijgen. Ik begrijp alleen niet zo goed waar ik dat eten nog heb kunnen steken. 

Op maandag begon de schoolweek met een heerlijke zonnetje. Op zich niet veel gebeurd op één belangrijk ding na. We zagen plots een meisje buiten liggen en ik dacht dat ze was flauwgevallen. Er stonden wat andere meisjes rond en we besloten om een kijkje te gaan nemen. We begrepen echt niet wat er aan de hand was en de andere leerkrachten leken niet echt bezorgd. Toen het meisje weg wilde gaan, viel ze plots weer neer. Haar vriendinnen droegen haar naar een leegstaand lokaal en ondertussen vertelde Stephen dat dit vaak gebeurde. Toen beseften we het plots! Dit is het meisje waar mama Walter eens over vertelde. We hoorden een tijd geleden veel klagende gebeden in de Kerk en toen was er een meisje dat was flauwgevallen en niet meer wakker werd. Ze hebben dat de hele nacht volgehouden en uiteindelijk werd ze weer wakker. Ook vandaag deden ze dat. De leerlingen begonnen voor haar te bidden en te wenen. De leerkrachten bleven gewoon vrolijk verder praten of lesgeven. Ik wist niet wat mij overkwam! Ja, ik ben leerkracht godsdienst maar ik bereikte even mijn limiet. Haar familie vond bidden genoeg. “Als God het belieft zal Hij haar wel weer wakker maken.” Ik vond dat ze meteen naar het ziekenhuis moest om haar bloed te testen want dit gebeurde wekelijks. Ik voelde zowel angst als kwaadheid als ongeloof. Ik moest dit echt even laten bezinken. Het meisje hebben ze uiteindelijk naar huis gedaan en naar ons advies over het testen van haar bloed werd niet echt geluisterd… Om die dag met een vrolijke noot te eindigen: Joke kwam die avond aan in Getamock.

Dinsdagochtend was het voor Joke een blij weerzien met al haar leerlingen in Getamock en scheen het zonnetje ook vrolijk mee. Er werden echter die ochtend drie leerlingen geschorst omdat de leerlingen de lerarenkamer niet hadden gekuist. Ik denk dat de leerlingen in België zich dit niet kunnen inbeelden. Ik vond het vooral jammer voor HP (Head of Prefect), zowat de burgemeester van de lln op school, want hij werd ook geschorst, omdat het volgens de directeur zijn verantwoordelijkheid was dat de leerlingen naar hem luisteren. Er was echter niet veel aan te doen, dus moest hij twee dagen zijn ouders gaan helpen op het veld. De rest van de dag heb ik vooral weer gewerkt voor school. Die avond werd er eentje om nooit meer te vergeten. We gingen op café met Tesha, Dawite, Emmanuel, Stephen, Chua, Exaudi, Joke, Marlies en ikzelf. Aan het begin van de avond maakten we de afspraak dat er enkel Engels gesproken mocht worden. Voor elk woord in het Swahili of Nederlands moest je een rondje betalen. We hebben ons echt kapotgelachen. Het belachelijkste van allemaal is, dat ik ook een rondje heb moeten betalen, maar niet omdat ik Nederlands sprak, ik zei gewoonweg een woord in het Swahili. Echt te belachelijk voor woorden! Tussendoor zijn we even komen genieten van het heerlijke eten van Mama Walter, maar daarna trokken we terug op café. Het werd een late avond met heel wat halve liters, maar zo leuk is het ’s avonds nog nooit geweest. Uitgeput zijn we dan ook in bed gekropen.

De volgende dag hadden we een heel lange personeelsvergadering met alle leerkrachten, de directeur, de burgemeester en Joke. Ik ga hier geen verslag maken over de vergadering, maar het komt er vooral op neer dat we ons hart hebben kunnen luchten over het spreken van Engels tijdens personeelszaken & het lesgeven. Het was een lange, maar goede vergadering. Sommige dingen kregen nog een staartje maar dat moet ik hier niet zitten te vertellen. Na de vergadering heb ik weer les gegeven, genoot ik van de schoolcompetitie en had ik een rustige avond. Tijdens de schoolcompetitie moet ik samen met Emmanuel leerlingen selecteren voor de schoolteams. Het is wel een fijne opdracht. Ik vraag me nu al af hoe het gaat zijn om de meisjes te coachen tijdens voetbal. Dat wordt nog lachen! Hun wedstrijden zijn nu al vaak zeer grappig! 

Donderdag moest Joke weer vertrekken en dat deed ze na een heerlijk ontbijt. Mama Walter had haar specialiteit ‘bokes met ei’ gemaakt. En nee, dat zijn niet de bokes met ei die bijna iedereen kreeg op schoolreis!Het vis iets veel beter. Ik heb die dag vooral gemerkt dat we een heel leuk schoolteam hebben. We lachen hier vaak geregeld met of gewoon onder elkaar. Er is wel 1 rotte appel in ons mooie fruitmand, maar dat wordt bedekt met de mantel der liefde van ons zalig, gezellig groepsgevoel. Door samen te kaarten, te babbelen of mopjes te tappen slijten we geregeld de uren. Leuk om zo’n toffe collega’s te hebben! Ze doen na de vergadering ook extra veel moeite om Engels te praten. Dat is volgend mij de beste uitkomst van die dag. 

Eergisteren was het weer tijd om een reflectieverslag te schrijven nadat ik 2 uren les gaf in form 4. Daar kijk ik elke keer weer tegenop maar de plicht roept dan! Ik maakte weer vlijtig gebruik van pen, papier en carbon papier. Na enkele uren gezucht en geschrijf was de klus dan ook geklaard. Het weer zat niet helemaal mee maar ik beloonde mezelf met wat te lezen in het gras in het boek ‘Holy cow!’. Ik kreeg echter al snel het gezelschap van één van mijn leerlingen uit form 4, Perpetua. Het was namelijk middagpauze. Haar Engels is niet echt denderend maar we hadden toch min of meer een gesprekje. Al snel kwamen er nog wat meer leerlingen bij ons zitten. Ik kreeg vooral veel commentaar op de cover van het boek (het is nogal een gekke prent) en ze vonden het ook leuk om er eens door te bladeren om de Nederlandse taal te bewonderen. Ik kreeg ook een vraag over chemie. Uiteindelijk zat ik daar met een hele hoop leerlingen en op het einde waren er enkel nog leerlingen uit form 1 en 2. Met hen praten was geen optie. De reactie van het meisje uit form 1 was: “No English”. Ik denk dat zij dan een groot probleem heeft want alle lessen moeten in het Engels worden gegeven. Ik genoot later op de dag nog van een spannende volleybalmatch tussen form 3 en 4, om daarna meisjes te selecteren voor het schoolteam. Ik ben vroeg in mijn bed gekropen zodat ik de volgende dag fris was om naar Arusha te reizen.

Dit weekend was/is dus weer lekker Westers en daar vertel ik volgende week alles over. Als besluit van de afgelopen week kan ik jullie vertellen dat ik hier ondertussen een super fijne band heb met de leerlingen en de leerkrachten. Het is echt leuk om ook met de leerlingen te kunnen lachen en praten. Heb ik jullie al verteld dat ik de vorige keer in form 3 mijn krijtje liet vallen in mijn decolleté? Zo nee, dan kan je er nu eens goed mee lachen. Zo ja, ik denk dat je er wel eens een tweede keer mee kan lachen. :-) Het weer valt soms wat tegen maar meestal klaart het goed op. Klagen mogen we dus eigenlijk niet doen! 

We zitten zo goed als halfweg van dit avontuur en over 2 weken is papa hier al! April zal zot goed worden en ik denk dat de maand mei veel te snel voorbij zal gaan. Ik geniet dus nog steeds vollenbak van alle momenten!

Tot de volgende! x